Zo, nu zitten we in de bibliotheek van Grand Canyon National Park en kunnen eindelijk weer eens op ons gemak wat aan de weblog werken. Dat blijkt onderweg hier in de VS toch soms wel eens problematisch. Maar waar waren we gebleven? We vertrokken uit Little Rock. Dan gaan we de grote weg naar het Westen op, en dat merk je aan alles. Het verkeer wordt nog rustiger dan het al was: een uur op de cruise control en je bent 100 km verder. Bovendien wordt het warmer, voor de zoveelste keer dit jaar rijden we de lente in. En even later zitten we in de zomer. En in Texas rijd je inderdaad door de prairie: eindeloos ver kijken, zoiets bestaat in Europa niet. En aan het eind van de dag is er altijd weer een prachtige campground waar alles gericht is op het gemak van de toerist. Zo heb je hier altijd douches die zo ingericht zijn dat je kleren niet ook meteen gewassen worden en zijn de toiletten altijd ruim en schoon. Kom daar eens om op een Franse camping!!! Dat is trouwens, denken we, toch een kenmerk van de Amerikaanse cultuur: toilethygiene.
Amarillo is de volgende stop op onze reis: de beroemde Route 66. Nou, dat valt vies tegen; een beetje oude troep en dat was het dan. Maar wel mooie keramische paarden, levensgroot, op elke straathoek. Even buiten het stadje een echte Amerikaanse attractie: een maffe landeigenaar heeft 10 oude modellen Cadillac schuin in de grond gegraven. Hoe kom je op het idee?! Maar intussen hebben geneaties graffittispuiters er hun bussen verf op leeggespoten en is het werkelijk een absurd kunstwerk geworden.
Op zaterdag 26 april komen we na Albuquerque, Gallup en Cortez aan bij Mesa Verde. En daar gaan we zondag 27 april kijken. De camping ligt op 2130 meter hoogte en het is dus behoorlijk koud 's nachts. Maar 's morgens schijnt de zon weer aan een strakblauwe lucht. En wat te zeggen van Mesa Verde? Het is het eerste park dat we aandoen in het Westen, we hebben er foto's van gezien, maar de werkelijkheid is nog fantastischer. Plotseling blijkt door het land een canyon te lopen die je van enige afstand niet ziet. En in die canyon hebben Indianen 1000 jaar geleden onder overhangende rotsen complete dorpjes gebouwd. Je vraagt je af hoe die mensen hier in die kou hebben kunnen leven. Want ook nu zien we hier en daar nog sneeuw liggen. En als we weer bij de auto komen, worden we aangesproken door een Nederlandse die met Amerikaanse man en kinderen op stap is en een restaurant heeft in Aspen Colorado. Als we zin hebben, moeten we vooral komen eten. Helaas is dat wel erg ver uit de richting.Via Cortez rijden we dan naar Monticello en zoeken daar een campground. Net open, de winter is amper voorbij en het lijkt lente te worden.
Maandag 28 april willen we via Blanding verder naar het westen rijden, maar een vriendelijke medewerkster van het Visitor Center stuurt ons resoluut terug: eerst naar Moab en gaan kijken in Canyonlands National Park en Arches National Park. En daar hebben we geen spijt van gekregen. Daarover een volgende keer meer.
Amarillo is de volgende stop op onze reis: de beroemde Route 66. Nou, dat valt vies tegen; een beetje oude troep en dat was het dan. Maar wel mooie keramische paarden, levensgroot, op elke straathoek. Even buiten het stadje een echte Amerikaanse attractie: een maffe landeigenaar heeft 10 oude modellen Cadillac schuin in de grond gegraven. Hoe kom je op het idee?! Maar intussen hebben geneaties graffittispuiters er hun bussen verf op leeggespoten en is het werkelijk een absurd kunstwerk geworden.
Op zaterdag 26 april komen we na Albuquerque, Gallup en Cortez aan bij Mesa Verde. En daar gaan we zondag 27 april kijken. De camping ligt op 2130 meter hoogte en het is dus behoorlijk koud 's nachts. Maar 's morgens schijnt de zon weer aan een strakblauwe lucht. En wat te zeggen van Mesa Verde? Het is het eerste park dat we aandoen in het Westen, we hebben er foto's van gezien, maar de werkelijkheid is nog fantastischer. Plotseling blijkt door het land een canyon te lopen die je van enige afstand niet ziet. En in die canyon hebben Indianen 1000 jaar geleden onder overhangende rotsen complete dorpjes gebouwd. Je vraagt je af hoe die mensen hier in die kou hebben kunnen leven. Want ook nu zien we hier en daar nog sneeuw liggen. En als we weer bij de auto komen, worden we aangesproken door een Nederlandse die met Amerikaanse man en kinderen op stap is en een restaurant heeft in Aspen Colorado. Als we zin hebben, moeten we vooral komen eten. Helaas is dat wel erg ver uit de richting.Via Cortez rijden we dan naar Monticello en zoeken daar een campground. Net open, de winter is amper voorbij en het lijkt lente te worden.
Maandag 28 april willen we via Blanding verder naar het westen rijden, maar een vriendelijke medewerkster van het Visitor Center stuurt ons resoluut terug: eerst naar Moab en gaan kijken in Canyonlands National Park en Arches National Park. En daar hebben we geen spijt van gekregen. Daarover een volgende keer meer.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten