Wat te zeggen van Moab? Het ligt prachtig tussen hoge rode bergruggen en de lente is hier al volop. Verder echt Amerikaans: een brede weg met haakse dwarsstraten. Lage gebouwen die ver uiteen staan. Daarin alle vertegenwoordigers van het Amerikaanse fast food gebeuren, bankgebouwen winkels en een visitor center. Daar ga je het eerst naartoe. En daar word je dan te woord gestaan door een Nederlander die hier al 20 jaar woont en werkt en ons precies uitlegt wat we moeten gaan doen. Eerst naareen RV-park want de campground in Bridges national Park is 's morgens om 7 uur al vol. Geen nood, er zijn hier genoeg campings en zo komen we ook hier weer onder de pannen. Leuk, dat kleine busje van ons tussen al die Amerikaanse giganten. Het is werkelijk niet te geloven!!! En dan 's middags naar Canyonlands National Park. Dat is nog een heel eind rijden, maar die inspanning wordt ruim beloond. Een rivier die zich door berglandschap wringt, diep beneden je. En omdat het al laat in de middag is, kleurt alles diep rood. Spectaculair. De overkant is 10 km verder, je weet niet meer waar je moet kijken. En daar moeten we de volgende dag echt van bijkomen. We slenteren wat door Moab, eten een reusachtige portie ijs en en werken, heel eventjes maar, in de bibliotheek.
Woensdag 30 april rijden we naar Arches National Park. Dat is weer een belevenis van de eerste orde. Overal grillige rode rotsformaties waar je allerlei beelden in kunt zien. Maar het allermooist zijn de door de wind gevormde bruggen: duizelingwekkend en prachtig van kleur. En bedenk wel: alles op 2500 meter hoogte! Tegen de middag gaat het bertekken en blijft Doriet in de auto terwijl ik een trail ga doen. Een trail, zo heet elke uitgezette wandeling door parken, en die zijn altijd schitterend. En deze wordt ook weer een hoogtepunt. Landscape Arch, een superslanke brug, ter lengte van een voetbalveld, adembenemend. In 1991 is er nog een paar ton steen afgevallen zodat hij nu extra slank is. Je ziet er een foto die gemaakt is door iemand die er bij was toen dat gebeurde. Nog een klauterpartij naar nog twee andere bruggen en dan ben je vlug twee uur onderweg. Fantastisch!!
Donderdag 1 mei blijven we nog maar in Moab omdat het er zo prettig is en zulk mooi weer. En nu maken we de wandeling samen en fotograferen er met twee toestellen lustig op los.
Als we ons weer vergapen aan een gigantisch rotsblok dat boven op een slanke zuil balanceert, is het weer raak. Een aantal Amerikanen is buitengewoon geinteresserd in onze auto, moet er alles van weten, vooral ook het brandstofverbruik, en terwijl ik dat allemaal sta uit te leggen is Doriet in gesprek met de echtgenote van een van hen. Het gesprek gaat over het concert in Carnegie Hall, maar ook over Doriets oma die in 1960 al onze reis maakte maar dan met de Greyhound bus. Dat verhaal maakt veel indruk!!! 's Avonds eten we in een restaurant-niet van een keten-tegenover de campground. En daar aten we zeer goed.
Woensdag 30 april rijden we naar Arches National Park. Dat is weer een belevenis van de eerste orde. Overal grillige rode rotsformaties waar je allerlei beelden in kunt zien. Maar het allermooist zijn de door de wind gevormde bruggen: duizelingwekkend en prachtig van kleur. En bedenk wel: alles op 2500 meter hoogte! Tegen de middag gaat het bertekken en blijft Doriet in de auto terwijl ik een trail ga doen. Een trail, zo heet elke uitgezette wandeling door parken, en die zijn altijd schitterend. En deze wordt ook weer een hoogtepunt. Landscape Arch, een superslanke brug, ter lengte van een voetbalveld, adembenemend. In 1991 is er nog een paar ton steen afgevallen zodat hij nu extra slank is. Je ziet er een foto die gemaakt is door iemand die er bij was toen dat gebeurde. Nog een klauterpartij naar nog twee andere bruggen en dan ben je vlug twee uur onderweg. Fantastisch!!
Donderdag 1 mei blijven we nog maar in Moab omdat het er zo prettig is en zulk mooi weer. En nu maken we de wandeling samen en fotograferen er met twee toestellen lustig op los.
Als we ons weer vergapen aan een gigantisch rotsblok dat boven op een slanke zuil balanceert, is het weer raak. Een aantal Amerikanen is buitengewoon geinteresserd in onze auto, moet er alles van weten, vooral ook het brandstofverbruik, en terwijl ik dat allemaal sta uit te leggen is Doriet in gesprek met de echtgenote van een van hen. Het gesprek gaat over het concert in Carnegie Hall, maar ook over Doriets oma die in 1960 al onze reis maakte maar dan met de Greyhound bus. Dat verhaal maakt veel indruk!!! 's Avonds eten we in een restaurant-niet van een keten-tegenover de campground. En daar aten we zeer goed.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten