De parken van Utah

Vrijdag 2 mei nemen we afscheid van Moab. We zijn er zo lang geweest dat het een beetje thuis lijkt.Prachtig weer en dan op weg naar Monticello en Blanding. De mevrouw van het Visitor Center herkent ons en is zo blij als wij haar bedanken dat zij ons naar Moab gestuurd heeft dat we weer een pakket welkomstspullen krijgen. Er zit een fijn scheermes bij en een aantal tubetjes handcreme die je hier wel nodig hebt want het is erg droog, je zit hier voortdurend op 2000 meter hoogte en je huid wordt erg schraal. En dan gaat het naar Bridges Natural Monument, dat is op 2300 meter. Het is een hoogvlakte, doorsneden door canyons. Het verschil met Europese landschappen is de ruimte die benadrukt wordt door de leegte. In Europa zie je altijd dorpen liggen, hier niet. het landschap is leeg, er is alleen de natuur en die is spectaculair. Hier lijkt het landschap op een zee met versteende golven. En dan Natural Bridges. Het verschil met Arches is dat Brdges gevormd zijn door een rivier, je kijkt er dus van boven op. Arches zijn door de wind ontstaan en daar kijk je van onderen tegen op. Deze bridges liggen in een meanderende canyon van grillige gele steenformaties, allemaal rond afgesleten door het water dat er nu nauwlijks is. Het is fantastisch. We bemachtigen het laatste plaatsje op de campground.
De volgende dag ontmoeten we bij een van de bridges een leuk stel uit Assen: op huwelijksreis. Wij melden maar dat we op onze 40-jarige huwelijksreis zijn.
Van de Bridges gaar het dan naar Monument Valley, via Mexican Hat. Doriet meende eerst Beatrix te zien in een rotsformatie. het was inderdaad een mexicaan met een prachtige hoed op. In rode steen.

Tijdens de voorbreiding van onze reis gebruikten we een boekje met een prachtige foto op de omslag: een lange weg naar een rode rotsformatie. Nu rijden wij in die foto!!! Monument Valley, een rode woestijnvlakte waar her en der grillige rotsformaties, ook rood, omhoog torenen. Een droomlandschap. Een camping waar helemaal niets is, maar een onvergetelijke plaats. Daar in het poederfijne woestijnzand je boek zitten lezen(On the road!!!) en af en toe opkijken naar al die rotsen om je heen, we geloven het zelf niet. Wel moeten we regelmatig aan Fransen en Nederlanders informatie geven over hoe wij met die auto van ons hier gekomen zijn.
Op zondag 4 mei bewonderen we hier de zonsopgang. Roodgekleurde wolken boven donkerrode rotsformaties; niet van deze wereld.
En dan gaan we op weg naar Grand Canyon. Door de woestijn!!! Dan langzaam de hoogvlakte op en dan zie je plotseling in het vlakke land al de eerste kronkels van de canyon. We gaan het park binnen door de oostelijke ingang, kunnen terecht op de campground en genieten die eerste avond al meteen van een adembenemende zonsondergang. Erg verwonderlijk is dat niet, we zitten 2400 meter hoog.
Maandag 5 mei.
Wat te schrijven over de Grand Canyon? We hebben de oostelijke uitzichtspunten bezocht. Er drijven stevige wolken in de lucht zodat je overal schaduwplekken ziet. Maar al met al blijft het indrukwekkend. En onbeschijfelijk. En vrijwel ontoegankelijk voor de mens. Misschienis dat wel het overheersende gevoel als je ernaar kijkt: je eigen kleinheid tegenover dit natuurgeweld, je eigen tijdelijkheid tegenover wat hier al talloze miljoenen jaren aan de gang is. Onbegrijpelijk maar wel adembenemend mooi.
Dinsdag 6 en woensdag 7 mei wandelen en shutlebussen langs alle uitzichtspunten. Dat is hier een geweldige service: gratis bussen die de hele dag rondrijden en je brengen waarheen je wilt. Die Amerikanen kunnen het uitstekend organiseren. O ja, we hebben alletwee een Amerikaanse pet gekocht!!! Geen gezicht volgens mij, maar wel geheel naar de heersende mode. En ook weer naar de aardige bibliotheekmevrouw van het kantoor van Grand Canyon National Park gegaan. Erg druk is het niet in die bibliotheek, dus zij is naar alle waarschijnlijkheid best gelukkig met onze komst. We mogen de computer gebruiken zo lang er niemand anders komt. Nou, die komt dus niet.
Vrijdag 9 mei
Vertrek van Grand Canyon en weer een tocht door de woestijn. Heuvels rondgeslepen door de wind en gortdroog. Daarna overweldigende natuur vooral bij Marble Canyon waar een brug over de Coloradorivier gaat.. Evenverder wordt het nog mooier: de Vermilion Clifs. Inderdaad: diep rood-bruin, maar ook geel-grijs en groen. En steeds maar schitterend weer. We eten en maken een foto van de auto tegen de achtergrond van rode en grijze lagen van het bergmassief.Als dat geen prachtige plaat is voor Peugeot-Poessl. In Kanab komen we op een gammel RV-park terecht. En naast ons komt Don Monteath: pick-up met trailer met 4 slides, een groot huis op wielen. Hij een geweldige prater, baas van Virgin Air in Belgie en Ierland. Zeer onderhoudend.