Grand Tetons

We rijden al fotograferend verder en zien de bergtoppen nogmaals, maar nu oprijzend uit het meer. Met open mond kijk je naar die ongenaakbare bergtoppen. Via een mooie weg zoeken we onze toevlucht op Colter Bay campground. Het is er erg drassig, want er ligt nog veel sneeuw en er staat smeltwater.

Woensdag 18 juni. Vandaag weer eens wat anders: met de auto naar de douche. Campgrounds zijn redelijk primitieve voorzieningen in nationale parken. Meestal hebben ze geen douche. Soms is er op een centrale plaats in het park een toiletgelegenheid aangelegd. Dat was hier het geval.

Grand Tetons ligt ten zuiden van Yellow Stone National Park en daar rijden we vandaag heen. In de zomermaanden schijnt het in dit park overvol te zijn en moet je proberen zo vroeg mogelijk bij de campground aan te komen omdat je anders geen plaats meer kunt bemachtigen. Dat overkomt ons dus bij Madison. Maar een behulpzame campingmedewerker weet voor ons een plaats te reserveren op Canyon Village Campground en meteen een op Madison voor morgen!!! Goed geregeld. Op ons gemak rijden we naar Canyon Village, genieten van de natuur en komen voor het eerst in aanraking met het verschijnsel geiser en heetwaterbron. Grote stukken land zijn bedekt met kalkachtige substantie in (meestal vuile) kleuren en inderdaad: het stinkt behoorlijk. Op de campground ligt nog erg veel sneeuw.

Dagje Grand Tetons

Dinsdag 17 juni.

Weer wakker worden op die schitterende Gros Ventre Campground. Uitzicht op de Grand Tetons en prachtig weer. Onderweg steeds die besneeuwde toppen. Wilde dieren? Vergeet het maar. Het visitor Center in het park is ook weer een staaltje van prachtig aangepaste en functionele bouwkunst. Al die centra passen perfect in hun omgeving, zijn smaakvol en zeer geschikt om snel stromen bezoekers te verwerken. Na een kort bezoek rijden we verder naar Jenny Lake en maken daar een wandeling die wel erg lang uitvalt. Maar goed, het landschap is prachtig, bergen en meer bieden fraaie uitzichten, dus we mopperen niet. Een enkele verkoolde boomstronk, het is hier 20 jaar geleden dramatisch afgebrand, lijkt in de verte op een beer, maar we moeten het doen met een vos en een bever. O ja, ook een kolibri!!

Grand Tetons National Park

Maandag 16 juni

Gelukkig, niet de band is stuk, maar het ventiel!!! Voor $15 staan we weer buiten. Jackson is een fraai plaatsje, erg toeristisch maar ook erg westers leuk. Ze hebben er nog houten trottoirs. En aardige winkels. In de VS kun je goed kleding kopen van goede kwaliteit. Vooral in shopping malls en outlet centra. Maar het gekke was dat je voor heren beter kon slagen dan voor dames. Zo niet hier. Doriet kan hier goed terecht.

Dan gaan we weer terug naar de campground. In nationale parken kun je je plaatsje niet reserveren: je betaalt per dag. En wie het eerst komt, wordt het eerst bediend. Gelukkig krijgen wij hetzelfde plaatsje als gisteren. Daar ontmoeten we een Duits stel: jawel, hij een gepensioneerde leraar! Hoe komt dat toch? En een uur later zitten we gezellig aan een fles wijn uit Idaho die ik een paar dagen geleden gekocht heb en die voortreffelijk smaakt. Zij wonen in Bremerhaven en we gaan ze bezoeken als we eind augustus de auto daar gaan ophalen. Het zijn ook enthousiaste camperaars en ze hadden goede herinneringen aan hun vakanties in Bergen(N-H) en op Tessel.

De vallei waarin de camping gelegen is, is begroeid met lavendelstruiken. Dat moet hier over een maand of zo heerlijk ruiken. Heel fraai is ook het visitor center. Prachtig ingericht en met veel beeldmateriaal. Verder een uitkijkpost die bemand wordt door rangers (natuurgidsen) die bezoekers helpen bij het speuren naar wild. Een van hen herinnert zich enthousiast een bezoek aan Alkmaar. We zien hier een coyote en Doriet fotografeert een jong vosje.

Pech onderweg

Dat we deze weg rijden, hebben we te danken aan de eigenaar van het RV park in Wills die ons vertelde dat hij veel korter was en bovendien niet langs Salt Lake City ging. We hebben allebei een hekel gekregen aan deze godsdienstige nonsens. Rijd je over de Interstate en zie je op een bord: Als je vandaag sterft, waar breng je dan de eeuwigheid door? En meer van dat fraais.

We rijden verder met bestemming Jackson. Langzaam gaat het platte land over in steeds imposanter berglandschap. We rijden langs een onafzienbaar stuwmeer. Dan begint de auto raar te piepen. Aan de kant, platte band. Ik heb nog maar nauwlijks de gevarendriehoek uitgezet of de politie meldt zich. En niet voor een bekeuring maar voor assistentie. In de kortste keren ligt de reserveband erop en kunnen we verder. In Jackson is het zondag en alles is gesloten. Het RV park vraagt $65!!! Nee dus. Op naar Gros Ventre ( inderdaad: dikke buik!)campground. En die ligt al in Grand Tetons( inderdaad: dikke tieten!)National Park. Die Grand Tetons zijn onderdeel van een ijzingwekkende bergketen met besneeuwde toppen zoals je ze in Zwitserland nauwlijks ziet. En voordat we op de camping zijn, ontmoeten we ook nog een kudde buffels. 

Een Nederlandse in Amerika

Donderdag 12 juni vertrekken we van Lake Tahoe naar Reno. En omdat dat in Nevada ligt, zitten wij in de woestijn. De bergen om ons heen worden dramatisch kaal. In Reno, dat plompverloren uit het woestijnzand oprijst, parkeren we de auto bij een casino.Wat daar niet lukt, gaat bij het tweede wel: een gigantisch buffet. Voor $25 inclusief fooi eten we alletwee overvloedig. En het zit nog gezellig ook. Doriet rijdt 's middags naar Winnemucca, een stadje van niks, maar er is feest met antieke auto's en er is een mooi RV- Park. Daar hebben we een gezellige babbel met een Amerikaans echtpaar uit Colorado Springs, in een Van Camper op weg naar kinderen en kleinkinderen in Reno. Ze zijn verrukt van onze auto, ook klein en compact, en dat zie je hier nauwlijks. Heel gezellig.

Vrijdag 13 juni is het weer zo'n heerlijke dag. Opstaan, ontbijten en de auto verzorgen. We mogen zelfs internetten in het kantoor van het park. Dan naar het postkantoor waar we ook weer buitengewoon vriendelijk geholpen worden. Leve VS!!!! Als we koffie willen gaan drinken komen we terecht in het winkeltje van Katinka Nanna, jawel, een Nederlandse, die het zo fijn vindt dat ze weer eens Nederlands kan spreken dat ze ons trakteert op koffie met koek. Dan volgt weer een heerlijk traject door vlak woestijnland met uitzicht op bergruggen met besneeuwde toppen . We komen terecht op een splinternieuw RV- park in Wills.

Zaterdag 14 juni rijden we naar Idaho via de grensplaats Jackspot. Die bestaat uit benzinestation en casino. En Idaho begint verdacht veel op Nederland te lijken. Tot we in Twin Falls komen. We doen boodschappen en als we teruggaan naar de auto zien we iets dat op de beroemde brug van Porto lijkt. En inderdaad, een canyon, in de diepte een rivier met speelgoedbootjes. 's Avonds doorgereden naar Pocatello.

Lake Tahoe

Lake Tahoe is een prachtig bergmeer en Amerikanen brengen er graag hun vakantie of een weekend door. Yakov heeft ons dan ook op het hart gedrukt dat we en zeker heen moeten. En gelijk heeft hij. Af en toe doen het meer en de omgeving je aan Italie denken, maar omdat het er zo hoog is, is de temperatuur nog niet echt zomers. Maar mooi is het wel en we nemen er lekker een dagje rust. 

Lee Vining en verder

Maandag 9 juni hebben we een lekker dagje op het RV- Park. Prachtige omgeving met het meer aan de ene en besneeuwde toppen aan de andere kant. Af en toe blaast er een onstuimige wind. Naast ons twee Nederlandse echtparen uit Oss. Een ervan heeft een prachtige laptop en daarop zitten we 's avonds in het donker nog wat aan onze weblog te sleutelen. Helaas, ook deze keer willen de foto's niet erg lukken. Telefoontjes doen het hier ook niet! Doriet heeft de was gedaan. Verder was het heerlijk: zon en af en toe die straffe wind. Je wordt er erg bruin van. 's Avonds eten we heerlijke biefstukken in het plaatselijke restaurant. Dat zit helemaal vol. Amerikanen willen ook graag lekker eten en dat doen ze niet in fast food zaken!!! Lee Vining is eigenlijk best aardig: een grote verkeersweg en winkels en motels. Echt Amerikaans. En zoals altijd: bijna iedereen komt informeren naar de auto. Nu een echtpaar uit Pijnacker dat de dochter na een jaar High School op komt halen en twee Duitsers uit Keulen die ook inlichtingen krijgen over de reis. Overigens doet de computer van de plaatselijke bibliotheek ook niks.

Dinsdag 10 juni. Nog een was, water dumpen en innemen en op stap. Eerste halte: het Monomeer. Dat groeit vol met rare torentjes die het gevolg zijn van waterbronnen in het meer. En dat alles in dat machtige landschap van zilverbegroeide hellingen en besneeuwde toppen. Een prachtige rit. We proberen Robert te bellen, want die is vandaag jarig. Lukt niet. We zitten al 2400 meter hoog. Maar nog hoger gaat de weg naar Bodie, een verlaten gouddelversstadje, ooit 10.000 inwoners, nu leeg en verlaten. Alles staat er nog zoals de laatste bewoners het achtergelaten hebben. In het schoollokaal staat de tekst nog op het bord, de boekjes liggen nog op de tafeltjes. In de winkel ligt nog wat voorraad. Fascinerend. En verder gaat de reis. Prachtig berglandschap, af en toe groene dalen met schaapskuddes of weilanden met koeien. Soms ook door een rotsachtig dal waar een onstuimige bergrivier zich een weg door baant. Maar steeds dat weidse, grootse Amerika. 's Avonds bereiken we na een steile klim Lake Tahoe.

Van Yosemite naar Lee Vining

Zondag 8 juni

Het is mooi weer als we opstaan en we zijn best vroeg op pad. We gaan vandaag Tioga Road rijden, dwars door Yosemite naar Lee Ving. En dat wordt weer een van de hoogtepunten van de reis. De weg loppt voor ons van west naar oost, even ten noorden van de Valley. Het landschap wordt beheerst door gigantische granietformaties, en terwijl je er in Yosemite Valley tegen opkeek, sta je hier op hoogte en kijk je het dal in. Bijvoorbeeld in Olmsted Point. dat is een werkelijk ongelofelijk uitkijkpunt. Je kijkt een dal in dat tussen granietblokken ligt. Die rotsen zijn vaak kaal, op een enkele plek groeit er plotseling een boom uit een spleet. De toppen zijn nog besneeuwd. Een van die toppen is Half Dome, de granietrots die Yosemiet beheerst. Hier zie je hem van de andere kant. Er is een borstwering van rotsblokken en -blokjes en een bruale marmot amuseert het publiek en laat zich fotograferen. Als we weer weg willen rijden worden we aangehouden door de parkpolitie. Hebben we iets misdaan? Nee hoor, hij wil weten of het verstandig is voor zijn volgende reis naar Europa bij ons zo'n auto te kopen als de onze. Hij heeft ons al een paar keer in het park gezien en grijpt nu zijn kans. Hij krijgt ons kaartje en eentje van SeaBridge en we spreken af dat hij zal mailen.

Verder gaat de tocht. Overal ligt de sneeuw nog tussen de bomen en overal zijn meertjes: blauw water tussen donkere bomen en besneeuwde graniethellingen en toppen op de achtergrond. Betoverend mooi!!! Bij eentje gaan we onze boterham eten. Maar het wordt nog mooier. Naarmate we hoger komen, en we gaan 3200 meter halen, wordt de begroeiing schraler. We bereiken de hoogvlakte van Tuolumne Meadows. Die meadows hebben met weide alleen het platte gemeen. Verder is het drassig land met laag struikgewas. Smeltende sneeuw zorgt voor het vocht. En dan is daar het bergmeer. Het is op 8 juni nog gedeeltelijk dicht gevroren. Het water weerspiegelt de strakblauwe lucht, op de granietrotsen ligt nog overal sneeuw. Je weet niet waar je moet kijken, zo mooi. De weg het dal in is ook adembenemend. Je ziet het dal en de begroeiing maar rijdt, bijna steile wand, over een weg op de flank van een volstrekt kale berg. Als je eraan begint, zie je de auto's die al eerder vertrokken zijn als speelgoedautootjes erover rijden. Even diep ademhalen!!! En dan de laatste verrassing: Mono Lake bij Lee Vining. Een onwerkelijk leeg landschap met daarin een gigantisch meer. En daar dan weer twee eilanden in: een klein zwart en een groter wit. Zo bijzonder, je kunt er zelfs geen foto van maken. Moe van al dat moois draaien we Mono Vista RV-park op. Het is heerlijk warm in de zon, we zitten nog maar 2370 meter hoog en gaan er ons gemak van nemen. De was doen en zo. Als we goed en wel in de zon zitten, rijden steeds meer huurcampers het terrein op: allemaal Nederlanders.

Yosemite

Yosemite is een park dat gevormd wordt door loodrechte granietwanden die aan weerszijden van een dal omhoog rijzen. Met een shuttle bus kun je er doorheen rijden. Het is allemaal veel drukker dan bijvoorbeeld in Grand Canyon en veel minder goed geregeld. Het is een van de oudste parken in de VS en dat merk je. Maar ja, met zo'n toevloed van publiek is het ook moeilijk de zaak in de hand te houden. Overigens is het allemaal wel buitengewoon indrukwekkend en voel je je heel klein.

Yosemite en verder

Nieuwe avonturen van Doriet en Jan

Vrijdag 30 mei gaan we naar Monteray, een prachtig haven- en badplaatsje ten zuiden van San Francisco. Het heeft natuurlijk een mooie pier waar je van alles kunt kopen maar waar je oo0k erg lekker kunt eten. Seafood uiteraard, en dat smaakt. We moeten er ook drie kleine musea bekijken, want vroeger moesten alle goederen die per schip werden aangevoerd, hier aan de douane getoond worden. En dat laten ze heel leuk zien. Verder is Monteray bekend van zijn Cannery Row, een rij fabriekjes voor visconserven en inspitratie voor de gelijknamige roman van John Steinbeck. Verder zijn we verrukt van de mooie huizen: typisch badplaatsarchitectuur met veel veranda's en balkonnetjes zoals je die ook ziet in Noorwegen en Wimereux!!!. De avond brengen we door met twee Canadese dames die als kind uit Friesland geemigreerd zijn en dolblij hun moedertaal weer kunnen oefenen. We drinken met hen de fles goede wijn op die we op last van Robert hebben gekocht.

Zaterdag 31 mei rijden we via de beroemde kustweg nr 1 verder naar San Francisco. We eten ons boterhammetje op Pigeon Point waar een vuurtoren staat die ons onmiddellijk aan Cap Gris Nez doet denken. Heel het landschap lijkt daar trouwens sprekend op. Als we naar de toren lopen, zien we een groepje van 6 mensen in een kring om de auto staan om die te fotograferen. 's Avonds komen we, op aanraden van onze Canadese vriendinnen, terecht op Anthony Chabot Campground, een terrein in een staatspark bij Castro Village, waar we genieten van de immense eucalyptusbomen en de wilde kalkoenen die voortdurend lopen te pronken met hun staart.

Zondag 1 juni gaan we met de trein naar San Francisco. En weer verbazen we ons over de Amerikanen. en medewerkster van de spoorwegen neemt alle tijd om ons uit te leggen hoe we de komende dagen op de meest voordelige manier naar en in San Fancisco kunnen reizen en geeft ons ook een dagprogramma mee zodat we niet overvoerd raken. Fantastisch!!!Zo komen we dus precies op het punt uit vanwaar je het mooiste tochtje met de beroemde Cable Car kunt maken. Die brengt ons naar Fisherman's Wharf. Erg toeristisch, maar dat vinden ze hier geweldig. En maar eten, je ziet ze er dik van worden. Als we 's avonds weer op de campground aankomen worden we in het Nederlands verwelkomd door de ranger, een mevrouw die uit Utrecht afkomstig blijkt.

Maandag 2 juni slenteren we door Chinatown, een gedeelte van San Francisco dat de grootste populatie Chinezen buiten China herbergt. En inderdaad, je waant je in Sjanghai. En je kunt er in de winkeltjes dezelfde rotzooi kopen. Verder genieten we van andere delen van de stad, waar veel mooie huizen en prachtige wolkenkrabbers staan.

Dinsdag 3 juni gaan we weer de stad in. We maken vandaag veel gebruik van de stadsbus, voor $0.50 kun je daar uren in rondrijden. Onvoorstelbaar. En wat een service!! Rolstoelrijders bijvoorbeeld kunnen via een verhoogd perron en via een verlaagde busvloer zo de bus inrijden. En iedereen helpt en niemand moppert dat het te lang duurt of zo. Vandaag maken we ook foto's van het rijtje van 7 Victoriaanse huisjes die zo'n beetje ook het logo van San Francisco zijn en bezoeken we het M.H.de Young Museum. Daar hoort een toren bij vanwaaruit je vanaf de 12de verdieping een prachtig uitzicht over de stad kunt hebben. Als er tenminste geen mist hangt, een bijna dagelijks verschijnsel in San Francisco waar warme landlucht op koude zeelucht botst. En jawel hoor, mooi dat we niets kunnen zien.

Woensdag 4 juni is een bijzondere dag. We moeten de auto een kleine beurt laten geven en de mannen die dat doen ,vinden dat uiteraard geweldig. Ze werken er met veel meer mensen aan dan nodig is en willen precies weten wat het voor auto is en hoe hij er van binnen uitziet. Bovebndien krijgen we toeristisch advies: gewoon bam!!! midden door San Francisco en de brug over. Dat doen we dus. Eerst nemen we de grijze brug: Bay Bridge. Die is veel hoger en langer dan de beroemde soortgenoot. Maar toch krijg je pas echt een kick als je met je eigen auto over die beroemde Golden Gate Bridge rijdt. Adembenemend, wat een belevenis. s Avonds slapen we weer bij een campground waar zowaar iets is als een camperplaats in Europa. We mogen gebruik maken van de voorzieningen van de Campground. Voor alle duidelijkheid: campgrounds zijn altijd onderdeel van een staatspark en bieden voor weinig geld ook weinig voorzieningen. Als je wat meer luxe wilt, zoek je je toevlucht op een RV park. Vaak zijn die ook niet duur en kun je er zelfs de was doen.

Donderdag 5 juni brengen we een bezoek aan Muir Woods National Monument. Dat is ook weer een staatspark dat beroemd is om de gigantische Redwoodbomen. In Yosemite stond er vroeger een waar je met een auto doorheen kon rijden. Maar die is in de zestiger jaren al onder zijn eigen gewicht bezweken. Hier zijn ze niet zo groot, maar wel zeer indrukwekkend. En dan al die verbaasde Nederlanders die een Nederlands kenteken zien. Het vakantieseizoen is begonnen.

Als we de volgende dag verder reizen, wordt het tijd om de gasfles weer eens te vullen. Door de grotere maat van de Amerikaanse flessen kunnen we er maar een meenemen en moet je dus een beetje oppassen dat je niet met een lege fles staat. Even van de snelweg af en jawel hoor, een gasbedrijf: Van Unen-Miersma. En wat je al dacht: we worden in het Nederlands geholpen. Onvoorstelbaar hoe vaak dat ons overkomt.

Vrijdag 6 juni komen we aan in Yosemite National Park en kunnen gelukkig nog net terecht op een campground. En dat is boffen, want nog niet alle campgrounds zijn open: een aantal ligt zo hoog dat er nog te veel sneeuw ligt. En bovendien is het weekend en trekken de Amerikanen met hordes tegelijk de nationale parken in om hun nationale hobby te beoefenen: kampvuur stoken en bbq.

Los Angeles en verder

Vrijdag 23 mei is het geen best weer. Na wat overwegen gaan we met de auto naar Los Angeles. Bij het visitor center kunnen we helemaal niet parkeren en de verzameling wolkenkrabbers is ook niet erg interessant. We gaan naar Universal Studio's. Wie denkt dat je dan van alles te weten komt over het maken van een film komt bedrogen uit. Het was gewoon een pretpark rond het thema film. Wat je er wel goed kunt zien is hoe Amerikanen dik worden: overal kun je eten en drinken kopen en dat doen ze met enthousiasme. Verder is er een overmaar aan souvenirwinkeltjes waar je van alles hertzelfde en nog meer kunt kopen. Typisch Amerikaans is ook het toegangskaartje: je kunt een duurder kaartje kopen. Dat geeft recht op voorrang bij de vermakelijkheden!
Zaterdag 24 mei vertrekken we uit L.A. Maar eerste moeten we op de camping weer aan een Amerikaan van Duitse oorsprong en aaneen Belgisch echtpaar uitleggen hoe wij aan die mooie auto komen. Op weg naar Santa Barbara komen we helaas terecht bij een outlet in Camarillo waar we willen eten. Op de toch al lage prijzen wordt ook nog eens korting gegeven wegens Memorial Day. Je wordt er echt hebberig van. Maar toch geen Sony Alpha gekocht voor $500. 's Avonds komen we op de eerste camping aan de oceaan terecht.
Zondag 24 mei maken we een fikse strandwandeling en kunnen zien hoe Amerikanen zich aan het straand gedragen: weinig baden en veel bbq.
Maandag 26 mei maken we nog een fijne wandeling, Fotograferen mooie vogels, helaas niet de zwarte pelikanen die we hier zien. en vertrekken naar Santa Barbara. Daar kun je voor een kwartje met een ouderwets electrisch tremmetje door het hele stadje rijden. Het is er erg Spaans en er is een heerlijk restaurantje. Maar de meeste aandacht verdient toch de pier: een geweldig geval waar de Amerikanen met hun auto op kunnen rijden om hem daar te parkeren voor een van de vele visrestaurantje. Bizar volkje.
Dinsdag 27 mei hebben we in Santa Maria de auto voor het eerst gewassen. Dat was wel nodig!!! We blijven in dat stadje rondhangen om alle indrukken wat te laten bezinken.
Woensdag 28 mei. San Louis Obispo is net zo Spaans als zijn naam al doet vermoeden. Alleen aan sw auto's zie je dat je niet in Italie of Spanje bent. En het weer is er al net zo mooi. Vandaar gaat het naar kustweg nr 1, de beroemde. Het begint allemaal best wel gewoontjes, heel mooi maar niks bijzonders. In San Simeon hebben we weer een campground aan het strand. Geen echt mooi zand, maar grind. Je zou je er eenzaam kunnen voelen, maar dan komt er ineens een Amerikaan die een praatje met je maakt. Nota bene over zijn reis naar Noorwegen!
Donderdag 29 mei, het begint al bij het dumpen(zo heet dat hier: je afvalwater lozen): een Amerikaans echtpaar met een mooie Airstreamcaravan (zo'n aluminium sigaar)bewondert onze bus. Ze hebben kinderen in Frankfurt en kunnen er daar misschien een kopen. Dan gaan we naar Hearst Castle, de woning van de beroemde krantenmagnaat R. Hearst.. Op en top Amerikaans georganiseerd: luxe visitor center en shuttle bus naar boven. Oude dame, geestig mens, die ons door de tuinen, langs de zwembaden en gastenverblijven door het kasteel loodst. Wat te zeggen van dit geheel? Het is idioot: een betonnen constructie vermomd asl, ja als wat? Als je ervoor staat lijkt het een Spaanse kerk, en als je erin bent lijkt het nergens op. Alle stijlen antiek uit alle perioden en windstreken samengepropt in ruimtes die dienst doen als eetzaal of biljartzaal. Het slaat nergens op. Maar het is wel imposant. Umberto Eco er nog maar eens op nalezen. Terug naar de auto en een boterham gegeten./ Als we daarmee bezig zijn, moeten we een rondleiding geven aan een Amerikaans echtpaar dat de auto naast ons komt ophalen. Vinden de onze fantastisch.
En dan de kustweg op. Prachtig!!! Soms liefelijk heuvelland, dan weer ruige rotskusten Spectaculair. En soms een beetje Calais-Boulogne. Er zijn mooie uitkijkpunten. En als we daar durven te gaan staan komen er mensen uit, tja Maleisie of zo. Prachtige auto hebben jullie. Peugeot, schitterend! Of een Deens stelletje dat voor $1500 voor twee weken een Ford Mustang gehuurd heeft. Wat een mooie kar. Het kan niet op. De camping laat lang op zich wachten, maar de beloning volgt in Monteray: een heel leuke stadscamping vlak bij zee en stadscentrum. Daar ook weer een Amerikaan die ons Nederlandse nummer herkent omdat hij in Nijmegen gestudeerd heeft. Mooie auto, die Nederlanders zijn zo practisch en zo open minded. Zo zie je maar. Met Doriet en Robert gebeld: die gaan vadaag met vrienden naar Gris Nez. Van Robert moeten we echt goede Californische wijn drinken en naar Redwood Forest gaan. Bart zit met Marlies op Sardinie.

Kamperen in Los Angeles

Woensdag 21 mei
De Tomtom is een raar ding. Geeft soms informatie waarvan je denkt: klopt dat wel? We hebben besloten toch maar naar KOA te gaan. Eigenlijk houden we niet zo van deze gestroomlijnde kampeerplaatsen. We denken dat we linksaf de snelweg op moeten. Nee hoor, zegt Tomtom, rechtsaf. Maar dan rijden we L A toch weer uit? Uiteindelijk heeft het apparaat het natuurlijk bij het rechte eind. L.A. is zo uitgebreid dat je je orientatie volledig kwijt raakt. En hier bevalt KOA uitstekend, we blijven er lekker een dag niks doen. Van Nederlanders die hun huurcamper morgen moeten inleveren krijgen we een hele zak levensmiddelen. We kunnen weer vooruit. En het bezoek aan Maartje Bastings was buitengewoon leuk, maar dat hebben we al beschreven.
Zo en nu op naar de volgende computer, want dat is toch niet zo makkelijk als we dachten.

maandag 19 mei

We trekken weer verder. De camping is inmiddels leeggelopen. De hitte intens. Het landschap, tja wat moet je daar van zeggen? Wat vooral opvalt, zijn die gekke Joshua trees. Hulpeloos de armen omhoog: waar moet ik nou mijn water weer vandaan halen? En ook die bizarre rotsformaties. We fotograferen bloeiende cactussen en wandelen nog door Hidden Valley. Erg ver komen we deze dag niet: we zijn blij als we na de boodschappen terecht kunnen op Yukka Valley RV Park, een klein park,aar met een heerlijke douche. En dat is na al dat woestijnzand een weldaad. We zoeken ons suf naar het California Welcome Center en dat blijkt vlakbij, maar wel gesloten. Yukka Valley is ook weer apart. Een brede weg waarover onophoudelijk verkeer en dan winkelcentra en autodealers. In het kale heuvelland wat verspreid liggende huizen. Er is zelfs een bibliotheekje waar we weer een stevig stuk weblog schrijven. Op de parkeerplaats van zo'n winkelcentrum maakt Doriet heerlijk eten. We staan fijn onder een boom en alle ramen open. Een McDonalds vlakbij en daar kunnen we onze gekochte bekers bijvullen met zoveel limonade als we willen. Leve USA!!!

Dinsdag 20 mei
Via Hot Springs naar Los Angeles. Straffe wind, en die blaast hier kennelijk altijd, want we rijden kilometers lang door complete bossen windmolens. Autowegen met 12 rijbanen. Op de gok rijden we naar Pasadena en zoeken ons suf naar een RV Park. Mislukit. Dan maar naar Wal Mart.. En och, dat is toch een uitkomst dat je daar een nacht mag staan. En het is nog altijd goed bevallen. En oojk nu weer: eten bij Ihop en slapen als rozen.

De woestijn in

Vandaag gaan we dan door de woestijn wandelen. Water mee en hoeden op.
Maar eerst nog een praatje met de overburen, Amerikanen uit de streek, van wie vooral zij helemaal weg is van onze auto. De wandeling is prachtig. Onvoorstelbaar hoeveel variatie aan planten en bloemen er nog in zo'n klimaat voorkomt. We fotograferen er lustig op los. De natuur is hier, zoals overal in Amerika, groots en ruim. De ruimte benadrukt de rust die ervan uitgaat. De temperatuur loopt op tot 35 graden, maar onder het luifel en dankzij een lekker windje is het best uit te houden.. Ons super horloge geeft aan dat het gaat regenen!!!! In de woestijn en bij strakblauwe lucht.