Naar huis

Vrijdag 25 juli

We doen de was, pakken in en ruimen op. En dat doen we op ons gemak. 's Avonds bieden we Jane en Yakov een etentje buitenshuis aan als dank voor hun gastvrijheid. Het wordt een heel fraai restaurant in Montclair, een stadje in de buurt. Uitstekende keuken en een wandeling na afloop. Montclair lijkt erg Europees: veel straatvertier en terrasjes.

Zaterdag 26 juli

We doen nog een dagje New York. Alleen maar wandelen!! We gaan met de bus naar Port Authority, het busstation op de hoek van de 42ste straat en 8th Avenue. Als je de 42ste straat west neemt, loop je door het theaterdistrict en kom je bij het Chrysler Building. Fotograferen dus. Dan terug naar 5th Avenue in de richting van Central Park. Het is mooi weer en iedereen lijkt opgewekt. Koffie met lekkers bij Starbucks. Op ons gemak door het park, veel mensen liggen lekker in de zon, naar Columbus Circle. En dan via 8th Avenue weer langzaam terug naar het busstation. Thuis wachten opa en oma al en gaan we lekker eten: Yakov grilt het vlees, in Amerikaanse porties! Erbij eten we heerlijke komkommersla uit Yakovs eigen tuin. Na afloop maken we nog een wandeling langs het meer.

Zondag 27 juli

De dag van vertrek is daar. Samen gezellig ontbeten. We hoeven pas om 17.30 uur naar het vliegveld en dat komt goed uit want Jane en Yakov hebben nog een feest. We zijn netjes op tijd op het vliegveld van Newark en dan beginnen de problemen. De tas is veel te zwaar. Spullen over proberen te doen in de koffer. Klassiek tafereel: erop gaan zitten tot hij dicht kan. Nu zijn beide bagagestukken een beetje te zwaar en dat mag van het meisje dat ons door moet laten. Ze werkt er pas 4 weken en heeft nu al heimwee naar Sri Lanka waar ze vandaan komt. En ze zit kennelijk verlegen om een praatje.

Vervolgens: vertraging!!! Bij Lufthansa staakt het technisch personeel en laat dat nou net de maatschappij zijn waar wij mee vliegen. En dan staat er ook nog een vliegtuig met motorstoring op de startbaan in de weg. Twee uur te laat de lucht in. En inderdaad: in Munchen is het vliegtuig naar Amsterdam al weg. Pas om 15.00 uur gaat er weer een. Dus 3 uur wachten. Lufthansa betaalt de lunch. Om 16.30 uur op Schiphol. Op de bagageband komt alleen de koffer binnen. Vermissing van de tas aangeven duurt ook weer een uur en dus ontmoeten we Marlies en Bart pas om 17.30 uur. We zijn 18 uur onderweg geweest en nu is het

Maandag 28 juli

Maar dat waren, behalve die banden dan, de enige problemen die we in de voorbije 4 maanden hadden. Nee, eerlijk zijn: Doriet heeft 4 maanden met een gebroken brillenglas rondgelopen en ik met een afgebroken kies. Maar dat wordt nu snel gerepareerd.

Op naar Baltimore

Dinsdag 22 juli

De hele dag besteed aan inpakken, auto wassen en opruimen. heerlijk dat we dat hier in Wayne kunnen doen.

Woensdag 23 juli

We rijden naar Baltimore. Prettige rit, maar onderweg worden we overvallen -nou ja overvallen, het moest ervan komen na zoveel hitte- door een apokalyptisch onweer. Maar we overleven en vinden na enig zoeken de Wal Mart waar we de gasfles afleveren en blijven slapen.

Donderdag 24 juli

En woensdagavond krijgen we nog eens een nog heviger onweer over ons heen. Alle licht op de parkeerplaats valt uit en het vliegverkeer, we liggen precies onde de aanvliegroute van het vliegveld, wordt stilgelegd. Maar de auto wordt weer mooi gewassen. We slapen goed en kunnen vroeg opstaan. Er is altijd nog meer te doen dan je denkt, maar uiteindelijk zijn we klaar en kunnen we aan de laatste twee ritjes beginnen. Het eerste naar het kantoor van de transportmaatschappij voor de papieren. Dat is vlug gebeurd. Maar dan naar de haven. Met de GPS is dat geen probleem, maar op het haventerrein is hetlastiger. Totdat we door een rondrijdende securityman op sleeptouw worden genomen. Naar de douane. Wachten, want die heeft lunchpauze. Maar voor de dienstdoende ambtenaar is het exporteren van campers kennelijk geen dagelijks werk; hij moet heel wat superieuren bellen voor hij zeker is en ons kan laten gaan. Bij het scheepskantoor blijkt dat ik geen inrijkaart heb. Dus terug naar de ingang van het haventerrein en zo'n ding ophalen. Waar komt u vandaan? Nederland? Hoe spelt u dat? Is dat een staat? Ja,ja!!! Uiteindelijk komt alles goed en kunnen wij onze trouwe Boxer, zij het met bezwaard gemoed, achterlaten bij de andere scheepslading. Op de teller staat dan 87792 km. We zijn begonnen bij 70896. Reken maar uit! Zonder mankeren heeft hij ons uiterst comfortabel door heel de VS gereden. Chapeau voor Peugeot!!!!!

Een taxi brengt ons naar Baltimore Penn Station vanwaar we per luxe Amtraktrein naar New York reizen. Daar maken we in de avondzon nog bijgaande mooie foto van de 42ste straat. Om 19.00 uur zijn we daar en eten een heerlijke pizza, geserveerd door een Frans sprekende ober voor we per bus naar Wayne reizen. Jane en Yakov halen ons op van het station en dat is maar goed ook, want we kunnen geen pap meer zeggen. 

Wayne NJ

Vrijdag 17 juli

We vertrekken laat want Wayne is vlakbij. Onderweg-wat is het heet- kopen we wat lekkers voor Yakov en bloemen voor de hangmand voor Jane. Nog even bij Willowbrook Mall gekeken en toen naar Wayne gereden. Vrolijk weerzien na vier maanden. Gezellig.

Zaterdag 19 juli

We houden het rustig. We doen boodschappen met Jane en Yakov. Op straat zijn weinig mensen te zien: die ontvluchten de hitte kennelijk en zitten luchtgekoeld thuis.

Zondag 20 juli

 We gaan naar het verjaardagsfeestje van de kleindochter van Yakovs broer. Ze wordt 16. We kopen een mooie bos bloemen voor haar. Haar ouders bewonen een mooi huis in een bosrijke omgeving. In de tuin een prachtig zwembad. En dat is maar goed ook want veel meer dan zwemmen kun je bij deze temperatuur niet.  95 F , drukkend heet. We ontmoeten er weer een flink gedeelte van de familie.

Maandag 21 juli

 We gaan met Jane mee naar New York. Zij moet vroeg op haar werk zijn, dus we ontbijten weer in Manhattan bij Starbucks. Century 21 is de volgende bestemming. Een gigantische winkel vol merkkleding en andere spullen voor afbraakprijzen, vlak naast WTC. Alleen 's morgens vroeg kun je daar nog bewegen, later op de dag wordt het veel te druk. In de middag gaan we met de ondergrondse naar Columbus Circle. Cadeautje voor Robert en Doriet gekocht en ook voor Marlies. Dan wandelen we naar 5th Avenue, de Apple Shop. Een schitterend,voornamelijk uit glas opgetrokken gebouw. Het is er druk alsof alles voor niets wordt gegeven. Voor de nieuwe I-Phone staat een lange rij wachtenden buiten! Wij kunnen gewoon doorlopen voor een i-pod. Doriet gaat voor het zilveren exemplaar. Buitengewoon fraai. Dan wandelen we tevreden door Central Park terug naar Columbus en nemen de metro naar WTC waar we op Jane wachten en samen terug gaan naar huis. Yakov grillt enorme T-bone steaks. 

Laatste etappe 2

Donderdag 17 juli

Onze laatste dag op een Amerikaanse camping. Doriet is druk met schoonmaken en wassen. Ook zo ideaal hier: de coin laundry. Overal heb je wasmachines waar je voor een paar kwartjes je was kunt doen. En verder wordt de nieuwe tas ingepakt. Alles kan erin. Het tempo ligt vandaag ook weer niet hoog: het is er veel te warm voor. 's Middags dreigt er even een onweer los te barsten, maar dat drijft over. En 's avonds gaan we na een frisse douche weer lekker naar de pizzeria; zelfde recept. Prima. Als het donker is, zitten we nog even bij een flakkerend vlammetje voor de auto. Voor het laatst.

Laatste etappe

Dinsdag 15 juli

Op ons gemak op pad. Prachtig bebost heuvelland van de Catskill Mountains. En dan Kingston. Die stad is even de hoofdstad van de staat New York geweest. Tegenwoordig is dat Albany. Je kunt het er nog aan zien: we rijden door een wijk met prachtige huizen. Er staat er een op foto, en zo heb je hele straten. Allemaal een veranda, in vele variaties, met of zonder schommelstoelen. De oudste zijn nog van hout, de nieuwere lijken van hout maar zijn van aluminium. Maar als we de bibliotheek zoeken, blijkt die, veilig achter een hoog hek, in een onprettige buurt te staan. We proberen het internet maar dat lukt niet wegens te grote drukte op het web(?) Het stadje ligt aan de Hudson River en heeft een aardig waterfront waar, heel bijzonder, veel stenen huizen staan maar daarmee is alles gezegd. Het is weer behoorlijk heet vandaag. We blijven lekker bij Wal Mart slapen.

Woensdag 16 juli

Prachtige dag weer. Vandaag gaat de tocht naar Woodbury Commons Premium Outlet. We komen er langs, dus omrijden hoeft niet. Ook weer een mooie weg. Je kunt goed merken dat de stad New York niet ver meer is. De dorpen worden talrijker en het verkeer drukker. Maar het is toch prettig rijden over deze secundaire wegen. Woodbury Commons is de beste outlet die we tegengekomen zijn en we slagen dus best snel bij Samsonite: een flinke duffel bag met veel vakken. Nu kunnen we naar huis. Maar eerst gaan we nog op een camping. Er is een State Park in de buurt, maar we geven voor de laatste nachten de voorkeur aan Black Bear Campground in Florida NY, 60 km van Wayne. De camping heeft alle voorzieningen en een heel goed werkende internetverbinding (free WIFI heet dat hier) De weblog schiet dus lekker op. 's Avonds eten we in het dorp pizza. Echt Amerikaans: een grote pizza in 6 stukken, papieren bordje, geen bestek, flesje koud uit de koelkast. Een stuk mee naar huis. Winkeltje van niks waar af en toe kinderen binnenkomen die van hun ouders wat dollars hebben gekregen voor het avondeten.. Maar wel de lekkerste pizza die we in jaren gegeten hebben. Prachtig!!! 

Langzaam op weg naar Wayne NJ

Zondag 13 juli

Maar vandaag is het helemaal niet prachtig meer.Bijna alle kampeerders verlaten het terrein en later zal blijken waarom. Vroeg in de middag begint het te regenen en het houdt niet meer op. De buurman had een mooi stapeltje brandhout achtergelaten en aanvankelijk koesterden we de hoop dat wij nu eindelijk ook eens een vuurtje konden stoken. Vergeet het maar, regen. Vuurtje stokend is overigens een nationale hobby: als je op een campground aankomt, begin je met je vuurtje. Elke plaats op een camping heeft een stookplaats, meestal een ring van ijzer, en bij het kantoor koop je een stapel brandhout. Overigens stoken ze niet op de padvindersmanier. Nee, ze gooien het hout in de ring, kieperen er een bus zgn. starter overheen en in de kortste keren laait het vuur hoog op.

Wij brengen de dag lezend en luierend door en horen van Jane, er is een munttelefoon op de camping, dat ze de wandelwagen al besteld heeft.

Maandag 14 juli

Het weer is weer wat bijgetrokken, maar we hebben geen haast en vertrekken rustig van deze mooie campground. We gaan eerst naar Masonville, een dorpje van niks, maar met een prachtige General Store. New Yorkers hebben in een oud pand een mooie winkel ingericht, antiek interieur, heel fraai. De eigenaresse die zeer contrasteert met gebouw en winkel, ze heeft haar hele hoofd van het nodige ijzerwerk voorzien, is erg blij met onze complimenten. We tekenen het gastenboek en zij maakt er een foto bij. We kopen wat leuke kaarten van de zaak en reizen dan verder naar Walton. We doen boodschappen, eten wat en gaan dan naar de bibliotheek waar we van de daar aanwezige dame een dramatisch verhaal en foto's krijgen va de recente overstroming. De computer is niet erg geschikt voor de weblog en wifi is nog onbekend, dus we gaan weer verder. Door prachtig landschap rijden we de Catskill Mountains in. Schitterend mooie dorpje, maar Phoenicia, volgens de reisgids het mooiste, is toch een beetje vergane glorie. Een supermarkt vol rotzooi, echt smerig, maar wel een goede wijnhandel. Covey Run cabernet sauvignon kopen we er en die smaakt uitstekend bij de ratatouille die Doriet maakt. De campground, Woodland Valley Public Campground, is nogal donker onder de bomen en vol muggen door de nattigheid, maar wel mooi gelegen.

Skypen

Woensdag 9 juli

Vandaag hebben we het heel druk. We moeten eerst naar Best Buy, dat is een van die winkels die je op elke Shopping Mall tegenkomt en waar je alles kunt kopen waar een stekker aanzit, om nieuw beltegoed te laden. Dat krijg ik hier maar niet voor elkaar en ook de deskundigen hebben er moeite mee. Sommige dingen zijn in de VS nodeloos ingewikkeld. Het zit er nog niet op of Yakov belt op. Goed zo! Nu we er toch zijn, gaan we nog naar een modewinkeltje en kopen voor Doriet een jurk, een broek en een bloes. Hartstikke leuk. We blijven op de parking eten. Dan gaan we naar de stad terug en worden overvallen door een fikse regenbui. Nog verwonderlijk dat die zo lang op zich heeft laten wachten bij deze hitte. In de bibliotheek zitten we weer lekker aan de computer. Terug bij de auto een leuk praatje met een leerling-violist van 71 die naast ons geparkeerd staat. We wandelen nog wat rond, brengen kaarten naar het postkantoor en gaan naar Wal Mart. Maar die heeft geen Food Center, dus zoeken we ons heil bij Tops(AH?) Ik organiseer er in ieder geval een bonuskaart.

Donderdag 10 juli

Op ons gemak klaargemaakt voor vertrek. In Ithaca ontdekken we de mooiste Amerikaanse supermarkt tot nu toe: Wegmans!!!! We komen er inderdaad niet weg Fantastische versafdeling, compleet restaurant, koffie met heerlijke muffins. We kopen er van alles en laten Doriets foto's op CD zetten. Om 3 uur vertrekken we pas, maar dat is niet erg want de campground van Chenango Valley State Park is niet ver. Het zonnetje schijnt lekker en we rijden door dorpen met mooie huizen en boerderijen. Doriet merkt op dat die van west naar oost eigenlijk allemaal hetzelfde zijn: witte woonhuizen en rode schuren met silo's met ronde koppen. Bij stoplichten: Nice Van, I like it. En op parkeerterreinen ook steeds weer commentaar.

Vrijdag 11 juli

Rustige dag op de campground. Doriet is met de auto bezig: kastjes schoonmaken. Verder zitten we veel te lezen in de hoop dat we allebei ons boek nog uitkrijgen. Dat is nog niet zo makkelijk. Maar uiteindelijk komen we toch terecht bij Wegmans. Die is hier ook. We hebben hier weer bereik en bellen Jane en Yakov. Die melden dat er mogelijk een wandelwagen mee moet naar Nederland. We bellen met Doriet en Robert en die zouden dat ook erg fijn vinden. Kortom, werk aan de winkel. We eten lekker een wokschotel en vinden dankzij de Mio (onmisbaar instrument hier!!!) de weg terug naar de campground.

Zaterdag 12 juli

Vroeg op want we krijgen een drukke dag. We moeten naar Johnson City naar BABIES"R"US om de afmetingen van de verpakking van de wandelwagen op te vragen. Bijzondere gewaarwording om als toekomstige grootouders door zo'n winkel te lopen. We kopen het eerste cadeautje voor ons toekomstige kleinkind. Verder naar Wegmans. Inmiddels uitvoerig contact gehad met Jane en Yakov. Ja, ja die grootouders. Bij Wegmans doen we iets heel bijzonders. In het cafe aldaar kun je gratis gebruik maken van de wifi en dus internetten. En wat nog veel leuker is, skypen. We bellen met Robert en Doriet terwijl we elkaar op de laptop kunnen zien. En inderdaad, er is al een klein buikje. En ze zien er allebei stralend uit. Wat een belevenis. Er wordt besloten de wandelwagen in de auto naar Nederland te sturen. En als we die eind augustus in Hamburg mogen ophalen gaat Robert daar een paar concerten geven. Hup zo, de volgende vakantiereis al weer geregeld. Vervolgens eten we heerlijk. En dan sturen we ons rijdende buitenhuis naar de volgende campground: Oquaga State Park. Niet bereikbaar per telefoon, geen internet en prachtig weer. Maandag gaan we verder.

Beetje uitdrijven

Dinsdag 8 juli, weer zo'n warme dag. Fijn dat we op de campground onder hoge bomen staan. We gaan in de ochtend naar Ithaca en zoeken meteen de bibliotheek op. Daar is de luxe helemaal compleet: je plugt je computer in het elektriek en internetten maar. We lezen de mail, versturen berichten en werken de weblog bij. Het stadje zelf is haast on-amerikaans gezellig, met een voetgangersgebied met leuke winkeltjes en restaurantjes. Je ziet hier veel terrasjes, ook opvallend. De middag brengen we luierend door op de campground in Robert H. Treman State Park. Het is ook veel te heet. En ook hier weer volop watervallen. Eentje hebben ze mooi als zwembad ingebruik. Wat opvalt, is de zorg die ze hier aan dit soort parken besteden. Ze zien er keurig onderhouden uit, ook de toiletvoorzieningen. We feliciteren Yakov (Roberts vader) met zijn verjaardag en maken een plan voor de resterende dagen.

Dagje zomaar wat

Zondag 6 juli.  We besluiten van Junius Ponds weg te gaan. Mijn internetkaartje werkte ook al niet en dus vraag ik mijn geld terug. Kennelijk doe ik dat met zoveel overtuiging dat het bedrag zonder hoorbaar mopperen wordt uitbetaald. Ver komen we vandaag niet: we brengen een groot gedeelte van de dag door in Waterloo Outlet en daar is altijd wel wat van je gading te vinden. We schaffen ons een mooie Samsonite tas aan voor de MacBook, hoeft die niet steeds weer in die grote doos. En vooral rond nationale feestdagen vliegen de kortingen je om de oren!!!! We eten er 's middags een lekkere salade en voelen ons erg Amerikaans tussen al die andere eters, want behalve winkels van alle bekende merken heb je bij zo'n outlet natuurlijk ook het hele scala aan food shops. 's Avonds komen we terecht op de campground van Cayuga Lake State Park. Dat ligt in de Finger Lakes Region. Het zijn meren in de vorm van een hand, zo uitgesleten na de laatste ijstijd. Na de avondboterham maken we een wandeling langs het meer. Er is een cafeetje voor een biertje en een ijsje, heel gezellig allemaal. Maar we worden wel een beetje melancholiek omdat het allemaal zo snel voorbijgaat.

Maandag 7 juli. Het is vandaag tropisch warm. We rijden dus echt op een sukkeldrafje naar Ithaca. Alle plaatsen hier hebben Latijnse namen: Ovid, Romulus, Seneca. Klassieke buurt. In Ithaca proberen we eerst of er iets met Doriets bril kan gebeuren. We moeten die met kunst- en vliegwerk bij elkaar houden. Vergeefs. Maar het visitor center is zeer behulpzaam. Je kunt er zelfs met je eigen laptop internetten. 's Avonds komen we weer in een State Park met watervallen. En weer veel belangstelling voor de auto. Dat levert altijd leuke gesprekjes op.  We proberen nog een aardige foto van de Niagara Falls te plaatsen. Dat blijft moeizaam gaan. 

Niagara Watervallen

Donderdag 3 juli blijven we lekker luieren op Indian Creek Camping resort in Geneva on the Lake. De weblog helemaal bijgewerkt!!!! Het is een gezellige camping, de mensen verlichten hun tenten/caravans/rv's met vrolijke lampjes en crossen de hele dag rond in golfkarretjes. Tegen de avond ontsteken ze hier ook allemaal hun kampvuurtjes: dat is een onmisbaar onderdeel van het kampeerritueel. En natuurlijk moeten we weer uitleggen hoe het met die auto van ons zit.

Vrijdag 4 juli is het feest op de camping. Lekker zonnetje, veel vlagvertoon en een parade van kindertjes op fietsjes met Amerikaanse kleuren versierd. Later ontdekken we dat dit hoort bij Independance Day, een een nationale feestdag. We doen de was en nemen uitgebreid afscheid van alle buren. Onderweg merken we ook dat het een feestdag is: weinig verkeer en veel gesloten winkels. We rijden op weg nr. 5, dicht langs het Eriemeer. Heel mooi, veel wijnbouw. We rijden door Buffalo, 300.000 inwoners en opvallend rustig. Bij de Niagara Watervallen is het niet rustig: een echte toeristenval. We schrikken ons een hoedje en maken ons uit de voeten: naar Four Mile Creek Campground, een State Park aan het meer van Ontario. We krijgen er een prachtige zonsondergang, het water van het meer is daarna diepblauw, de lucht knalpaars. Een rare combinatie. Aan de overkant van het meer zie je Toronto liggen.

Zaterdag 5 juli staan we vroeg op. Het weer is prachtig. Op advies van een campingmedewerker gaan we in de ochtend naar de watervallen kijken. Hij meldt ons ook nog dat we op vertoon van de campingpas gratis op de parking mogen als we daar voor 11 uur aankomen. Nou, we zijn er al om 9 uur. En dat is maar goed ook. het is nog rustig, We sparen inderdaad $10 parkeergeld uit en kunnen op ons gemak naar de watervallen. Tja, wat daarvan te zeggen? Een wonder van de natuur. Elke seconde dondert er 1.400.000 liter water over de rand. Als wij er zijn, staat er een mooie regenboog. En je moet het boottochtje maken, staat in alle reisgidsen. Dat doen we trouw. Je staat een tijd in de rij, maar die schuift snel door. Dan krijg je een blauw regenjasje en word je op het bootje gepropt. Hoewel, als je er eenmaal opzit, valt het erg mee, maar van boven ziet het er benauwd uit. De Maid of the Mist vaart tot bijna onder aan de waterval en je hebt het plastic hard nodig. Maar het is toch wel wat, tegen zo'n muur van water op te kijken. Er zijn twee watervallen, gescheiden door een rotsmassa en daarop huizen miljoenen meeuwen, aalscholvers, futen en andere vogels en die krijsen dat het een lust is. Kortom, een hels kabaal. We wandelen nog wat rond,drinken koffie en ontvluchten dan het steeds drukker wordend gebeuren. Het is een lang feestweekend voor de Amerikanen en dat merk je om 12.00 uur zeer goed. Op ons gemak rijden we in de middag naar Waterloo. Daar moet een outlet zijn en daar gaan we morgen eens fijn rondneuzen. De camping Junius Ponds Campground valt wat tegen

40 jaar getrouwd

Woensdag 2 juli

Vandaag hebben we dus een feestje: we zijn 40 jaar getrouwd!!!! Waar is de tijd gebleven?

Het is mooi zomers weer, we rijden door fijn land, behoorlijk "Nederlands". Vroeg in de middag komen we terecht in Geneva on the Lake, en dat meer is niet het meer van Geneve, maar het Eriemeer. En uiteraard is dit de juiste plaats om 40 jaar huwelijk te vieren. In Geneve hebben we destijds besloten in de huwelijksboot te stappen. Emma en Peter de Jonge, bij wie Doriet in Zwtserland een jaar au pair geweest was, moesten natuurlijk eerst de huwelijkskandidaat goedkeuren. Aldus geschiedde. Daarom gaan we nu heerlijk uit eten en vinden het fijn dat we dit allemaal via internet aan jullie kunnen laten weten.

Elkhart en verder

Dinsdag 1 juli

Laat vertrokken naar Elkhart downtown. In een leuke zaak koffie gedronken en de lekkerste brownie tot nu toe gegeten. In Elkhart worden niet alleen de meeste campers van de VS verhandeld, er wordt ook de helft van alle muziekinstrumenten gemaakt die in de VS door harmonieorkesten gebruikt worden.

Dan naar Middlebury waar "Das Dutchman Essenhaus" staat. Dat wordt door Amish gerund. Maar in tegenstelling tot wat je zou denken, blijken hun voorouders uit Zwitserland te komen. Raar maar waar. Verder naar Shipshewana, ook een Amishplaats. Je ziet ze er inderdaad in hun met paarden bespannen wagentjes rondrijden, maar je mag ze absoluut niet fotograferen. (Geen gesneden beelden etc.) Het ziet er leuk uit, maar het is absoluut niet meer van deze tijd. Deze plaats is ook bekend om zijn vlooien- en antiekmarkt waar we een tijdje rondscharrelen. Een inderdaad uit de kluiten gewassen aangelegenheid. Antiek heeft in de VS uiteraard een beperkte betekenis.

Tenslotte komen we terecht op Blue Grass Campground, een al even aftands campinkje, maar vol aardige mensen.

Een geheim verklappen

Maandag 30 juni

We verlaten de muggencamping van de vriendelijke mevrouw in Goodenow-Crete. Ze is dolblij met de folders uit Chicago. We leggen eerst aan bij de supermarkt in de buurt, drinken koffie en eten een heerlijke brownie bij het benzinestation en gaan dan in oostelijke richting. Het verkeer is onplezierig druk, ondanks de 6-baans weg, maar als we eenmaal op de tolweg in Indiana zitten, wordt het prettig. Voor een tolweg betaal je overigens bedragen die varieren van $0.80 tot $2.00. Bovendien is het weer echt mooi zomerweer. Op geregelde afstanden langs de tolweg heb je reiscentra. Je kunt er eten, tanken en informatie krijgen. Daar vinden we folders van de Amish, die hier moeten wonen en van de RV-hoofdstad van Amerika: Elkhart. We komen terecht op Elkhart Campground, een mooie grote camping met alle voorzieningen en daar installeren we ons vroeg in de middag. En het geheim? We hebben elkaar een mooie MacBook cadeau gedaan, want overmorgen hebben we een feestje. En wat blijkt: we kunnen er moeiteloos het internet mee op, de camping biedt gratis wifi aan, dat doen ze bijna allemaal hier. We sturen e-mails rond, ontvangen e-mails en lopen, althans gedeeltelijk de achterstand op de weblog in. Wat een feest.

Chicago vervolg

Zondag 29 juni

Vroeg opgestaan en aan de mevrouw van de camping gemeld dat we nog een dag blijven. Ze vraagt ons om wat informatiemateriaal mee te brengen. Voor de extra nacht hoeven we niet te betalen. We halen de trein keurig en komen op tijd in de stad zodat we naar het museum kunnen. Voor seniors is er weer korting en zo kunnen we een prachtcollectie bezichtigen. Impressionisten, Hollandse meesters, Middeleeuwen en modernen (drie prachtige Brancusi's!!!) kortom het hele repertoire. De Eindhovense Balzac staat er ook, maar dan zonder jas. Vooral de Grande Jatte van Seurat is een indrukwekkend kunstwerk.

Via koffie en gebak bij Starbucks halen we om 2 uur de boot voor de rondvaart. Anderhalf uur aan een stuk vertelt een docent van het architectuurinstituut over de gebouwen die we vanaf de rivier kunnen zien. Een prestatie. De gebouwen krijgen daardoor uiteraard nog meer gezicht. Art-Deco, Bauhaus, Post-Modern, het is er allemaal en zeer spannend. Af en toe wat regen, maar dat mag de pret niet drukken.

Dan lopen we weer naar het museum om cadeaus te kopen voor deze en gene. Ze hebben hier erg mooie dingen. We halen folders bij het visitor center, laten ons overvallen door de regen in het Millenniumpark en eten tenslotte een hapje bij Starbucks, waarna we om 5.30 uur in de trein zitten. Die zit stampvol met huiswaarts kerende festivalgangers, nog steeds feestelijk uitgedost. De enige wanklank is een slecht opgevoede dreumes. Nu al!!!

We hebben genoten van de stad, de sfeer en de mensen. Vooral de zwarte bevolking slaagt erin door uiterlijk, kleding en gedrag een grote mate van vrolijkheid te verspreiden.

Chicago

Nou ja, goede uitvalsbasis? Je bent 1.45 uur onderweg van de camping naar downtown Chicago met auto en trein. Maar we bedenken dat we een miljoenenstad bezoeken, dus niet mopperen. Overigens kost een treinkaartje voor 1.10 uur trein enkele reis $5 en daar mogen we zo veel op reizen in dit weekend als we willen. Kom daar in Nederland eens om. En heel veel mensen doen dat dit weekend, want er is een groots open- lucht festival in de stad. Gelukkig stappen wij aan het beginpunt van het traject in, want in de kortste keren zit de trein afgeladen vol.

Onze eerste indruk als we uit Millennium Station komen: een stad vol vrolijke mensen. Maar ook zeer indrukwekend: een woud van wolkenkrabbers. Die blijken hier uitgevonden. Prachtige gebouwen. In het visitor/cultural center geeft een docent een rondleiding aan een groepje studenten. Ik hoor: in Chicago is een gebouw een machine, bedoeld om de grond dollars te laten produceren. Als dat ophoudt, breken ze de zaak rigoureus af. Het lijkt Eindhoven wel. Maar er hangt een prettige sfeer, en die trein boven de weg is heel apart, maar zo verroest dat je bang bent dat de zaak in elkaar dondert.De rivierbootexcursie voor architectuur is voor vandaag uitverkocht. We besluiten morgen terug te komen en reserveren twee kaarten. Dan gaan we met het gratis busje/trammetje (een nostalgisch gevalletje in deze moderne stad) naar Sears Tower, eens ( en nu nog zo ongeveer) het hoogste gebouw ter wereld. Het duurt heel lang voor je boven bent, niet de lift hoor, maar de rij ervoor, maar dan wordt je geduld vorstelijk beloond. Wat een uitzicht: wolkenkrabbers van boven te bekijken. Fascinerend. Je kunt prachtig zien hoe de stad gelegen is aan het Michigan Meer en je hebt natuurlijk schitterend zicht op de infrastructuur. De weg waar wij gisteren uren lang in de hitte hebben gestaan is nu bijna leeg. Ook heel mooi is de mensenzee in het Milenniumpark waar het festival plaatsvindt. We besluiten de dag met eten in een fantastische tent, tussen het Art Center en het gebouw van het Chicago Symphony Orchestra. Ontzettend druk, vol festivalgangers, allemaal uitgelaten. Dikke zwarte dames, meisjes in uitdagende kleding en stoere mannen. Een feest. En wat vooral opvalt: geen rotzooi en geen agressiviteit, enkel vrolijheid. Zo kan het dus ook. Ik bestel het verkeerde eten: spare ribs, maar toch genoten. Typisch Amerikaans en veel te veel. We halen de trein van 8.20 uur en zijn om 10.20 uur op de camping, verwonderd dat we hem teruggevonden hebben.

Morgen nog een keer.

verjaardag

24 juni is mijn verjaardag. Daarom gaan we vroeg op stap. We leren dat het plaatsje waar we overnacht hebben Watt heet. Naast het bezinestation is er nog een winkel annex cafe en twee woonhuizen. En dan is er nota bene ook nog een postkantoor!!!! 's Middags eten we onze boterham bij de brug over de Missouri River en hebben een gezellig babbeltje met een personeelslid van het informatiekantoor aldaar. Als aandenken krijgen we een speldje voor op onze pet. Ja ja, je moet ons zien met die dingen op! Onderweg telefoon van Dorietje en Robert, Wybrand en Edith. Ook mama gebeld en een sms van Bart gekregen. Kortom, ik word niet vergeten. Bij Sioux Falls (spreek uit soefols) leuke familiecamping en weer de bekende belangstelling voor onze bus. De weg gaat door glooiend groen boerenland, dus we kunnen lekker doorsnorren.

25 Juni gaan we naar de mall(het winkelgebeuren)in Sioux Falls en bij het benzinestation krijg ik te horen dat er verkeerde banden op onze auto liggen!!!Zelf had ik al gemerkt dat het verbruik aanmerkelijk ongunstiger was geweest. Het zijn banden voor een personenauto en die zijn voor onze bus veel te licht. De zijkant van zulke banden is niet sterk genoeg en daardoor kunnen ze vlug klappen. Dat moeten we niet hebben. Weer andere banden dus. Maar die zijn mooi in de VS niet te krijgen. We zijn bijna een hele dag bezig om bij verschillende firma's te informeren. Uiteindelijk blijkt er een stel leverbaar via een firma in Chicago. 's Avonds is het te laat om nog naar een campground te zoeken, dus krijgen we weer het beproefde recept: Wal Mart. RV's mogen altijd een nacht op het bewaakte parkeerterrein van superwinkel Wal Mart staan. Die zaak is namelijk 24 uur per dag open. 's Nachts een daverend onweer.

26 Juni maken we een lange dag, 750 km, door "Europees" landschap. We mogen niet harder rijden dan 90 km per uur. Dat is hier niet zo'n probleem, want erg snel rijden ze hier toch al niet en bovendien kun je dat uren volhouden met de cruise control. Dat is een fantastisch instrument hier. En 's avonds maar weer bij Wal Mart in Janesville, op de grens van Wisconsin en Illinois.

Vrijdag 27 juni rijden we op de Tomtom (ook een onmisbaar instrument in deze streken) naar het opgegeven adres in Chicago en worden de goede banden gemonteerd. Die andere kunnen we moeilijk meenemen naar Nederland. Pech, maar dat hoort er af en toe ook bij. Leve de lage dollar. De rest van de dag besteden we in de file door Chicago. Wat een ellende. En als we dan eindelijk aankomen op de camping die ons door het welcome center van Illinois, bij Janesville was aanbevolen, blijkt die vergeven van de muggen. Maar de mevrouw die de zaak beheert, stuurt haar hulpje met een spuitbus en we worden zeer afdoende ondergespoten. We houden het er maar op dat het een goede uitvalsbasis is voor Chicago.

Nieuwe banden

Zondag 22 juni

De winkel naast de camping heeft inderdaad banden en ook nog in de goede maat. Maar er is geen personeel, dus het monteren kan maandag pas. Mogelijk worden het zelfs 2 banden, want in de andere voorband heb ik bij controle een jaap van een schroef ontdekt. We hebben dus een gedwongen rustdag en daar zijn we best blij mee. Het is heerlijk weer, we luieren en doen boodschappen in Sturgis.

Maandag 23 juni

Het worden inderdaad twee nieuwe banden. Gelukkig is niet alleen de dieselolie hier goedkoop, de banden ook. Maar ik ben wel mooi mijn twee fijne Michelins kwijt. We worden snel geholpen en kunnen dan naar de bibliotheek. En wat blijkt: deze computer kan foto's op onze weblog plaatsen. We blijven er twee uur doorwerken. Dan gaan we via een mooie route naar Rapid City en vandaar naar Mount Rushmore: die 4 koppen van die presidenten. Je kunt ze van de weg af goed bewonderen, maar de Amerikanen bouwen daar een heel pretpark omheen zodat, zoals iemand het treffend zei, de dollarpomp kan gaan werken. Maar die koppen, dat blijft een indrukwekkend beeld. Wat kilometers verder doen ze het nog eens dunnetjes over: Crazy Horse Monument. Overigens een privé onderneming die de Indiaan Crazy Horse uit de rots gaat hakken, vele malen groter dan die vier presidenten. Ze zijn er in 1938 aan begonnen en het hoofd van de indiaan is nu klaar. Nu het paard nog waar de man op moet zitten. Je hoeft je dus niet te haasten, dat duurt nog wel wat jaartjes. Op de terugweg naar Rapid City worden we overvallen door onweer en hagelstenen. Aanvankelijk dachten we aan stenen tegen de voorruit. Alle auto's aan de kant. Als je ze op het dak hoort kletteren denk je dat daar niets van overblijft. Het valt, constateren we later, toch wel mee: er is niets van te zien. De avond voor mijn verjaardag brengen we door op een camperplaats, officieel RV Park, langs de Interstate, ver van de bewoonde wereld. Maar er is stroom en in het onbemande benzinestation lekkere hete koffie uit de automaat en een schoon!!!! toilet. Wat een land. Kosten dezes: $5

Pech onderweg 2

Zaterdag 21 juni. vertrek uir Greybull. We worden getracteerd op een schitterende weg die door spectaculair rotsgebergte naar de hoogvlakte van Bighorn Mountains gaat. Op 3000 m hoogte is het hier nog winter. Sneeuw en kale bomen. Als we de pas over zijn, hebben we een schitterend uitzicht over de vlakte. Het punt is kennelijk ook geschikt voor lieden die aan grote vliegers naar beneden springen(paragliders?) maar op de termiek lange tijd kunnen blijven zweven. We denken in Buffalo wat te kunnen eten, maar dat is zo'n suf dorp, daar is echt helemaal niks. We gaan dus maar weer verder. De I 90 gaat via Gilette over eindeloos lange trajecten. Dan een raar geluid. Auto aan de kant, en ja hoor, op de linker voorband een dikke bult, een klein kinderhoofd. Weer band verwisselen. We zijn er net mee begonnen of het ding klapt met een luide knal. Goed dat we stil staan. We verwisselen de band. Twee dingen vallen op: we zitten nu een stuk lager, de zon schijnt en het is behoorlijk heet. En in Wyoming zijn de mensen niet zo behulpzaam want niemand stopt. Maar we kunnen de klus zelf klaren. Weer een kapotte band op bed. We proberen hier en daar nog wel, maar nergens een bandenfirma. Voorzichtig rijden we door tot Sturgis. We overnachten op Days End Campground and RV Park. Prima plek, alle voorzieningen bij de hand voor $19.

Yellow Stone vervolg

Vrijdag 20 juni verlaten we Madison Campground, het was er prettig. De tocht gaar naar Old Faithful, de beroemde geiser in dit park. Onderweg stoppen we een enkele keer om te kijken naar kleinere geisers en warmwaterbronnen. De grond om die bronnen ziet er door allerlei kalkachtige afzettingen uit als een maanlandschap in wit, maar ook vaak in allerlei rossige en gelig-bruine kleuren. En overal dampt het en borrelt witte modder omhoog. Bij Old Faithful hebben we tijd genoeg, de geiser gaat om 11.50 spuiten. Mooi dat ze dat zo precies kunnen voorspellen. Koffie met brownies en dan het spektakel. Talrijk publiek dat in een wijde cirkel om de geiser zit en staat. Keurig op tijd begint O.F. te spuiten: een bijzonder fenomeen. Een beetje weemoedig nemen we afscheid, want we gaan het park verlaten. Het is weer een prachtige weg, langs Yellowstone Lake, aan de zuidoostzijde van het park. Voor de liefhebbers: je rijdt door Yellowstone een lus in de vorm van een 8. 's Middags rijden we naar Cody, ten oosten van het park, en krijgen een prachtige pasweg cadeau. Zo hoog dat het er nog winter is, volop sneeuw en en nog bijne geheel bevroren begmeren. Schitterend. Ook de rest van rit naar Cody gaat door fantastisch landschap. Cody is gesticht door Buffalo Bill, een cultfiguur die mede verantwoordelijk was voor het nagenoeg geheel uitroeien van de buffels. Er is dit weekend van alles te doen, dus de RV- parken zijn vol. Bovendien zijn ze veel te duur en zijn de attracties van het kaliber Wild-West en collecties geweren. Doorrijden dus. En zo komen we, na kilometers kaarsrechte wegen door redelijk dor land terecht in Greybull, een plaatsje van niks met leuke huisjes en een heel gezellig campinkje. Water, elektriciteit en douchen, we nemen het ervan. We zitten niet meer zo hoog, dus we kunnen eindelijk weer eens buiten eten.

Yellow Stone

Donderdag 19 juni

Vandaag maken we een stevige tocht door Yellowstone National Park. We vertrekken vroeg uit Canyon Village en gaan even zuidwaarts.Daar zien we Yellowstone River Canyon, een onvergetelijke aanblik. Met donderend geraas stort de rivier in een waterval naar beneden in een canyon met steile wanden die alle kleuren vertonen. Moeilijk te beschrijven wat je voelt, het is allemaal zo enorm, zo onbeschrijfelijk mooi. Je kunt je er moeilijk losrukken. Het tweede wonder is Tower Junction. Ook hier weer een rivier met waterval door een canyon. Prachtig kun je zien hoe lagen lava gestold zijn tot bazalt. Je rijdt er als het ware met de auto onderdoor en bent bang dat je die enorme berg op je dak krijgt. Het derde hoogtepunt is Mammoth Hot Springs. Ook weer een bizar landschap dat gevormd is door hete bronnen. De afzettingen hebben terrassen gevormd, soms in wit,maar vaak ook in mooie of minder mooie kleuren, waar het warme water overheen borrelt. Er zijn ook droge stukken, vaak spierwit in de zon.Het geheel is een hoge berg geworden waar voortdurend water overheen naar beneden druipt of in helder groene poelen blijft staan. Je loopt er uren rond over houten loopbruggen. En tussen deze hoogtepunten door rijden we door de prachtigste landschappen. Nu eens uitgestrekte weiden waardoorheen kronkelende riviertjes. Of berglandschappen waar de sneeuw nog hoog ligt: 19 juni nb. Vaak ook door een rotsachtig dal waar dan een waterval te bewonderen valt. Geregeld stoppen we als een kudde mensen een kudde buffels of elanden bewondert. Even is er sprake van een beer, maar niemand schijnt hem gezien te hebben. Wat je wel ziet, zijn de geblakerde stammen van bomen die gesneuveld zijn tijdens de fatale bosbranden van 1988 en die een derde van het park in de as gelegd hebben.