dinsdag 29 juli 2008

Naar huis




Vrijdag 25 juli
We doen de was, pakken in en ruimen op. En dat doen we op ons gemak. 's Avonds bieden we Jane en Yakov een etentje buitenshuis aan als dank voor hun gastvrijheid. Het wordt een heel fraai restaurant in Montclair, een stadje in de buurt. Uitstekende keuken en een wandeling na afloop. Montclair lijkt erg Europees: veel straatvertier en terrasjes.
Zaterdag 26 juli
We doen nog een dagje New York. Alleen maar wandelen!! We gaan met de bus naar Port Authority, het busstation op de hoek van de 42ste straat en 8th Avenue. Als je de 42ste straat west neemt, loop je door het theaterdistrict en kom je bij het Chrysler Building. Fotograferen dus. Dan terug naar 5th Avenue in de richting van Central Park. Het is mooi weer en iedereen lijkt opgewekt. Koffie met lekkers bij Starbucks. Op ons gemak door het park, veel mensen liggen lekker in de zon, naar Columbus Circle. En dan via 8th Avenue weer langzaam terug naar het busstation. Thuis wachten opa en oma al en gaan we lekker eten: Yakov grilt het vlees, in Amerikaanse porties! Erbij eten we heerlijke komkommersla uit Yakovs eigen tuin. Na afloop maken we nog een wandeling langs het meer.
Zondag 27 juli
De dag van vertrek is daar. Samen gezellig ontbeten. We hoeven pas om 17.30 uur naar het vliegveld en dat komt goed uit want Jane en Yakov hebben nog een feest. We zijn netjes op tijd op het vliegveld van Newark en dan beginnen de problemen. De tas is veel te zwaar. Spullen over proberen te doen in de koffer. Klassiek tafereel: erop gaan zitten tot hij dicht kan. Nu zijn beide bagagestukken een beetje te zwaar en dat mag van het meisje dat ons door moet laten. Ze werkt er pas 4 weken en heeft nu al heimwee naar Sri Lanka waar ze vandaan komt. En ze zit kennelijk verlegen om een praatje.
Vervolgens: vertraging!!! Bij Lufthansa staakt het technisch personeel en laat dat nou net de maatschappij zijn waar wij mee vliegen. En dan staat er ook nog een vliegtuig met motorstoring op de startbaan in de weg. Twee uur te laat de lucht in. En inderdaad: in Munchen is het vliegtuig naar Amsterdam al weg. Pas om 15.00 uur gaat er weer een. Dus 3 uur wachten. Lufthansa betaalt de lunch. Om 16.30 uur op Schiphol. Op de bagageband komt alleen de koffer binnen. Vermissing van de tas aangeven duurt ook weer een uur en dus ontmoeten we Marlies en Bart pas om 17.30 uur. We zijn 18 uur onderweg geweest en nu is het
Maandag 28 juli
Maar dat waren, behalve die banden dan, de enige problemen die we in de voorbije 4 maanden hadden. Nee, eerlijk zijn: Doriet heeft 4 maanden met een gebroken brillenglas rondgelopen en ik met een afgebroken kies. Maar dat wordt nu snel gerepareerd.

vrijdag 25 juli 2008

Op naar Baltimore



Dinsdag 22 juli
De hele dag besteed aan inpakken, auto wassen en opruimen. heerlijk dat we dat hier in Wayne kunnen doen.
Woensdag 23 juli
We rijden naar Baltimore. Prettige rit, maar onderweg worden we overvallen -nou ja overvallen, het moest ervan komen na zoveel hitte- door een apokalyptisch onweer. Maar we overleven en vinden na enig zoeken de Wal Mart waar we de gasfles afleveren en blijven slapen.
Donderdag 24 juli
En woensdagavond krijgen we nog eens een nog heviger onweer over ons heen. Alle licht op de parkeerplaats valt uit en het vliegverkeer, we liggen precies onde de aanvliegroute van het vliegveld, wordt stilgelegd. Maar de auto wordt weer mooi gewassen. We slapen goed en kunnen vroeg opstaan. Er is altijd nog meer te doen dan je denkt, maar uiteindelijk zijn we klaar en kunnen we aan de laatste twee ritjes beginnen. Het eerste naar het kantoor van de transportmaatschappij voor de papieren. Dat is vlug gebeurd. Maar dan naar de haven. Met de GPS is dat geen probleem, maar op het haventerrein is hetlastiger. Totdat we door een rondrijdende securityman op sleeptouw worden genomen. Naar de douane. Wachten, want die heeft lunchpauze. Maar voor de dienstdoende ambtenaar is het exporteren van campers kennelijk geen dagelijks werk; hij moet heel wat superieuren bellen voor hij zeker is en ons kan laten gaan. Bij het scheepskantoor blijkt dat ik geen inrijkaart heb. Dus terug naar de ingang van het haventerrein en zo'n ding ophalen. Waar komt u vandaan? Nederland? Hoe spelt u dat? Is dat een staat? Ja,ja!!! Uiteindelijk komt alles goed en kunnen wij onze trouwe Boxer, zij het met bezwaard gemoed, achterlaten bij de andere scheepslading. Op de teller staat dan 87792 km. We zijn begonnen bij 70896. Reken maar uit! Zonder mankeren heeft hij ons uiterst comfortabel door heel de VS gereden. Chapeau voor Peugeot!!!!!
Een taxi brengt ons naar Baltimore Penn Station vanwaar we per luxe Amtraktrein naar New York reizen. Daar maken we in de avondzon nog bijgaande mooie foto van de 42ste straat. Om 19.00 uur zijn we daar en eten een heerlijke pizza, geserveerd door een Frans sprekende ober voor we per bus naar Wayne reizen. Jane en Yakov halen ons op van het station en dat is maar goed ook, want we kunnen geen pap meer zeggen. 

Wayne NJ


Vrijdag 17 juli
We vertrekken laat want Wayne is vlakbij. Onderweg-wat is het heet- kopen we wat lekkers voor Yakov en bloemen voor de hangmand voor Jane. Nog even bij Willowbrook Mall gekeken en toen naar Wayne gereden. Vrolijk weerzien na vier maanden. Gezellig.
Zaterdag 19 juli
We houden het rustig. We doen boodschappen met Jane en Yakov. Op straat zijn weinig mensen te zien: die ontvluchten de hitte kennelijk en zitten luchtgekoeld thuis.
Zondag 20 juli
 We gaan naar het verjaardagsfeestje van de kleindochter van Yakovs broer. Ze wordt 16. We kopen een mooie bos bloemen voor haar. Haar ouders bewonen een mooi huis in een bosrijke omgeving. In de tuin een prachtig zwembad. En dat is maar goed ook want veel meer dan zwemmen kun je bij deze temperatuur niet.  95 F , drukkend heet. We ontmoeten er weer een flink gedeelte van de familie.
Maandag 21 juli
 We gaan met Jane mee naar New York. Zij moet vroeg op haar werk zijn, dus we ontbijten weer in Manhattan bij Starbucks. Century 21 is de volgende bestemming. Een gigantische winkel vol merkkleding en andere spullen voor afbraakprijzen, vlak naast WTC. Alleen 's morgens vroeg kun je daar nog bewegen, later op de dag wordt het veel te druk. In de middag gaan we met de ondergrondse naar Columbus Circle. Cadeautje voor Robert en Doriet gekocht en ook voor Marlies. Dan wandelen we naar 5th Avenue, de Apple Shop. Een schitterend,voornamelijk uit glas opgetrokken gebouw. Het is er druk alsof alles voor niets wordt gegeven. Voor de nieuwe I-Phone staat een lange rij wachtenden buiten! Wij kunnen gewoon doorlopen voor een i-pod. Doriet gaat voor het zilveren exemplaar. Buitengewoon fraai. Dan wandelen we tevreden door Central Park terug naar Columbus en nemen de metro naar WTC waar we op Jane wachten en samen terug gaan naar huis. Yakov grillt enorme T-bone steaks. 

donderdag 17 juli 2008

Laatste etappe 2


Donderdag 17 juli
Onze laatste dag op een Amerikaanse camping. Doriet is druk met schoonmaken en wassen. Ook zo ideaal hier: de coin laundry. Overal heb je wasmachines waar je voor een paar kwartjes je was kunt doen. En verder wordt de nieuwe tas ingepakt. Alles kan erin. Het tempo ligt vandaag ook weer niet hoog: het is er veel te warm voor. 's Middags dreigt er even een onweer los te barsten, maar dat drijft over. En 's avonds gaan we na een frisse douche weer lekker naar de pizzeria; zelfde recept. Prima. Als het donker is, zitten we nog even bij een flakkerend vlammetje voor de auto. Voor het laatst.

Laatste etappe


Dinsdag 15 juli
Op ons gemak op pad. Prachtig bebost heuvelland van de Catskill Mountains. En dan Kingston. Die stad is even de hoofdstad van de staat New York geweest. Tegenwoordig is dat Albany. Je kunt het er nog aan zien: we rijden door een wijk met prachtige huizen. Er staat er een op foto, en zo heb je hele straten. Allemaal een veranda, in vele variaties, met of zonder schommelstoelen. De oudste zijn nog van hout, de nieuwere lijken van hout maar zijn van aluminium. Maar als we de bibliotheek zoeken, blijkt die, veilig achter een hoog hek, in een onprettige buurt te staan. We proberen het internet maar dat lukt niet wegens te grote drukte op het web(?) Het stadje ligt aan de Hudson River en heeft een aardig waterfront waar, heel bijzonder, veel stenen huizen staan maar daarmee is alles gezegd. Het is weer behoorlijk heet vandaag. We blijven lekker bij Wal Mart slapen.
Woensdag 16 juli
Prachtige dag weer. Vandaag gaat de tocht naar Woodbury Commons Premium Outlet. We komen er langs, dus omrijden hoeft niet. Ook weer een mooie weg. Je kunt goed merken dat de stad New York niet ver meer is. De dorpen worden talrijker en het verkeer drukker. Maar het is toch prettig rijden over deze secundaire wegen. Woodbury Commons is de beste outlet die we tegengekomen zijn en we slagen dus best snel bij Samsonite: een flinke duffel bag met veel vakken. Nu kunnen we naar huis. Maar eerst gaan we nog op een camping. Er is een State Park in de buurt, maar we geven voor de laatste nachten de voorkeur aan Black Bear Campground in Florida NY, 60 km van Wayne. De camping heeft alle voorzieningen en een heel goed werkende internetverbinding (free WIFI heet dat hier) De weblog schiet dus lekker op. 's Avonds eten we in het dorp pizza. Echt Amerikaans: een grote pizza in 6 stukken, papieren bordje, geen bestek, flesje koud uit de koelkast. Een stuk mee naar huis. Winkeltje van niks waar af en toe kinderen binnenkomen die van hun ouders wat dollars hebben gekregen voor het avondeten.. Maar wel de lekkerste pizza die we in jaren gegeten hebben. Prachtig!!! 

Langzaam op weg naar Wayne NJ



Zondag 13 juli
Maar vandaag is het helemaal niet prachtig meer.Bijna alle kampeerders verlaten het terrein en later zal blijken waarom. Vroeg in de middag begint het te regenen en het houdt niet meer op. De buurman had een mooi stapeltje brandhout achtergelaten en aanvankelijk koesterden we de hoop dat wij nu eindelijk ook eens een vuurtje konden stoken. Vergeet het maar, regen. Vuurtje stokend is overigens een nationale hobby: als je op een campground aankomt, begin je met je vuurtje. Elke plaats op een camping heeft een stookplaats, meestal een ring van ijzer, en bij het kantoor koop je een stapel brandhout. Overigens stoken ze niet op de padvindersmanier. Nee, ze gooien het hout in de ring, kieperen er een bus zgn. starter overheen en in de kortste keren laait het vuur hoog op.
Wij brengen de dag lezend en luierend door en horen van Jane, er is een munttelefoon op de camping, dat ze de wandelwagen al besteld heeft.
Maandag 14 juli
Het weer is weer wat bijgetrokken, maar we hebben geen haast en vertrekken rustig van deze mooie campground. We gaan eerst naar Masonville, een dorpje van niks, maar met een prachtige General Store. New Yorkers hebben in een oud pand een mooie winkel ingericht, antiek interieur, heel fraai. De eigenaresse die zeer contrasteert met gebouw en winkel, ze heeft haar hele hoofd van het nodige ijzerwerk voorzien, is erg blij met onze complimenten. We tekenen het gastenboek en zij maakt er een foto bij. We kopen wat leuke kaarten van de zaak en reizen dan verder naar Walton. We doen boodschappen, eten wat en gaan dan naar de bibliotheek waar we van de daar aanwezige dame een dramatisch verhaal en foto's krijgen va de recente overstroming. De computer is niet erg geschikt voor de weblog en wifi is nog onbekend, dus we gaan weer verder. Door prachtig landschap rijden we de Catskill Mountains in. Schitterend mooie dorpje, maar Phoenicia, volgens de reisgids het mooiste, is toch een beetje vergane glorie. Een supermarkt vol rotzooi, echt smerig, maar wel een goede wijnhandel. Covey Run cabernet sauvignon kopen we er en die smaakt uitstekend bij de ratatouille die Doriet maakt. De campground, Woodland Valley Public Campground, is nogal donker onder de bomen en vol muggen door de nattigheid, maar wel mooi gelegen.

maandag 14 juli 2008

Skypen


Woensdag 9 juli
Vandaag hebben we het heel druk. We moeten eerst naar Best Buy, dat is een van die winkels die je op elke Shopping Mall tegenkomt en waar je alles kunt kopen waar een stekker aanzit, om nieuw beltegoed te laden. Dat krijg ik hier maar niet voor elkaar en ook de deskundigen hebben er moeite mee. Sommige dingen zijn in de VS nodeloos ingewikkeld. Het zit er nog niet op of Yakov belt op. Goed zo! Nu we er toch zijn, gaan we nog naar een modewinkeltje en kopen voor Doriet een jurk, een broek en een bloes. Hartstikke leuk. We blijven op de parking eten. Dan gaan we naar de stad terug en worden overvallen door een fikse regenbui. Nog verwonderlijk dat die zo lang op zich heeft laten wachten bij deze hitte. In de bibliotheek zitten we weer lekker aan de computer. Terug bij de auto een leuk praatje met een leerling-violist van 71 die naast ons geparkeerd staat. We wandelen nog wat rond, brengen kaarten naar het postkantoor en gaan naar Wal Mart. Maar die heeft geen Food Center, dus zoeken we ons heil bij Tops(AH?) Ik organiseer er in ieder geval een bonuskaart.
Donderdag 10 juli
Op ons gemak klaargemaakt voor vertrek. In Ithaca ontdekken we de mooiste Amerikaanse supermarkt tot nu toe: Wegmans!!!! We komen er inderdaad niet weg Fantastische versafdeling, compleet restaurant, koffie met heerlijke muffins. We kopen er van alles en laten Doriets foto's op CD zetten. Om 3 uur vertrekken we pas, maar dat is niet erg want de campground van Chenango Valley State Park is niet ver. Het zonnetje schijnt lekker en we rijden door dorpen met mooie huizen en boerderijen. Doriet merkt op dat die van west naar oost eigenlijk allemaal hetzelfde zijn: witte woonhuizen en rode schuren met silo's met ronde koppen. Bij stoplichten: Nice Van, I like it. En op parkeerterreinen ook steeds weer commentaar.
Vrijdag 11 juli
Rustige dag op de campground. Doriet is met de auto bezig: kastjes schoonmaken. Verder zitten we veel te lezen in de hoop dat we allebei ons boek nog uitkrijgen. Dat is nog niet zo makkelijk. Maar uiteindelijk komen we toch terecht bij Wegmans. Die is hier ook. We hebben hier weer bereik en bellen Jane en Yakov. Die melden dat er mogelijk een wandelwagen mee moet naar Nederland. We bellen met Doriet en Robert en die zouden dat ook erg fijn vinden. Kortom, werk aan de winkel. We eten lekker een wokschotel en vinden dankzij de Mio (onmisbaar instrument hier!!!) de weg terug naar de campground.
Zaterdag 12 juli
Vroeg op want we krijgen een drukke dag. We moeten naar Johnson City naar BABIES"R"US om de afmetingen van de verpakking van de wandelwagen op te vragen. Bijzondere gewaarwording om als toekomstige grootouders door zo'n winkel te lopen. We kopen het eerste cadeautje voor ons toekomstige kleinkind. Verder naar Wegmans. Inmiddels uitvoerig contact gehad met Jane en Yakov. Ja, ja die grootouders. Bij Wegmans doen we iets heel bijzonders. In het cafe aldaar kun je gratis gebruik maken van de wifi en dus internetten. En wat nog veel leuker is, skypen. We bellen met Robert en Doriet terwijl we elkaar op de laptop kunnen zien. En inderdaad, er is al een klein buikje. En ze zien er allebei stralend uit. Wat een belevenis. Er wordt besloten de wandelwagen in de auto naar Nederland te sturen. En als we die eind augustus in Hamburg mogen ophalen gaat Robert daar een paar concerten geven. Hup zo, de volgende vakantiereis al weer geregeld. Vervolgens eten we heerlijk. En dan sturen we ons rijdende buitenhuis naar de volgende campground: Oquaga State Park. Niet bereikbaar per telefoon, geen internet en prachtig weer. Maandag gaan we verder.

woensdag 9 juli 2008

Beetje uitdrijven



Dinsdag 8 juli, weer zo'n warme dag. Fijn dat we op de campground onder hoge bomen staan. We gaan in de ochtend naar Ithaca en zoeken meteen de bibliotheek op. Daar is de luxe helemaal compleet: je plugt je computer in het elektriek en internetten maar. We lezen de mail, versturen berichten en werken de weblog bij. Het stadje zelf is haast on-amerikaans gezellig, met een voetgangersgebied met leuke winkeltjes en restaurantjes. Je ziet hier veel terrasjes, ook opvallend. De middag brengen we luierend door op de campground in Robert H. Treman State Park. Het is ook veel te heet. En ook hier weer volop watervallen. Eentje hebben ze mooi als zwembad ingebruik. Wat opvalt, is de zorg die ze hier aan dit soort parken besteden. Ze zien er keurig onderhouden uit, ook de toiletvoorzieningen. We feliciteren Yakov (Roberts vader) met zijn verjaardag en maken een plan voor de resterende dagen.

dinsdag 8 juli 2008

Dagje zomaar wat


Zondag 6 juli.  We besluiten van Junius Ponds weg te gaan. Mijn internetkaartje werkte ook al niet en dus vraag ik mijn geld terug. Kennelijk doe ik dat met zoveel overtuiging dat het bedrag zonder hoorbaar mopperen wordt uitbetaald. Ver komen we vandaag niet: we brengen een groot gedeelte van de dag door in Waterloo Outlet en daar is altijd wel wat van je gading te vinden. We schaffen ons een mooie Samsonite tas aan voor de MacBook, hoeft die niet steeds weer in die grote doos. En vooral rond nationale feestdagen vliegen de kortingen je om de oren!!!! We eten er 's middags een lekkere salade en voelen ons erg Amerikaans tussen al die andere eters, want behalve winkels van alle bekende merken heb je bij zo'n outlet natuurlijk ook het hele scala aan food shops. 's Avonds komen we terecht op de campground van Cayuga Lake State Park. Dat ligt in de Finger Lakes Region. Het zijn meren in de vorm van een hand, zo uitgesleten na de laatste ijstijd. Na de avondboterham maken we een wandeling langs het meer. Er is een cafeetje voor een biertje en een ijsje, heel gezellig allemaal. Maar we worden wel een beetje melancholiek omdat het allemaal zo snel voorbijgaat.
Maandag 7 juli. Het is vandaag tropisch warm. We rijden dus echt op een sukkeldrafje naar Ithaca. Alle plaatsen hier hebben Latijnse namen: Ovid, Romulus, Seneca. Klassieke buurt. In Ithaca proberen we eerst of er iets met Doriets bril kan gebeuren. We moeten die met kunst- en vliegwerk bij elkaar houden. Vergeefs. Maar het visitor center is zeer behulpzaam. Je kunt er zelfs met je eigen laptop internetten. 's Avonds komen we weer in een State Park met watervallen. En weer veel belangstelling voor de auto. Dat levert altijd leuke gesprekjes op.  We proberen nog een aardige foto van de Niagara Falls te plaatsen. Dat blijft moeizaam gaan. 

zaterdag 5 juli 2008

Niagara Watervallen


Donderdag 3 juli blijven we lekker luieren op Indian Creek Camping resort in Geneva on the Lake. De weblog helemaal bijgewerkt!!!! Het is een gezellige camping, de mensen verlichten hun tenten/caravans/rv's met vrolijke lampjes en crossen de hele dag rond in golfkarretjes. Tegen de avond ontsteken ze hier ook allemaal hun kampvuurtjes: dat is een onmisbaar onderdeel van het kampeerritueel. En natuurlijk moeten we weer uitleggen hoe het met die auto van ons zit.
Vrijdag 4 juli is het feest op de camping. Lekker zonnetje, veel vlagvertoon en een parade van kindertjes op fietsjes met Amerikaanse kleuren versierd. Later ontdekken we dat dit hoort bij Independance Day, een een nationale feestdag. We doen de was en nemen uitgebreid afscheid van alle buren. Onderweg merken we ook dat het een feestdag is: weinig verkeer en veel gesloten winkels. We rijden op weg nr. 5, dicht langs het Eriemeer. Heel mooi, veel wijnbouw. We rijden door Buffalo, 300.000 inwoners en opvallend rustig. Bij de Niagara Watervallen is het niet rustig: een echte toeristenval. We schrikken ons een hoedje en maken ons uit de voeten: naar Four Mile Creek Campground, een State Park aan het meer van Ontario. We krijgen er een prachtige zonsondergang, het water van het meer is daarna diepblauw, de lucht knalpaars. Een rare combinatie. Aan de overkant van het meer zie je Toronto liggen.
Zaterdag 5 juli staan we vroeg op. Het weer is prachtig. Op advies van een campingmedewerker gaan we in de ochtend naar de watervallen kijken. Hij meldt ons ook nog dat we op vertoon van de campingpas gratis op de parking mogen als we daar voor 11 uur aankomen. Nou, we zijn er al om 9 uur. En dat is maar goed ook. het is nog rustig, We sparen inderdaad $10 parkeergeld uit en kunnen op ons gemak naar de watervallen. Tja, wat daarvan te zeggen? Een wonder van de natuur. Elke seconde dondert er 1.400.000 liter water over de rand. Als wij er zijn, staat er een mooie regenboog. En je moet het boottochtje maken, staat in alle reisgidsen. Dat doen we trouw. Je staat een tijd in de rij, maar die schuift snel door. Dan krijg je een blauw regenjasje en word je op het bootje gepropt. Hoewel, als je er eenmaal opzit, valt het erg mee, maar van boven ziet het er benauwd uit. De Maid of the Mist vaart tot bijna onder aan de waterval en je hebt het plastic hard nodig. Maar het is toch wel wat, tegen zo'n muur van water op te kijken. Er zijn twee watervallen, gescheiden door een rotsmassa en daarop huizen miljoenen meeuwen, aalscholvers, futen en andere vogels en die krijsen dat het een lust is. Kortom, een hels kabaal. We wandelen nog wat rond,drinken koffie en ontvluchten dan het steeds drukker wordend gebeuren. Het is een lang feestweekend voor de Amerikanen en dat merk je om 12.00 uur zeer goed. Op ons gemak rijden we in de middag naar Waterloo. Daar moet een outlet zijn en daar gaan we morgen eens fijn rondneuzen. De camping Junius Ponds Campground valt wat tegen

donderdag 3 juli 2008

40 jaar getrouwd


Woensdag 2 juli
Vandaag hebben we dus een feestje: we zijn 40 jaar getrouwd!!!! Waar is de tijd gebleven?
Het is mooi zomers weer, we rijden door fijn land, behoorlijk "Nederlands". Vroeg in de middag komen we terecht in Geneva on the Lake, en dat meer is niet het meer van Geneve, maar het Eriemeer. En uiteraard is dit de juiste plaats om 40 jaar huwelijk te vieren. In Geneve hebben we destijds besloten in de huwelijksboot te stappen. Emma en Peter de Jonge, bij wie Doriet in Zwtserland een jaar au pair geweest was, moesten natuurlijk eerst de huwelijkskandidaat goedkeuren. Aldus geschiedde. Daarom gaan we nu heerlijk uit eten en vinden het fijn dat we dit allemaal via internet aan jullie kunnen laten weten.

Elkhart en verder


Dinsdag 1 juli
Laat vertrokken naar Elkhart downtown. In een leuke zaak koffie gedronken en de lekkerste brownie tot nu toe gegeten. In Elkhart worden niet alleen de meeste campers van de VS verhandeld, er wordt ook de helft van alle muziekinstrumenten gemaakt die in de VS door harmonieorkesten gebruikt worden.
Dan naar Middlebury waar "Das Dutchman Essenhaus" staat. Dat wordt door Amish gerund. Maar in tegenstelling tot wat je zou denken, blijken hun voorouders uit Zwitserland te komen. Raar maar waar. Verder naar Shipshewana, ook een Amishplaats. Je ziet ze er inderdaad in hun met paarden bespannen wagentjes rondrijden, maar je mag ze absoluut niet fotograferen. (Geen gesneden beelden etc.) Het ziet er leuk uit, maar het is absoluut niet meer van deze tijd. Deze plaats is ook bekend om zijn vlooien- en antiekmarkt waar we een tijdje rondscharrelen. Een inderdaad uit de kluiten gewassen aangelegenheid. Antiek heeft in de VS uiteraard een beperkte betekenis.
Tenslotte komen we terecht op Blue Grass Campground, een al even aftands campinkje, maar vol aardige mensen.

Een geheim verklappen

Maandag 30 juni
We verlaten de muggencamping van de vriendelijke mevrouw in Goodenow-Crete. Ze is dolblij met de folders uit Chicago. We leggen eerst aan bij de supermarkt in de buurt, drinken koffie en eten een heerlijke brownie bij het benzinestation en gaan dan in oostelijke richting. Het verkeer is onplezierig druk, ondanks de 6-baans weg, maar als we eenmaal op de tolweg in Indiana zitten, wordt het prettig. Voor een tolweg betaal je overigens bedragen die varieren van $0.80 tot $2.00. Bovendien is het weer echt mooi zomerweer. Op geregelde afstanden langs de tolweg heb je reiscentra. Je kunt er eten, tanken en informatie krijgen. Daar vinden we folders van de Amish, die hier moeten wonen en van de RV-hoofdstad van Amerika: Elkhart. We komen terecht op Elkhart Campground, een mooie grote camping met alle voorzieningen en daar installeren we ons vroeg in de middag. En het geheim? We hebben elkaar een mooie MacBook cadeau gedaan, want overmorgen hebben we een feestje. En wat blijkt: we kunnen er moeiteloos het internet mee op, de camping biedt gratis wifi aan, dat doen ze bijna allemaal hier. We sturen e-mails rond, ontvangen e-mails en lopen, althans gedeeltelijk de achterstand op de weblog in. Wat een feest.

Chicago vervolg


Zondag 29 juni
Vroeg opgestaan en aan de mevrouw van de camping gemeld dat we nog een dag blijven. Ze vraagt ons om wat informatiemateriaal mee te brengen. Voor de extra nacht hoeven we niet te betalen. We halen de trein keurig en komen op tijd in de stad zodat we naar het museum kunnen. Voor seniors is er weer korting en zo kunnen we een prachtcollectie bezichtigen. Impressionisten, Hollandse meesters, Middeleeuwen en modernen (drie prachtige Brancusi's!!!) kortom het hele repertoire. De Eindhovense Balzac staat er ook, maar dan zonder jas. Vooral de Grande Jatte van Seurat is een indrukwekkend kunstwerk.
Via koffie en gebak bij Starbucks halen we om 2 uur de boot voor de rondvaart. Anderhalf uur aan een stuk vertelt een docent van het architectuurinstituut over de gebouwen die we vanaf de rivier kunnen zien. Een prestatie. De gebouwen krijgen daardoor uiteraard nog meer gezicht. Art-Deco, Bauhaus, Post-Modern, het is er allemaal en zeer spannend. Af en toe wat regen, maar dat mag de pret niet drukken.
Dan lopen we weer naar het museum om cadeaus te kopen voor deze en gene. Ze hebben hier erg mooie dingen. We halen folders bij het visitor center, laten ons overvallen door de regen in het Millenniumpark en eten tenslotte een hapje bij Starbucks, waarna we om 5.30 uur in de trein zitten. Die zit stampvol met huiswaarts kerende festivalgangers, nog steeds feestelijk uitgedost. De enige wanklank is een slecht opgevoede dreumes. Nu al!!!
We hebben genoten van de stad, de sfeer en de mensen. Vooral de zwarte bevolking slaagt erin door uiterlijk, kleding en gedrag een grote mate van vrolijkheid te verspreiden.

Chicago


Nou ja, goede uitvalsbasis? Je bent 1.45 uur onderweg van de camping naar downtown Chicago met auto en trein. Maar we bedenken dat we een miljoenenstad bezoeken, dus niet mopperen. Overigens kost een treinkaartje voor 1.10 uur trein enkele reis $5 en daar mogen we zo veel op reizen in dit weekend als we willen. Kom daar in Nederland eens om. En heel veel mensen doen dat dit weekend, want er is een groots open- lucht festival in de stad. Gelukkig stappen wij aan het beginpunt van het traject in, want in de kortste keren zit de trein afgeladen vol.
Onze eerste indruk als we uit Millennium Station komen: een stad vol vrolijke mensen. Maar ook zeer indrukwekend: een woud van wolkenkrabbers. Die blijken hier uitgevonden. Prachtige gebouwen. In het visitor/cultural center geeft een docent een rondleiding aan een groepje studenten. Ik hoor: in Chicago is een gebouw een machine, bedoeld om de grond dollars te laten produceren. Als dat ophoudt, breken ze de zaak rigoureus af. Het lijkt Eindhoven wel. Maar er hangt een prettige sfeer, en die trein boven de weg is heel apart, maar zo verroest dat je bang bent dat de zaak in elkaar dondert.De rivierbootexcursie voor architectuur is voor vandaag uitverkocht. We besluiten morgen terug te komen en reserveren twee kaarten. Dan gaan we met het gratis busje/trammetje (een nostalgisch gevalletje in deze moderne stad) naar Sears Tower, eens ( en nu nog zo ongeveer) het hoogste gebouw ter wereld. Het duurt heel lang voor je boven bent, niet de lift hoor, maar de rij ervoor, maar dan wordt je geduld vorstelijk beloond. Wat een uitzicht: wolkenkrabbers van boven te bekijken. Fascinerend. Je kunt prachtig zien hoe de stad gelegen is aan het Michigan Meer en je hebt natuurlijk schitterend zicht op de infrastructuur. De weg waar wij gisteren uren lang in de hitte hebben gestaan is nu bijna leeg. Ook heel mooi is de mensenzee in het Milenniumpark waar het festival plaatsvindt. We besluiten de dag met eten in een fantastische tent, tussen het Art Center en het gebouw van het Chicago Symphony Orchestra. Ontzettend druk, vol festivalgangers, allemaal uitgelaten. Dikke zwarte dames, meisjes in uitdagende kleding en stoere mannen. Een feest. En wat vooral opvalt: geen rotzooi en geen agressiviteit, enkel vrolijheid. Zo kan het dus ook. Ik bestel het verkeerde eten: spare ribs, maar toch genoten. Typisch Amerikaans en veel te veel. We halen de trein van 8.20 uur en zijn om 10.20 uur op de camping, verwonderd dat we hem teruggevonden hebben.
Morgen nog een keer.

verjaardag

24 juni is mijn verjaardag. Daarom gaan we vroeg op stap. We leren dat het plaatsje waar we overnacht hebben Watt heet. Naast het bezinestation is er nog een winkel annex cafe en twee woonhuizen. En dan is er nota bene ook nog een postkantoor!!!! 's Middags eten we onze boterham bij de brug over de Missouri River en hebben een gezellig babbeltje met een personeelslid van het informatiekantoor aldaar. Als aandenken krijgen we een speldje voor op onze pet. Ja ja, je moet ons zien met die dingen op! Onderweg telefoon van Dorietje en Robert, Wybrand en Edith. Ook mama gebeld en een sms van Bart gekregen. Kortom, ik word niet vergeten. Bij Sioux Falls (spreek uit soefols) leuke familiecamping en weer de bekende belangstelling voor onze bus. De weg gaat door glooiend groen boerenland, dus we kunnen lekker doorsnorren.
25 Juni gaan we naar de mall(het winkelgebeuren)in Sioux Falls en bij het benzinestation krijg ik te horen dat er verkeerde banden op onze auto liggen!!!Zelf had ik al gemerkt dat het verbruik aanmerkelijk ongunstiger was geweest. Het zijn banden voor een personenauto en die zijn voor onze bus veel te licht. De zijkant van zulke banden is niet sterk genoeg en daardoor kunnen ze vlug klappen. Dat moeten we niet hebben. Weer andere banden dus. Maar die zijn mooi in de VS niet te krijgen. We zijn bijna een hele dag bezig om bij verschillende firma's te informeren. Uiteindelijk blijkt er een stel leverbaar via een firma in Chicago. 's Avonds is het te laat om nog naar een campground te zoeken, dus krijgen we weer het beproefde recept: Wal Mart. RV's mogen altijd een nacht op het bewaakte parkeerterrein van superwinkel Wal Mart staan. Die zaak is namelijk 24 uur per dag open. 's Nachts een daverend onweer.
26 Juni maken we een lange dag, 750 km, door "Europees" landschap. We mogen niet harder rijden dan 90 km per uur. Dat is hier niet zo'n probleem, want erg snel rijden ze hier toch al niet en bovendien kun je dat uren volhouden met de cruise control. Dat is een fantastisch instrument hier. En 's avonds maar weer bij Wal Mart in Janesville, op de grens van Wisconsin en Illinois.
Vrijdag 27 juni rijden we op de Tomtom (ook een onmisbaar instrument in deze streken) naar het opgegeven adres in Chicago en worden de goede banden gemonteerd. Die andere kunnen we moeilijk meenemen naar Nederland. Pech, maar dat hoort er af en toe ook bij. Leve de lage dollar. De rest van de dag besteden we in de file door Chicago. Wat een ellende. En als we dan eindelijk aankomen op de camping die ons door het welcome center van Illinois, bij Janesville was aanbevolen, blijkt die vergeven van de muggen. Maar de mevrouw die de zaak beheert, stuurt haar hulpje met een spuitbus en we worden zeer afdoende ondergespoten. We houden het er maar op dat het een goede uitvalsbasis is voor Chicago.

woensdag 2 juli 2008

Nieuwe banden


Zondag 22 juni
De winkel naast de camping heeft inderdaad banden en ook nog in de goede maat. Maar er is geen personeel, dus het monteren kan maandag pas. Mogelijk worden het zelfs 2 banden, want in de andere voorband heb ik bij controle een jaap van een schroef ontdekt. We hebben dus een gedwongen rustdag en daar zijn we best blij mee. Het is heerlijk weer, we luieren en doen boodschappen in Sturgis.
Maandag 23 juni
Het worden inderdaad twee nieuwe banden. Gelukkig is niet alleen de dieselolie hier goedkoop, de banden ook. Maar ik ben wel mooi mijn twee fijne Michelins kwijt. We worden snel geholpen en kunnen dan naar de bibliotheek. En wat blijkt: deze computer kan foto's op onze weblog plaatsen. We blijven er twee uur doorwerken. Dan gaan we via een mooie route naar Rapid City en vandaar naar Mount Rushmore: die 4 koppen van die presidenten. Je kunt ze van de weg af goed bewonderen, maar de Amerikanen bouwen daar een heel pretpark omheen zodat, zoals iemand het treffend zei, de dollarpomp kan gaan werken. Maar die koppen, dat blijft een indrukwekkend beeld. Wat kilometers verder doen ze het nog eens dunnetjes over: Crazy Horse Monument. Overigens een privé onderneming die de Indiaan Crazy Horse uit de rots gaat hakken, vele malen groter dan die vier presidenten. Ze zijn er in 1938 aan begonnen en het hoofd van de indiaan is nu klaar. Nu het paard nog waar de man op moet zitten. Je hoeft je dus niet te haasten, dat duurt nog wel wat jaartjes. Op de terugweg naar Rapid City worden we overvallen door onweer en hagelstenen. Aanvankelijk dachten we aan stenen tegen de voorruit. Alle auto's aan de kant. Als je ze op het dak hoort kletteren denk je dat daar niets van overblijft. Het valt, constateren we later, toch wel mee: er is niets van te zien. De avond voor mijn verjaardag brengen we door op een camperplaats, officieel RV Park, langs de Interstate, ver van de bewoonde wereld. Maar er is stroom en in het onbemande benzinestation lekkere hete koffie uit de automaat en een schoon!!!! toilet. Wat een land. Kosten dezes: $5

Pech onderweg 2


Zaterdag 21 juni. vertrek uir Greybull. We worden getracteerd op een schitterende weg die door spectaculair rotsgebergte naar de hoogvlakte van Bighorn Mountains gaat. Op 3000 m hoogte is het hier nog winter. Sneeuw en kale bomen. Als we de pas over zijn, hebben we een schitterend uitzicht over de vlakte. Het punt is kennelijk ook geschikt voor lieden die aan grote vliegers naar beneden springen(paragliders?) maar op de termiek lange tijd kunnen blijven zweven. We denken in Buffalo wat te kunnen eten, maar dat is zo'n suf dorp, daar is echt helemaal niks. We gaan dus maar weer verder. De I 90 gaat via Gilette over eindeloos lange trajecten. Dan een raar geluid. Auto aan de kant, en ja hoor, op de linker voorband een dikke bult, een klein kinderhoofd. Weer band verwisselen. We zijn er net mee begonnen of het ding klapt met een luide knal. Goed dat we stil staan. We verwisselen de band. Twee dingen vallen op: we zitten nu een stuk lager, de zon schijnt en het is behoorlijk heet. En in Wyoming zijn de mensen niet zo behulpzaam want niemand stopt. Maar we kunnen de klus zelf klaren. Weer een kapotte band op bed. We proberen hier en daar nog wel, maar nergens een bandenfirma. Voorzichtig rijden we door tot Sturgis. We overnachten op Days End Campground and RV Park. Prima plek, alle voorzieningen bij de hand voor $19.

Yellow Stone vervolg



Vrijdag 20 juni verlaten we Madison Campground, het was er prettig. De tocht gaar naar Old Faithful, de beroemde geiser in dit park. Onderweg stoppen we een enkele keer om te kijken naar kleinere geisers en warmwaterbronnen. De grond om die bronnen ziet er door allerlei kalkachtige afzettingen uit als een maanlandschap in wit, maar ook vaak in allerlei rossige en gelig-bruine kleuren. En overal dampt het en borrelt witte modder omhoog. Bij Old Faithful hebben we tijd genoeg, de geiser gaat om 11.50 spuiten. Mooi dat ze dat zo precies kunnen voorspellen. Koffie met brownies en dan het spektakel. Talrijk publiek dat in een wijde cirkel om de geiser zit en staat. Keurig op tijd begint O.F. te spuiten: een bijzonder fenomeen. Een beetje weemoedig nemen we afscheid, want we gaan het park verlaten. Het is weer een prachtige weg, langs Yellowstone Lake, aan de zuidoostzijde van het park. Voor de liefhebbers: je rijdt door Yellowstone een lus in de vorm van een 8. 's Middags rijden we naar Cody, ten oosten van het park, en krijgen een prachtige pasweg cadeau. Zo hoog dat het er nog winter is, volop sneeuw en en nog bijne geheel bevroren begmeren. Schitterend. Ook de rest van rit naar Cody gaat door fantastisch landschap. Cody is gesticht door Buffalo Bill, een cultfiguur die mede verantwoordelijk was voor het nagenoeg geheel uitroeien van de buffels. Er is dit weekend van alles te doen, dus de RV- parken zijn vol. Bovendien zijn ze veel te duur en zijn de attracties van het kaliber Wild-West en collecties geweren. Doorrijden dus. En zo komen we, na kilometers kaarsrechte wegen door redelijk dor land terecht in Greybull, een plaatsje van niks met leuke huisjes en een heel gezellig campinkje. Water, elektriciteit en douchen, we nemen het ervan. We zitten niet meer zo hoog, dus we kunnen eindelijk weer eens buiten eten.

dinsdag 1 juli 2008

Yellow Stone


Donderdag 19 juni
Vandaag maken we een stevige tocht door Yellowstone National Park. We vertrekken vroeg uit Canyon Village en gaan even zuidwaarts.Daar zien we Yellowstone River Canyon, een onvergetelijke aanblik. Met donderend geraas stort de rivier in een waterval naar beneden in een canyon met steile wanden die alle kleuren vertonen. Moeilijk te beschrijven wat je voelt, het is allemaal zo enorm, zo onbeschrijfelijk mooi. Je kunt je er moeilijk losrukken. Het tweede wonder is Tower Junction. Ook hier weer een rivier met waterval door een canyon. Prachtig kun je zien hoe lagen lava gestold zijn tot bazalt. Je rijdt er als het ware met de auto onderdoor en bent bang dat je die enorme berg op je dak krijgt. Het derde hoogtepunt is Mammoth Hot Springs. Ook weer een bizar landschap dat gevormd is door hete bronnen. De afzettingen hebben terrassen gevormd, soms in wit,maar vaak ook in mooie of minder mooie kleuren, waar het warme water overheen borrelt. Er zijn ook droge stukken, vaak spierwit in de zon.Het geheel is een hoge berg geworden waar voortdurend water overheen naar beneden druipt of in helder groene poelen blijft staan. Je loopt er uren rond over houten loopbruggen. En tussen deze hoogtepunten door rijden we door de prachtigste landschappen. Nu eens uitgestrekte weiden waardoorheen kronkelende riviertjes. Of berglandschappen waar de sneeuw nog hoog ligt: 19 juni nb. Vaak ook door een rotsachtig dal waar dan een waterval te bewonderen valt. Geregeld stoppen we als een kudde mensen een kudde buffels of elanden bewondert. Even is er sprake van een beer, maar niemand schijnt hem gezien te hebben. Wat je wel ziet, zijn de geblakerde stammen van bomen die gesneuveld zijn tijdens de fatale bosbranden van 1988 en die een derde van het park in de as gelegd hebben.

maandag 30 juni 2008

Grand Tetons


We rijden al fotograferend verder en zien de bergtoppen nogmaals, maar nu oprijzend uit het meer. Met open mond kijk je naar die ongenaakbare bergtoppen. Via een mooie weg zoeken we onze toevlucht op Colter Bay campground. Het is er erg drassig, want er ligt nog veel sneeuw en er staat smeltwater.
Woensdag 18 juni. Vandaag weer eens wat anders: met de auto naar de douche. Campgrounds zijn redelijk primitieve voorzieningen in nationale parken. Meestal hebben ze geen douche. Soms is er op een centrale plaats in het park een toiletgelegenheid aangelegd. Dat was hier het geval.
Grand Tetons ligt ten zuiden van Yellow Stone National Park en daar rijden we vandaag heen. In de zomermaanden schijnt het in dit park overvol te zijn en moet je proberen zo vroeg mogelijk bij de campground aan te komen omdat je anders geen plaats meer kunt bemachtigen. Dat overkomt ons dus bij Madison. Maar een behulpzame campingmedewerker weet voor ons een plaats te reserveren op Canyon Village Campground en meteen een op Madison voor morgen!!! Goed geregeld. Op ons gemak rijden we naar Canyon Village, genieten van de natuur en komen voor het eerst in aanraking met het verschijnsel geiser en heetwaterbron. Grote stukken land zijn bedekt met kalkachtige substantie in (meestal vuile) kleuren en inderdaad: het stinkt behoorlijk. Op de campground ligt nog erg veel sneeuw.

Dagje Grand Tetons

Dinsdag 17 juni.
Weer wakker worden op die schitterende Gros Ventre Campground. Uitzicht op de Grand Tetons en prachtig weer. Onderweg steeds die besneeuwde toppen. Wilde dieren? Vergeet het maar. Het visitor Center in het park is ook weer een staaltje van prachtig aangepaste en functionele bouwkunst. Al die centra passen perfect in hun omgeving, zijn smaakvol en zeer geschikt om snel stromen bezoekers te verwerken. Na een kort bezoek rijden we verder naar Jenny Lake en maken daar een wandeling die wel erg lang uitvalt. Maar goed, het landschap is prachtig, bergen en meer bieden fraaie uitzichten, dus we mopperen niet. Een enkele verkoolde boomstronk, het is hier 20 jaar geleden dramatisch afgebrand, lijkt in de verte op een beer, maar we moeten het doen met een vos en een bever. O ja, ook een kolibri!!

Grand Tetons National Park

Maandag 16 juni
Gelukkig, niet de band is stuk, maar het ventiel!!! Voor $15 staan we weer buiten. Jackson is een fraai plaatsje, erg toeristisch maar ook erg westers leuk. Ze hebben er nog houten trottoirs. En aardige winkels. In de VS kun je goed kleding kopen van goede kwaliteit. Vooral in shopping malls en outlet centra. Maar het gekke was dat je voor heren beter kon slagen dan voor dames. Zo niet hier. Doriet kan hier goed terecht.
Dan gaan we weer terug naar de campground. In nationale parken kun je je plaatsje niet reserveren: je betaalt per dag. En wie het eerst komt, wordt het eerst bediend. Gelukkig krijgen wij hetzelfde plaatsje als gisteren. Daar ontmoeten we een Duits stel: jawel, hij een gepensioneerde leraar! Hoe komt dat toch? En een uur later zitten we gezellig aan een fles wijn uit Idaho die ik een paar dagen geleden gekocht heb en die voortreffelijk smaakt. Zij wonen in Bremerhaven en we gaan ze bezoeken als we eind augustus de auto daar gaan ophalen. Het zijn ook enthousiaste camperaars en ze hadden goede herinneringen aan hun vakanties in Bergen(N-H) en op Tessel.
De vallei waarin de camping gelegen is, is begroeid met lavendelstruiken. Dat moet hier over een maand of zo heerlijk ruiken. Heel fraai is ook het visitor center. Prachtig ingericht en met veel beeldmateriaal. Verder een uitkijkpost die bemand wordt door rangers (natuurgidsen) die bezoekers helpen bij het speuren naar wild. Een van hen herinnert zich enthousiast een bezoek aan Alkmaar. We zien hier een coyote en Doriet fotografeert een jong vosje.

Pech onderweg


Dat we deze weg rijden, hebben we te danken aan de eigenaar van het RV park in Wills die ons vertelde dat hij veel korter was en bovendien niet langs Salt Lake City ging. We hebben allebei een hekel gekregen aan deze godsdienstige nonsens. Rijd je over de Interstate en zie je op een bord: Als je vandaag sterft, waar breng je dan de eeuwigheid door? En meer van dat fraais.
We rijden verder met bestemming Jackson. Langzaam gaat het platte land over in steeds imposanter berglandschap. We rijden langs een onafzienbaar stuwmeer. Dan begint de auto raar te piepen. Aan de kant, platte band. Ik heb nog maar nauwlijks de gevarendriehoek uitgezet of de politie meldt zich. En niet voor een bekeuring maar voor assistentie. In de kortste keren ligt de reserveband erop en kunnen we verder. In Jackson is het zondag en alles is gesloten. Het RV park vraagt $65!!! Nee dus. Op naar Gros Ventre ( inderdaad: dikke buik!)campground. En die ligt al in Grand Tetons( inderdaad: dikke tieten!)National Park. Die Grand Tetons zijn onderdeel van een ijzingwekkende bergketen met besneeuwde toppen zoals je ze in Zwitserland nauwlijks ziet. En voordat we op de camping zijn, ontmoeten we ook nog een kudde buffels. 

Een Nederlandse in Amerika


Donderdag 12 juni vertrekken we van Lake Tahoe naar Reno. En omdat dat in Nevada ligt, zitten wij in de woestijn. De bergen om ons heen worden dramatisch kaal. In Reno, dat plompverloren uit het woestijnzand oprijst, parkeren we de auto bij een casino.Wat daar niet lukt, gaat bij het tweede wel: een gigantisch buffet. Voor $25 inclusief fooi eten we alletwee overvloedig. En het zit nog gezellig ook. Doriet rijdt 's middags naar Winnemucca, een stadje van niks, maar er is feest met antieke auto's en er is een mooi RV- Park. Daar hebben we een gezellige babbel met een Amerikaans echtpaar uit Colorado Springs, in een Van Camper op weg naar kinderen en kleinkinderen in Reno. Ze zijn verrukt van onze auto, ook klein en compact, en dat zie je hier nauwlijks. Heel gezellig.
Vrijdag 13 juni is het weer zo'n heerlijke dag. Opstaan, ontbijten en de auto verzorgen. We mogen zelfs internetten in het kantoor van het park. Dan naar het postkantoor waar we ook weer buitengewoon vriendelijk geholpen worden. Leve VS!!!! Als we koffie willen gaan drinken komen we terecht in het winkeltje van Katinka Nanna, jawel, een Nederlandse, die het zo fijn vindt dat ze weer eens Nederlands kan spreken dat ze ons trakteert op koffie met koek. Dan volgt weer een heerlijk traject door vlak woestijnland met uitzicht op bergruggen met besneeuwde toppen . We komen terecht op een splinternieuw RV- park in Wills.
Zaterdag 14 juni rijden we naar Idaho via de grensplaats Jackspot. Die bestaat uit benzinestation en casino. En Idaho begint verdacht veel op Nederland te lijken. Tot we in Twin Falls komen. We doen boodschappen en als we teruggaan naar de auto zien we iets dat op de beroemde brug van Porto lijkt. En inderdaad, een canyon, in de diepte een rivier met speelgoedbootjes. 's Avonds doorgereden naar Pocatello.

Lake Tahoe

Lake Tahoe is een prachtig bergmeer en Amerikanen brengen er graag hun vakantie of een weekend door. Yakov heeft ons dan ook op het hart gedrukt dat we en zeker heen moeten. En gelijk heeft hij. Af en toe doen het meer en de omgeving je aan Italie denken, maar omdat het er zo hoog is, is de temperatuur nog niet echt zomers. Maar mooi is het wel en we nemen er lekker een dagje rust. 

Lee Vining en verder



Maandag 9 juni hebben we een lekker dagje op het RV- Park. Prachtige omgeving met het meer aan de ene en besneeuwde toppen aan de andere kant. Af en toe blaast er een onstuimige wind. Naast ons twee Nederlandse echtparen uit Oss. Een ervan heeft een prachtige laptop en daarop zitten we 's avonds in het donker nog wat aan onze weblog te sleutelen. Helaas, ook deze keer willen de foto's niet erg lukken. Telefoontjes doen het hier ook niet! Doriet heeft de was gedaan. Verder was het heerlijk: zon en af en toe die straffe wind. Je wordt er erg bruin van. 's Avonds eten we heerlijke biefstukken in het plaatselijke restaurant. Dat zit helemaal vol. Amerikanen willen ook graag lekker eten en dat doen ze niet in fast food zaken!!! Lee Vining is eigenlijk best aardig: een grote verkeersweg en winkels en motels. Echt Amerikaans. En zoals altijd: bijna iedereen komt informeren naar de auto. Nu een echtpaar uit Pijnacker dat de dochter na een jaar High School op komt halen en twee Duitsers uit Keulen die ook inlichtingen krijgen over de reis. Overigens doet de computer van de plaatselijke bibliotheek ook niks.
Dinsdag 10 juni. Nog een was, water dumpen en innemen en op stap. Eerste halte: het Monomeer. Dat groeit vol met rare torentjes die het gevolg zijn van waterbronnen in het meer. En dat alles in dat machtige landschap van zilverbegroeide hellingen en besneeuwde toppen. Een prachtige rit. We proberen Robert te bellen, want die is vandaag jarig. Lukt niet. We zitten al 2400 meter hoog. Maar nog hoger gaat de weg naar Bodie, een verlaten gouddelversstadje, ooit 10.000 inwoners, nu leeg en verlaten. Alles staat er nog zoals de laatste bewoners het achtergelaten hebben. In het schoollokaal staat de tekst nog op het bord, de boekjes liggen nog op de tafeltjes. In de winkel ligt nog wat voorraad. Fascinerend. En verder gaat de reis. Prachtig berglandschap, af en toe groene dalen met schaapskuddes of weilanden met koeien. Soms ook door een rotsachtig dal waar een onstuimige bergrivier zich een weg door baant. Maar steeds dat weidse, grootse Amerika. 's Avonds bereiken we na een steile klim Lake Tahoe.

maandag 23 juni 2008

Van Yosemite naar Lee Vining




Zondag 8 juni

Het is mooi weer als we opstaan en we zijn best vroeg op pad. We gaan vandaag Tioga Road rijden, dwars door Yosemite naar Lee Ving. En dat wordt weer een van de hoogtepunten van de reis. De weg loppt voor ons van west naar oost, even ten noorden van de Valley. Het landschap wordt beheerst door gigantische granietformaties, en terwijl je er in Yosemite Valley tegen opkeek, sta je hier op hoogte en kijk je het dal in. Bijvoorbeeld in Olmsted Point. dat is een werkelijk ongelofelijk uitkijkpunt. Je kijkt een dal in dat tussen granietblokken ligt. Die rotsen zijn vaak kaal, op een enkele plek groeit er plotseling een boom uit een spleet. De toppen zijn nog besneeuwd. Een van die toppen is Half Dome, de granietrots die Yosemiet beheerst. Hier zie je hem van de andere kant. Er is een borstwering van rotsblokken en -blokjes en een bruale marmot amuseert het publiek en laat zich fotograferen. Als we weer weg willen rijden worden we aangehouden door de parkpolitie. Hebben we iets misdaan? Nee hoor, hij wil weten of het verstandig is voor zijn volgende reis naar Europa bij ons zo'n auto te kopen als de onze. Hij heeft ons al een paar keer in het park gezien en grijpt nu zijn kans. Hij krijgt ons kaartje en eentje van SeaBridge en we spreken af dat hij zal mailen.

Verder gaat de tocht. Overal ligt de sneeuw nog tussen de bomen en overal zijn meertjes: blauw water tussen donkere bomen en besneeuwde graniethellingen en toppen op de achtergrond. Betoverend mooi!!! Bij eentje gaan we onze boterham eten. Maar het wordt nog mooier. Naarmate we hoger komen, en we gaan 3200 meter halen, wordt de begroeiing schraler. We bereiken de hoogvlakte van Tuolumne Meadows. Die meadows hebben met weide alleen het platte gemeen. Verder is het drassig land met laag struikgewas. Smeltende sneeuw zorgt voor het vocht. En dan is daar het bergmeer. Het is op 8 juni nog gedeeltelijk dicht gevroren. Het water weerspiegelt de strakblauwe lucht, op de granietrotsen ligt nog overal sneeuw. Je weet niet waar je moet kijken, zo mooi. De weg het dal in is ook adembenemend. Je ziet het dal en de begroeiing maar rijdt, bijna steile wand, over een weg op de flank van een volstrekt kale berg. Als je eraan begint, zie je de auto's die al eerder vertrokken zijn als speelgoedautootjes erover rijden. Even diep ademhalen!!! En dan de laatste verrassing: Mono Lake bij Lee Vining. Een onwerkelijk leeg landschap met daarin een gigantisch meer. En daar dan weer twee eilanden in: een klein zwart en een groter wit. Zo bijzonder, je kunt er zelfs geen foto van maken. Moe van al dat moois draaien we Mono Vista RV-park op. Het is heerlijk warm in de zon, we zitten nog maar 2370 meter hoog en gaan er ons gemak van nemen. De was doen en zo. Als we goed en wel in de zon zitten, rijden steeds meer huurcampers het terrein op: allemaal Nederlanders.

Yosemite


Yosemite is een park dat gevormd wordt door loodrechte granietwanden die aan weerszijden van een dal omhoog rijzen. Met een shuttle bus kun je er doorheen rijden. Het is allemaal veel drukker dan bijvoorbeeld in Grand Canyon en veel minder goed geregeld. Het is een van de oudste parken in de VS en dat merk je. Maar ja, met zo'n toevloed van publiek is het ook moeilijk de zaak in de hand te houden. Overigens is het allemaal wel buitengewoon indrukwekkend en voel je je heel klein.



Yosemite en verder

Nieuwe avonturen van Doriet en Jan


Vrijdag 30 mei gaan we naar Monteray, een prachtig haven- en badplaatsje ten zuiden van San Francisco. Het heeft natuurlijk een mooie pier waar je van alles kunt kopen maar waar je oo0k erg lekker kunt eten. Seafood uiteraard, en dat smaakt. We moeten er ook drie kleine musea bekijken, want vroeger moesten alle goederen die per schip werden aangevoerd, hier aan de douane getoond worden. En dat laten ze heel leuk zien. Verder is Monteray bekend van zijn Cannery Row, een rij fabriekjes voor visconserven en inspitratie voor de gelijknamige roman van John Steinbeck. Verder zijn we verrukt van de mooie huizen: typisch badplaatsarchitectuur met veel veranda's en balkonnetjes zoals je die ook ziet in Noorwegen en Wimereux!!!. De avond brengen we door met twee Canadese dames die als kind uit Friesland geemigreerd zijn en dolblij hun moedertaal weer kunnen oefenen. We drinken met hen de fles goede wijn op die we op last van Robert hebben gekocht.

Zaterdag 31 mei rijden we via de beroemde kustweg nr 1 verder naar San Francisco. We eten ons boterhammetje op Pigeon Point waar een vuurtoren staat die ons onmiddellijk aan Cap Gris Nez doet denken. Heel het landschap lijkt daar trouwens sprekend op. Als we naar de toren lopen, zien we een groepje van 6 mensen in een kring om de auto staan om die te fotograferen. 's Avonds komen we, op aanraden van onze Canadese vriendinnen, terecht op Anthony Chabot Campground, een terrein in een staatspark bij Castro Village, waar we genieten van de immense eucalyptusbomen en de wilde kalkoenen die voortdurend lopen te pronken met hun staart.

Zondag 1 juni gaan we met de trein naar San Francisco. En weer verbazen we ons over de Amerikanen. en medewerkster van de spoorwegen neemt alle tijd om ons uit te leggen hoe we de komende dagen op de meest voordelige manier naar en in San Fancisco kunnen reizen en geeft ons ook een dagprogramma mee zodat we niet overvoerd raken. Fantastisch!!!Zo komen we dus precies op het punt uit vanwaar je het mooiste tochtje met de beroemde Cable Car kunt maken. Die brengt ons naar Fisherman's Wharf. Erg toeristisch, maar dat vinden ze hier geweldig. En maar eten, je ziet ze er dik van worden. Als we 's avonds weer op de campground aankomen worden we in het Nederlands verwelkomd door de ranger, een mevrouw die uit Utrecht afkomstig blijkt.

Maandag 2 juni slenteren we door Chinatown, een gedeelte van San Francisco dat de grootste populatie Chinezen buiten China herbergt. En inderdaad, je waant je in Sjanghai. En je kunt er in de winkeltjes dezelfde rotzooi kopen. Verder genieten we van andere delen van de stad, waar veel mooie huizen en prachtige wolkenkrabbers staan.

Dinsdag 3 juni gaan we weer de stad in. We maken vandaag veel gebruik van de stadsbus, voor $0.50 kun je daar uren in rondrijden. Onvoorstelbaar. En wat een service!! Rolstoelrijders bijvoorbeeld kunnen via een verhoogd perron en via een verlaagde busvloer zo de bus inrijden. En iedereen helpt en niemand moppert dat het te lang duurt of zo. Vandaag maken we ook foto's van het rijtje van 7 Victoriaanse huisjes die zo'n beetje ook het logo van San Francisco zijn en bezoeken we het M.H.de Young Museum. Daar hoort een toren bij vanwaaruit je vanaf de 12de verdieping een prachtig uitzicht over de stad kunt hebben. Als er tenminste geen mist hangt, een bijna dagelijks verschijnsel in San Francisco waar warme landlucht op koude zeelucht botst. En jawel hoor, mooi dat we niets kunnen zien.

Woensdag 4 juni is een bijzondere dag. We moeten de auto een kleine beurt laten geven en de mannen die dat doen ,vinden dat uiteraard geweldig. Ze werken er met veel meer mensen aan dan nodig is en willen precies weten wat het voor auto is en hoe hij er van binnen uitziet. Bovebndien krijgen we toeristisch advies: gewoon bam!!! midden door San Francisco en de brug over. Dat doen we dus. Eerst nemen we de grijze brug: Bay Bridge. Die is veel hoger en langer dan de beroemde soortgenoot. Maar toch krijg je pas echt een kick als je met je eigen auto over die beroemde Golden Gate Bridge rijdt. Adembenemend, wat een belevenis. s Avonds slapen we weer bij een campground waar zowaar iets is als een camperplaats in Europa. We mogen gebruik maken van de voorzieningen van de Campground. Voor alle duidelijkheid: campgrounds zijn altijd onderdeel van een staatspark en bieden voor weinig geld ook weinig voorzieningen. Als je wat meer luxe wilt, zoek je je toevlucht op een RV park. Vaak zijn die ook niet duur en kun je er zelfs de was doen.

Donderdag 5 juni brengen we een bezoek aan Muir Woods National Monument. Dat is ook weer een staatspark dat beroemd is om de gigantische Redwoodbomen. In Yosemite stond er vroeger een waar je met een auto doorheen kon rijden. Maar die is in de zestiger jaren al onder zijn eigen gewicht bezweken. Hier zijn ze niet zo groot, maar wel zeer indrukwekkend. En dan al die verbaasde Nederlanders die een Nederlands kenteken zien. Het vakantieseizoen is begonnen.

Als we de volgende dag verder reizen, wordt het tijd om de gasfles weer eens te vullen. Door de grotere maat van de Amerikaanse flessen kunnen we er maar een meenemen en moet je dus een beetje oppassen dat je niet met een lege fles staat. Even van de snelweg af en jawel hoor, een gasbedrijf: Van Unen-Miersma. En wat je al dacht: we worden in het Nederlands geholpen. Onvoorstelbaar hoe vaak dat ons overkomt.

Vrijdag 6 juni komen we aan in Yosemite National Park en kunnen gelukkig nog net terecht op een campground. En dat is boffen, want nog niet alle campgrounds zijn open: een aantal ligt zo hoog dat er nog te veel sneeuw ligt. En bovendien is het weekend en trekken de Amerikanen met hordes tegelijk de nationale parken in om hun nationale hobby te beoefenen: kampvuur stoken en bbq.

maandag 16 juni 2008

Los Angeles en verder



Vrijdag 23 mei is het geen best weer. Na wat overwegen gaan we met de auto naar Los Angeles. Bij het visitor center kunnen we helemaal niet parkeren en de verzameling wolkenkrabbers is ook niet erg interessant. We gaan naar Universal Studio's. Wie denkt dat je dan van alles te weten komt over het maken van een film komt bedrogen uit. Het was gewoon een pretpark rond het thema film. Wat je er wel goed kunt zien is hoe Amerikanen dik worden: overal kun je eten en drinken kopen en dat doen ze met enthousiasme. Verder is er een overmaar aan souvenirwinkeltjes waar je van alles hertzelfde en nog meer kunt kopen. Typisch Amerikaans is ook het toegangskaartje: je kunt een duurder kaartje kopen. Dat geeft recht op voorrang bij de vermakelijkheden!
Zaterdag 24 mei vertrekken we uit L.A. Maar eerste moeten we op de camping weer aan een Amerikaan van Duitse oorsprong en aaneen Belgisch echtpaar uitleggen hoe wij aan die mooie auto komen. Op weg naar Santa Barbara komen we helaas terecht bij een outlet in Camarillo waar we willen eten. Op de toch al lage prijzen wordt ook nog eens korting gegeven wegens Memorial Day. Je wordt er echt hebberig van. Maar toch geen Sony Alpha gekocht voor $500. 's Avonds komen we op de eerste camping aan de oceaan terecht.
Zondag 24 mei maken we een fikse strandwandeling en kunnen zien hoe Amerikanen zich aan het straand gedragen: weinig baden en veel bbq.
Maandag 26 mei maken we nog een fijne wandeling, Fotograferen mooie vogels, helaas niet de zwarte pelikanen die we hier zien. en vertrekken naar Santa Barbara. Daar kun je voor een kwartje met een ouderwets electrisch tremmetje door het hele stadje rijden. Het is er erg Spaans en er is een heerlijk restaurantje. Maar de meeste aandacht verdient toch de pier: een geweldig geval waar de Amerikanen met hun auto op kunnen rijden om hem daar te parkeren voor een van de vele visrestaurantje. Bizar volkje.
Dinsdag 27 mei hebben we in Santa Maria de auto voor het eerst gewassen. Dat was wel nodig!!! We blijven in dat stadje rondhangen om alle indrukken wat te laten bezinken.
Woensdag 28 mei. San Louis Obispo is net zo Spaans als zijn naam al doet vermoeden. Alleen aan sw auto's zie je dat je niet in Italie of Spanje bent. En het weer is er al net zo mooi. Vandaar gaat het naar kustweg nr 1, de beroemde. Het begint allemaal best wel gewoontjes, heel mooi maar niks bijzonders. In San Simeon hebben we weer een campground aan het strand. Geen echt mooi zand, maar grind. Je zou je er eenzaam kunnen voelen, maar dan komt er ineens een Amerikaan die een praatje met je maakt. Nota bene over zijn reis naar Noorwegen!
Donderdag 29 mei, het begint al bij het dumpen(zo heet dat hier: je afvalwater lozen): een Amerikaans echtpaar met een mooie Airstreamcaravan (zo'n aluminium sigaar)bewondert onze bus. Ze hebben kinderen in Frankfurt en kunnen er daar misschien een kopen. Dan gaan we naar Hearst Castle, de woning van de beroemde krantenmagnaat R. Hearst.. Op en top Amerikaans georganiseerd: luxe visitor center en shuttle bus naar boven. Oude dame, geestig mens, die ons door de tuinen, langs de zwembaden en gastenverblijven door het kasteel loodst. Wat te zeggen van dit geheel? Het is idioot: een betonnen constructie vermomd asl, ja als wat? Als je ervoor staat lijkt het een Spaanse kerk, en als je erin bent lijkt het nergens op. Alle stijlen antiek uit alle perioden en windstreken samengepropt in ruimtes die dienst doen als eetzaal of biljartzaal. Het slaat nergens op. Maar het is wel imposant. Umberto Eco er nog maar eens op nalezen. Terug naar de auto en een boterham gegeten./ Als we daarmee bezig zijn, moeten we een rondleiding geven aan een Amerikaans echtpaar dat de auto naast ons komt ophalen. Vinden de onze fantastisch.
En dan de kustweg op. Prachtig!!! Soms liefelijk heuvelland, dan weer ruige rotskusten Spectaculair. En soms een beetje Calais-Boulogne. Er zijn mooie uitkijkpunten. En als we daar durven te gaan staan komen er mensen uit, tja Maleisie of zo. Prachtige auto hebben jullie. Peugeot, schitterend! Of een Deens stelletje dat voor $1500 voor twee weken een Ford Mustang gehuurd heeft. Wat een mooie kar. Het kan niet op. De camping laat lang op zich wachten, maar de beloning volgt in Monteray: een heel leuke stadscamping vlak bij zee en stadscentrum. Daar ook weer een Amerikaan die ons Nederlandse nummer herkent omdat hij in Nijmegen gestudeerd heeft. Mooie auto, die Nederlanders zijn zo practisch en zo open minded. Zo zie je maar. Met Doriet en Robert gebeld: die gaan vadaag met vrienden naar Gris Nez. Van Robert moeten we echt goede Californische wijn drinken en naar Redwood Forest gaan. Bart zit met Marlies op Sardinie.

vrijdag 13 juni 2008

Kamperen in Los Angeles

Woensdag 21 mei
De Tomtom is een raar ding. Geeft soms informatie waarvan je denkt: klopt dat wel? We hebben besloten toch maar naar KOA te gaan. Eigenlijk houden we niet zo van deze gestroomlijnde kampeerplaatsen. We denken dat we linksaf de snelweg op moeten. Nee hoor, zegt Tomtom, rechtsaf. Maar dan rijden we L A toch weer uit? Uiteindelijk heeft het apparaat het natuurlijk bij het rechte eind. L.A. is zo uitgebreid dat je je orientatie volledig kwijt raakt. En hier bevalt KOA uitstekend, we blijven er lekker een dag niks doen. Van Nederlanders die hun huurcamper morgen moeten inleveren krijgen we een hele zak levensmiddelen. We kunnen weer vooruit. En het bezoek aan Maartje Bastings was buitengewoon leuk, maar dat hebben we al beschreven.
Zo en nu op naar de volgende computer, want dat is toch niet zo makkelijk als we dachten.

maandag 19 mei

We trekken weer verder. De camping is inmiddels leeggelopen. De hitte intens. Het landschap, tja wat moet je daar van zeggen? Wat vooral opvalt, zijn die gekke Joshua trees. Hulpeloos de armen omhoog: waar moet ik nou mijn water weer vandaan halen? En ook die bizarre rotsformaties. We fotograferen bloeiende cactussen en wandelen nog door Hidden Valley. Erg ver komen we deze dag niet: we zijn blij als we na de boodschappen terecht kunnen op Yukka Valley RV Park, een klein park,aar met een heerlijke douche. En dat is na al dat woestijnzand een weldaad. We zoeken ons suf naar het California Welcome Center en dat blijkt vlakbij, maar wel gesloten. Yukka Valley is ook weer apart. Een brede weg waarover onophoudelijk verkeer en dan winkelcentra en autodealers. In het kale heuvelland wat verspreid liggende huizen. Er is zelfs een bibliotheekje waar we weer een stevig stuk weblog schrijven. Op de parkeerplaats van zo'n winkelcentrum maakt Doriet heerlijk eten. We staan fijn onder een boom en alle ramen open. Een McDonalds vlakbij en daar kunnen we onze gekochte bekers bijvullen met zoveel limonade als we willen. Leve USA!!!

Dinsdag 20 mei
Via Hot Springs naar Los Angeles. Straffe wind, en die blaast hier kennelijk altijd, want we rijden kilometers lang door complete bossen windmolens. Autowegen met 12 rijbanen. Op de gok rijden we naar Pasadena en zoeken ons suf naar een RV Park. Mislukit. Dan maar naar Wal Mart.. En och, dat is toch een uitkomst dat je daar een nacht mag staan. En het is nog altijd goed bevallen. En oojk nu weer: eten bij Ihop en slapen als rozen.

maandag 9 juni 2008

De woestijn in


Vandaag gaan we dan door de woestijn wandelen. Water mee en hoeden op.
Maar eerst nog een praatje met de overburen, Amerikanen uit de streek, van wie vooral zij helemaal weg is van onze auto. De wandeling is prachtig. Onvoorstelbaar hoeveel variatie aan planten en bloemen er nog in zo'n klimaat voorkomt. We fotograferen er lustig op los. De natuur is hier, zoals overal in Amerika, groots en ruim. De ruimte benadrukt de rust die ervan uitgaat. De temperatuur loopt op tot 35 graden, maar onder het luifel en dankzij een lekker windje is het best uit te houden.. Ons super horloge geeft aan dat het gaat regenen!!!! In de woestijn en bij strakblauwe lucht.

woensdag 28 mei 2008

Hooverdam en verder

Vrijdag 16 mei begint met een bezoek aan de Hoover Dam. Een waarlijk imposant bouwsel. Leuk is dat we Bart aan de lijn krijgen want hij belde ons een paar maanden geleden van precies dezelfde plek. Verder gaan we en komen terecht in Primm, op de grens van Nevada en California. En daar staat temidden van niets natuurlijk weer een gigantisch casino, en daar kun je, dat weten we nu, aanschuiven aan het buffet en voor $10 per man vorstelijk eten. Doen natuurlijk. En dan komt de woestijn. En ook nog een indianenreservaat. Wat een vreselijk woord, maar het is niet anders. Mojave National Reserve. Echt woestijnlandschap, en het duurt heel lang. Pas tegen zonsondergang geraken we op een RV-park in Twentynine Palms, vlak bij de ingang van Yoshua Tree National Park.

Zaterdag 17 mei vertrekken we daar weer. Maar het was idioot: er was een golfbaan bij dat park, midden in de woestijn. Stel je voor wat dat een water kost!!!

Het is snikheet als we bij het visitor center van Yoshua Tree aankomen en we krijgen de goede raad onze watervoorraad zo groot mogelijk te maken. Gisteren hadden we al een voorproefje gehad, maar nu rijd je echt tussen ongelofelijke rotsformaties. Graniet dat miljoenen jaren geleden gestold is en sindsdien door erosie van de bovenlaag aan de oppervlakte gekomen is en door barsten in allerlei bizarre formaties is afgesleten. We komen op Jumbo Rocks Campground terecht en daar is het behoorlijk druk. Maar we vinden een mooi plaatsje en kunnen hier voor het eerst profiteren van ons luifel. Minder leuk is dat er een stel lompe Brabanders in een huurcamper bij ons komt staan die de hele dag hun generator door de stilte laten loeien. Verder is het bloedheet, 35 C. 's Avonds geeft de ranger een leuke voordracht over het ontstaan van dit landschap. Mooi met film. Die Amerikanen kunnen de zaak goed verzorgen. En ze zijn allemaal even vriendelijk.

donderdag 22 mei 2008

Een voorproefje van Los Angeles

























Einstein was here, so were we...


Maartje krijgt bezoek uit Nederland.

Het is niet gemakkelijk om Maartje aan de telefoon te krijgen: telkens krijg je het bericht: ja, ze is in een meeting. Bel over een uur maar terug. Maar uiteindelijk krijgen we onze getalenteerde biochemica dan toch te spreken en maken we een afspraak. Donderdag 22 mei rijden we onze Nederlandse bus S. Catalina Ave in, en daar staat ze ons inderdaad al op te wachten. Prachtige omgeving, palmbomen, uitzicht op Mount Wilson en een gezellig appartement.



Na gisterenavond aan het einde van 12 uur experimenteren nog snel wat inkopen gedaan te hebben om het bezoek hartelijk welkom te heten, kon de rondleiding door 346 S. Catalina vanochtend beginnen. De dag begon met het starten van 15 bacterie kweken ’s ochtends vroeg was mijn geweten voor vandaag ook gesust. Jan en Doriet hebben er al 8000 kilometer opzitten, maar na alle belevenissen nog geen foto’s op de site.... daar moet nu toch eindelijk verandering in komen. Met een echte laptop in plaats van een openbare bibliotheek computer gaat het uploaden van foto’s en deze op de weblog opslaan toch wel wat makkelijker...



Maartje verzorgt voor ons een rondleiding over het terrein en door de gebouwen van Caltech, de universiteit waar zij al die geleerde experimenten doet. En je kunt goed merken dat zij er best wel trots op is hier te mogen wonen en werken. En wij kunnen ons dat helemaal voorstellen. Wat een inspirerende omgeving!!! Haar laboratorium, de bibliotheek, de boekwinkel, de gene-pool, alles ademt de sfeer van talent en enthousiasme. Maar wat je in deze omgeving niet zou verwachten, tijdens een voor deze streken zeldzame regenbui valt de stroom uit. Gelukkig hebben wij dan al de verrukkelijke lunch op die ons in het restaurant geserveerd werd.



De eerste uitdaging was alle parkeerlimieten te omzeilen... hier 2 uur, daar 1 uur, een andere straat tussen 9 en 4... Zonder caltech parkeerkaart moet je wat improviseren. De normaal zo mooie campus lag nog vol met restanten van Ditch day gisteren, waarop de seniors hun colleges verwisselen voor het bouwen van vele zo-moeilijk-mogelijke opdrachten voor de lagere jaars studenten. Resten beton, dozen, halve kanonnen, opblaasbootjes in de vijvers... Maar gelukkig vinden Jan en Doriet de campus nog steeds erg mooi. Dat de stroom na een Ditch-day water ongelukje in de Chandler dining hall nog niet helemaal goed gerepareerd was bleek vanmiddag toen deze opnieuw uitviel. In de bookstore was hier gelukkig niets van te merken en konden we even bladeren door boeken van alle oude en nieuwe meesters.



Tenslotte moest er natuurlijk gefotografeerd worden. Een niets vermoedende passant kreeg wat fototoestellen in de hand gedrukt met het verzoek ons vast te leggen, zodat u allen kunt zien dat wij er werkelijk waren. En natuurlijk hebben we een van die prachtige paars bloeiende bomen uitgezocht waarmee Pasadena en ook de Caltech campus vol staan. Wij gaan nu weer terug naar de camping voor ons verdere bezoek aan Los Angeles en danken Maartje voor de gastvrije ontvangst. Toch wel weer bijzonder, zo’n bezoek aan een bekende zo ver van huis.

maandag 19 mei 2008

Zion en verder

Op zaterdag 10 mei krijgt Doriet aan de kassa van de winkel een mooie anjer omdat het morgen moederdag is. En omdat de winkel jubileert, krijgen we ook nog ieder een handige knijpfles voor water. En die zal zeer bruikbaar blijken. Dan op naar Zion National Park. Alweer een prachtige weg door schitterend landschap en bijpassend weer. Zion is-het wordt eentonig-onbeschrijfelijk mooi. Je rijdt een Canyon in, behoorlijk naar beneden dus, door een landschap van kaalgeslepen bergen die er als met een roomspuit zijn neergelegd. Af en toe breekt het geheel en rijzen loodrechte rode rotswanden omhoog. De canyon zelf is wonderlijk groen, nou ja, wonderlijk, er stroomt een rivier door. Via een smalle tunnel kom je bij het Visitor Center, waar we een mooie parkeerplaats vinden. Je mag niet met je eigen auto de canyon in, je gaat per shuttlebus. Op een paar plaatsen kun je uitstappen en een trail doen. Wij doen er twee: een helemaal naar het eind , waar de canyon zich versmalt. Indrukwekkend hoge rotswanden die je a.h.w. insluiten. Een tweede trail gaat naar de wenende berg: een rotsmassief waar water uitdruppelt zodat er een prachtige groene vegetatie ontstaat. Het is fantastisch. Er zijn geen woorden voor. De terugreis is ook weer subliem: je voorruit is een filmscherm en je kijkt ademloos naar de beelden. Terug in Kanab eten in het restaurant tegenover de campground(geen keten!!!!) En daarna: jawel, Don Monteath en zijn visie op Europa-Amerika en de wereld. En die is zo gek nog niet.

Zondag 11 mei Stralende zon en strak blauwe lucht. Mama gebeld ivm moederdag. Dan naar Bryce Canyon. Eerst door Red Canyon, inderdaad zo rood als onze bloempotten. Daarna is de rit naar Bryce Canyon niet erg spectaculair. Dat wordt het pas als je door een dennenbos(zoiets als in Aalst) je weg zoekt en plotseling voor die gapende canyon staat. En die canyon staat dan weer helemaal vol met rode en witte rotstorentjes die in de loop der eeuwen door water en ijs en wind zo afgesleten zijn. Het temperatuurverschil kan op deze hoogte 30 graden per bedragen!!!!Er zijn 200 dagen per jaar dat het aanwezige water bevriest en weer ontdooit. Daardoor barst het gesteente en vormen zich torentjes in alle denkbare vormen. Als je het nog wilt zien moet je er vlug bij zijn: de gids vermeldt dat dit over 3 miljoen jaar niet meer bestaat. En ook weer mensen die je aanspreken omdat ze die gekke auto op de parkeerplaats herbben zien staan.

Voor maandag 12 mei wordt in het park zwaar weer voorspeld-je zit per slot op 2400 meter hoogte en dat is 's avonds best wel fris-onweer en sneeuwbuien, dus we maken dat we wegkomen. Het ziet er inderdaad ook dreigend uit. We nemen een binnenweg naar Cedar City. En dat is weer zo'n gelukkig besluit. Een prachtige weg over een bergpas van 3226 meter hoog. Het is weer helemaal winter en onvoorstelbaar mooi. Op sommige plaatsen lijkt de aarde open te barsten, brokken zwarte steen lijken boven te komen. Gestolde lava. De dennebomen zijn wel groen, maar er staan ook op berken lijkende bomen die aan het geheel een geel-zilverige kleur geven. Er ligt ook nog veel sneeuw. Als we weer omlaag gaan, rijden we tussen hoge rotsen die eerst grauw zijn en daarna van terra overgaan in helder rood. Cedar City is een saaie stad, haaks op elkaar staande straten. Maar in het Visitor Center mogen we de hele middag internetten. De nacht brengen we door op de parkeerplaats van Wal Mart (dat is in heel de Verenigde Staten bij deze winkel toegestaan) die hier echt op een RV-park lijkt. Voordeel is dat Wal Mart 24 uur per dag open is en er altijd toezicht is op de parkeerplaatsen die meestal groter zijn dan een voetbalveld of twee.

Dinsdag 13 mei rijden we dan naar Las Vegas. Dat is goed te merken: het landschap verandert in woestijn. In Mesquite, op de grens van Arizona en Nevada krijgen we goede tips van de mensen van het welkomstcenter. Onderweg worden we zelfs nog getroffen door een minitornado: wel schrikken maar gelukkig geen schade. In Las Vegas rijden we bijna recht naar Sam's Town RV-park. Dat hoort bij een complex van hotel-casino. We krijgen een fantastisch plaatsje onder palmen en bloeiende oleanders. In het casino kun je voor $10 p.p. een dinerbuffet krijgen. Erop af!!! Gratis wijn en bier erbij, het is voor niks en het is voortreffelijk. 's Avonds genieten we eigenlijk alleen nog maar van het heerlijke weer.
Woensdag 14 mei. Met de gratis shuttlebus van Sam naar Las Vegas. De beroemde Strip gedaan. Van de Venetian tot Tropican alles gezien. Wondere wereld. Volkomen namaak. En als je dat eenmaal in de gaten hebt, is de lol er vlug af. The Venetian: alles onecht, tot en met de hemel boven de kanaaltjes waarover de gondels varen. Maar de inrichting van de hotellobby is ongelofelijk: zoveel marmer en Venetiaanse kronen zie je in Venetie echt niet. En de Parijse gebouwen zijn ook echter dan in Parijs. Maar wat ontbreekt is de sfeer, de gezelligheid. Het publiek is hier echt vee dat er doorheen gejaagd wordt.(Opvallend: bordjes die naar de uitgang verwijzen, zijn vrijwel onvindbaar.