We gaan verder in westelijke richting

Via de Interstate 40 rijden we naar Memphis. Dat is nog eens wat anders dan een snelweg in Nederland. Je rijdt de lente in over een weg door een overweldigende ruimte. Het verkeer is aangenaam: geen gejakker zoals in Nederland. 110 Km per uur is hier de maximum snelheid en daar houdt men zich aan. En dan die vrachtwagens, wat een kunstwerken!!!!
En dan Memphis: dat is een belevenis. De eerste dag regent het behoorlijk, dus prima weer om naar Graceland te gaan, de woning van Elvis. Zeldzaam zoals die hier vereerd wordt. Maar dat heeft tegelijkertijd ook iets aandoenlijks: al zijn kleding, al zijn auto's, zijn twee vliegtuigen, het wordt allemaal getoond en je wordt er zeer gedisciplineerd doorheen gestuurd. Een echte toeristenindustrie. En toch raak je er zeer van onder de indruk. En het gekke is, je hoort overal zijn muziek en dat is op den duur buitengewoon prettig!!!!
Zaterdag 19 april is het weer prachtig weer en gaan we met de bus naar het Visitor Center. Wat een service!! Gratis de hele dag parkeren op een beveiligde parkeerplaats. En dan met de monorail naar Mud Island, een tentoonstellingseiland in de Mississippi. En daar kunnen ze hier wat van maken. Een werkelijk schitterend ingericht gebouw over de geschiedenis van de rivier. Compleet met scheepsinterieurs. Je kijkt je ogen uit.
De middag is gereserveerd voor een tocht per raderboot. Geweldig zicht op de stad waar ze ook een Egyptische pyramide hebben nagebouwd, maar dan van glas. Dat ding schittert in de felle zon. Bijzonder.
En tenslotte een stadswandeling die begint met een rit in een antiek trammetje. Naar Bealestreet, het Stratumseind van Memphis. Toppunt van die straat de winkel van Schwab: een winkelinterieur uit 1900 met een onvoorstelbare hoeveelheid rotzooi en andere spullen. Als Schwab's het niet heeft, dan heb jij het niet nodig.
Zondag 20 april rijden we naar Little Rock. En ook hier weer vriendelijkheid alom. Het eerste doel is het visitor Center: een gerestaureerd gebouw dat zo in het decor van Gejaagd door de wind past. En de twee dames die er de scepter zwaaien ook. Nee, er is geen campground in de stad. Maar dat is geen probleem hoor: je kunt op onze parkeerplaats over nachten. En u komt natuurlijk voor de bibliotheek van president Clinton? Die is hier vlakbij en morgenvroeg bent u de eerste die voor de deur staat. Hebt u onze schommelstoelen op de veranda al geprobeerd? Wilt u er en kopje koffie bij? Tja, kom daar maar eens om bij een Nederlands VVV-kantoor.
Maandagmorgen 21 april dus naar Clinton. Een modern gebouw, lijkt op een brug, staat ook naast een antieke brug in een nieuw aangelegd park. Schitterend overzicht van 8 jaar Clinton, exacte kopie van het Oval Office en de Regeringszaal. En ook weer een leger vrijwilligers die elk moment voor je klaarstaan en het fantastisch vinden dat je helemaal uit Holland komt.
Dinsdag 22 april. Het was natuurlijk zondag veel te laat om verder te reizen, dus mogen we van de dames weer blijven slapen en daar danken we ze deze morgen zeer hartelijk voor. Voor we vertrekken, bezoeken we nog een aandoenlijk historisch museum: wat oude stoelen en kinderspeelgoed, en begeven ons weer op weg. De auto loopt fantastisch, de vrachtauto's zijn weer schitterend, de natuur is overweldigend en de ruimte onmetelijk. Kortom: genieten

We gaan verder in westelijke richting

Zo, nu zitten we in Little Rock en gaan het weer eens proberen.
Dinsdag 8 april verlaten we Washington. Er is natuurlijk nog veel meer te zien, maar we moeten verder. We gaan naar Shenandoah National Park en daar rijden we over de Skyline Drive. De naam zegt het al: we zitten hoog, ongeveer 1100 meter. Kan prachtig zijn, maar niet als je na een uurtje rijden in de mist belandt. Wel veel herten, meer dan we er ooit gezien hebben. En als we 's nachts op de campground van Big Meadows staan, zien we in het donker een beer rondscharrelen. De volgende dag is het opgeklaard en genieten we later op de snelweg van de prachtige vrachtwagens. Ware kunststukken maken ze ervan. Later gaat de Skuline Drive over in de Blue Ridge Parkway, ook al zo'n fantastische weg. Je mag er niet harder dan 70 km per uur en dat rijdt zeer ontspannen, vooral ook omdat er geen vrachtverkeer mag komen. En zo rijden we dan naarLexington, een schitterend plaatsje waar we weer een bijzondere ervaring opdoen: het visitor centre. Vriendelijker zijn we nog nooit te woord gestaan! En parkeren? Ja hoor, zo lang als u wilt. En een prachtig verhaal over wat je allemaal moet gaan bewonderen. Hier is dat het universiteitsterrein: de mooiste campus in de US, gesticht door generaal Lee, die van de burgeroorlog.
Weer op de Parkway stoppen we even bij een bezoekerscentrum. Naast ons parkeert een van die lompe PC.Hoofttractoren die hier zeer gebruikelijk zijn. Wat komt eruit? Nederlands. Die waren benieuwd hoe een Nederlands nummerbord hier rond kon rijden.
Vrijdag 11 april kamperen we bij de Linville Falls, een spectaculaire reeks watervallen in rotsachtig gebied. Inderdaad, een reeks watervallen. Amerika heeft overal veel van, en dus ook van natuur.
Ashville, even verder is een stadje waarvan Gerard Broekx al zei dat de meeste Amerikaanse steden niet echt de moeite waard zijn. En hier heeft hij ook weer gelijk: blijven steken in de jaren 60. 's Avonds overnachten we voor het eerst op het parkeerterrein van de Wal Mart. En wat is daar tegenover: niet te geloven, de Aldi. Dat wil je toch niet meemaken!!!! De volgende ochtend, na een nachtelijk onweer, vertrekken we naar de Great Smokey Mountains. Dat is een prachtig natuurgebied, maar voor je er bent, moet je wel door een ongelofelijke berg rotzooierige toeristenwinkeltjes je weg zoeken. En het mooie: eenmaal de toeganghekken van het park gepasseerd is dat alles ineens ver weg en ben je in de natuur. Het is wel koud, de lente begint, op deze hoogte nog maar net, maar de rust en het gefluit van vogels vergoedt alles.
Als we maandag 14 april door het park verder rijden, belanden we in een heuse winterse sneeuwbui. Prachtig!!!!! Eenmaal weer buiten het park beland je weer in de toeristenkermis: fun, fun, fun. Dat is waar de Amerikanen op uit zijn en wat ze jou ook voortdurend toewensen: have fun.
En dankomen we in Pigeon Forge. Ha, een bibliotheek. Weblog bijwerken en foto's publiceren. Jawel hoor, alles gaat mis en aan het eind van het verhaal ben ik alle foto's van mijn SD-kaartje kwijt!!!!!!Ook die van New York metCarnegie Hall. wanhoop. Maar Doriet is vasthoudend en schakelt de bibliothecaresse in. En jawel hoor: de computerman van de bieb haalt ze weer allemaal terug en zet ze voor ons op een cd. Kan er niets meer mee gebeuren. En wat kost dat? $1 voor het cdtje. Ongelofelijk vriendelijk en behulpzaam, die Amerikanen.
Even later parkeren we onze camper op Ripplin Waters Campground, de naam van Jezus in grote neonletters op het dak van het kantoortje. Maar wat belangrijker is: op deze camping kunnen we voor het eerste proberen of onze electriciteitsaansluitingen werken.......Het werkt

Het heeft even geduurd voor we weer een computer tot onze beschikking hadden en daarom gaan we nu een stevig stuk bijwerken en kijken of we er ook foto,s op kunnen krijgen.

Op maandag 31 maart zijn we weer met Dorietje naar New York gegaan. Daar is zo veel te zien en het is allemaal zo indrukwekkend. Ook al de winkels. Zo troont Diet ons mee naar een winkel van Brooks Brothers, een dure modezaak waar je normaal niet in wilt. Volgens mij heeft ze het erom gedaan en is Doriet Sr. met een prachtige broek buitengekomen. En het allerleukste was dat het met deze stand van de dollar nog meeviel ook. Zo kunnen we dus op dinsdag een bezoek brengen aan Madame Zerrilli. Die woont in een appartement aan het Central Park op de 14de verdieping. Een mooier uitzicht is er niet. We zijn daar uitgenodigd op de lunch. Zij is een buitengewoon charmante dame die zich met prachtige spullen omringd heeft. Een gedenkwaardig bezoek.

Woensdag 2 april gaan we naar Washington. Vandaaruit willen we de auto op gaan halen. We reizen met de Amtractrein. Als we aankomen is het schitterend weer en we boffen geweldig want de kersenbloesem is overdadig. Dan ontdekken we dat we de hotelreservereing vergeten zijn. Goede raad is duur, waar moeten we heen? Maar iedereen in dit land en in deze stad is gaarne bereid je tehelpen en via een allervriendelijkste dame op het station komen we in een internetwinkel op de goede site terecht en kunnen we alsnog overnachten.
Washington is een prachtige stad: indrukwekkende gebouwen al zijn het geen wolkenkrabbers. Maar je staat toch maar voor het Witte Huis. De koepel van het congres is nog grootser en het Lincolnmemorial is helemaal overdonderend. Maar het absolute hoogtepunt van de stad is het museum: een verzameling kunst die zijn weerga niet heeft.
De vrijdag is de grote dag. We beginnen met een ontbijt en ontmoeten natuurlijk Nederlanders in de hotellobby: onderwijsmensen die en congres bijwonen. Raden waar het gesprek over gaat. Ik had in de krant al een klaagzang over Amerikaans onderwijs gelezen die zonder enige wijziging in een Nederlandse krant afgedrukt had kunnen worden. Vervolgens hebben we gebeld en bericht gekregen dat we de auto op kunnen halen. Op naar Baltimore. Zenuwachtig. We willen er zo vroeg mogelijk zijn want we moeten dezelfde dag weer terug naar Wayne, naar Yakov en Jane. Dan heeft de trein vertraging!!! Als hij toch nog komt kunnen we eerder uitstappen om bij de haven te komen. Op het kantoor weten ze nu ineens niet meer zo zeker of de auto al van boord is. We moeten eerst maar wat gaan eten. Enige mogelijkheid: MacDonalds!!!!!!!Brrrrrrr.
We kunnen toch naar de haven. Hij is er. Formulieren invullen en vertrekken. Wat een opluchting. En dan de weg op. Griezelig. Propaangas kopen bij Wal Mart en tanken: $1 per liter!!!! 's Avonds komen we in Wayne aan, maar wel dankzij de GPS. Het Amerikaanse systeem van wegwijzers heeft voor ons nog veel geheimen en in de buurt van New York ligt meer asfalt dan in heel Nederland.
Zaterdag 5 april ga ik met Yakov naar AAA, de Amerikaanse ANWB. Wat een verschil!!! Twee tassen vol boeken en kaarten en een kompleet draaiboek voor onze hele reis. We bezoeken gezamenlijk een Italiaans restaurant voor een afscheidslunch en zwaaien Robert en Doriet uit. Die gaan terug naar Nederland.
Zondag 6 april begint dan onze reis en onze eerste halte is dan Washington, maar nu op de campground van Greenbelt, waar we een alleraardigst Austalisch stel tegenkomen. En zij komt, jawel, uit Tilburg

Zo. eindelijk een computer gevonden waarop we onze weblog kunnen bijwerken. We zitten nu in Greenbelt, even ten noorden van Washington, waar we in het Greenbelt National Park onze eerste campground gevonden hebben. Maar nu eerst het voorafgaande.
Zondag 23 maart zijn we vertrokken uit Waalre, waar Jos Hoens zo vriendelijk was ons naar het station te brengen. Dank Jos! Daarna waren we te gast bij Dorietje in Amsterdam, die zeer bezorgd haar ouders verzorgde.
Maandag 24 maart zijn we via Muenchen naar New York-Newark gevlogen. Toen ik de kaartjes voor die vlucht bestelde, kregen we te horen dat Doriets naam te lang was voor een e-ticket. Geen idee waarom en waarom dat belangrijk zou zijn. Nu weten we dat: we mogen niet naast elkaar zitten. Dat maakt de vlucht erg saai, maar na de vermoeienissen van de laatste weken kunnen we wel lekker wegdommelen. Hartelijk welkom van Yakov en Jane als we in Newark aankomen.
Dinsdag 25 maart gebruiken we om lekker wat te luieren en bij te komen. Yakov en Jane (dat zijn, voor wie het nog niet weet, de schoonouders van Dorietje, moeten gewoon werken, dus we zijn alleen thuis.
Woensdag 26 maart is een prachtige dag, met zon en 21 graden. We zitten buiten en controleren of alle techniek werkt: de telefoon, de fototoestellen, de aansluitingen voor Amerikaanse stopcontacten. 's Avonds komt Dorietje uit Nederland aan.
Donderdag 27 maart gaan we met Jane, die naar haar werk moet in Manhattan, voor het eerst naar New York. Dat doenwe per trein en dat is prettig voor ons want zo hebben we een uitstekende gids voor het openbaar vervoer. En dat levert direct al een eerste buitengewone ervaring op want we komen aan in Metrostation WTC en kunnen daar dus recht in de krater kijken die is overgebleven na de aanslagen van 11 september. Je hebt er veel over gehoord, gelezen en gezien, maar er met je neus boven op staan is wel wat anders. Daar word je stil van. Als we ontdekt hebben hoe we de foto van ons fototoestel moeten halen doen we er eentje bij.
Maar in New York heb je weinig tijd om stil te staan en voor je het weet word je meegezogen in de massa van overigens zeer vriendelijke mensen. Voor een ontbijt hadden we thuis geen tijd, even na 7 uur waren we al onderweg, en dat gebruiken we in de hal van een wolkenkrabber. Indrukwekkend geheel van marmer en roestvrij staal, zowel van buiten als van binnen. We hebben onze eerste Starbuckservaring!!!! Dat hadden we eigenlijk al op Schiphol willen doen, maar daar kost een bekertje koffie 4.25 euro. Hier betaal je 2 dollar en dat is 1.25 euro!!!!! En dan duiken we Century 21 in, een outletwinkel waar alle beroemde merken te kop zijn voor bedragen waar je, met Nederlandse Bijenkorfprijzen in gedachten, echt hebberig van wordt. We moeten er namelijk netjes uitzien als we naar het concert gaan. 's Avonds komt Robert aan uit Vancouver, maar hij blijft in New York om te repeteren met zijn violist.
Vrijdag is de grote dag van het concert in Carnegie Hall. De hele familie ziet er prachtig uit en we gaan met de auto naar New York. Carnegie Hall is een buitengewoon indrukwekkend gebouw en het mooie is dat we in de hal verwelkomd worden door allerlei mensen die we ook al van het trouwfeest kennen. Kortom, we voelen ons helemaal thuis. De zaal biedt plaats aan 3000 bezoekers en is net niet helemaal uitverkocht. En wat te zeggen van het concert: het publiek geeft een staande ovatie en laat de musici pas na 3 toegiften vertrekken. Een van de toegiften is van Bartok: de roemeense volksdansen, een stuk dat Dorietje ooit in Frankrijk tijdens een zomercursus heeft gestudeerd en dat zij hier als presentje krijgt.
Na de uitvoering is er een receptie in een naburig hotel: een gebouw met een hal als die van een Frans chateau met spiegelende wanden. We moeten naar de 41ste verdieping en hebben daar een schitterend uitzicht over avondlijk New York. Champagne en overheerlijke hapjes. Ik maak een praatje met Jaime Laredo, voor violisten onder jullie welbekend en moet mij voorstellen als een unknown Dutch violin player. En dat gaat hier allemaal zomaar. Verder bijt ik een stuk van een kies af en dat is natuurlijk niet zo mooi.
We komen laat thuis en omdat Robert morgen meteen weer naar Vancouver terug moet( wat een leven!) gaan we vlug naar bed.
Zaterdag 29 maart brengen we hem dus naar het vliegveld, maar gaan eerst aan bij de Ihop, een keten waar je kunt ontbijten. Veel Amerikanen doen dat daar zelfs in nachtgewaad. Echt Amerikaans: pannenkoeken, gebakken aardappelen met spek en ei, brood en koek en koffie zoveel als je wilt, overladen dus. Wat ons opvalt is dat alles hier in het groot gaat, maar dat wisten we natuurlijk al. Het personeel is uiterst vriendelijk en de service voortreffelijk. Een leuke ervaring. Als Robert vertrokken is rijden we met Jane en Yakov en Dorietje naar Atlantic City, een stad waar ze Las Vegas na willen doen voor mensen aan de oostkust. Gigantische hallen vol goud en marmer en gokautomaten. Een hallucinerende ervaring in een volstrekt onechte wereld. De stad ligt mooi aan de kust en heeft een prachtig breed zandstand, maar daar is eigenlijk niemand in geinteresseerd.
Zondag 30 maart is gereserveerd voor de boodschappen. Jane en Yakov werken de hele week en hebben maar een dag om hun voorraden op peil te brengen. En daar heb je hier autoritten voor nodig van 30 km en meer. Met Dorietje ga ik naar Willowbrook Mall, een winkelwaar ik een mooi jasje zie voor Doriet sr. Maar die is er niet en daarom koopt Dorietje het.