Hooverdam en verder

Vrijdag 16 mei begint met een bezoek aan de Hoover Dam. Een waarlijk imposant bouwsel. Leuk is dat we Bart aan de lijn krijgen want hij belde ons een paar maanden geleden van precies dezelfde plek. Verder gaan we en komen terecht in Primm, op de grens van Nevada en California. En daar staat temidden van niets natuurlijk weer een gigantisch casino, en daar kun je, dat weten we nu, aanschuiven aan het buffet en voor $10 per man vorstelijk eten. Doen natuurlijk. En dan komt de woestijn. En ook nog een indianenreservaat. Wat een vreselijk woord, maar het is niet anders. Mojave National Reserve. Echt woestijnlandschap, en het duurt heel lang. Pas tegen zonsondergang geraken we op een RV-park in Twentynine Palms, vlak bij de ingang van Yoshua Tree National Park.

Zaterdag 17 mei vertrekken we daar weer. Maar het was idioot: er was een golfbaan bij dat park, midden in de woestijn. Stel je voor wat dat een water kost!!!

Het is snikheet als we bij het visitor center van Yoshua Tree aankomen en we krijgen de goede raad onze watervoorraad zo groot mogelijk te maken. Gisteren hadden we al een voorproefje gehad, maar nu rijd je echt tussen ongelofelijke rotsformaties. Graniet dat miljoenen jaren geleden gestold is en sindsdien door erosie van de bovenlaag aan de oppervlakte gekomen is en door barsten in allerlei bizarre formaties is afgesleten. We komen op Jumbo Rocks Campground terecht en daar is het behoorlijk druk. Maar we vinden een mooi plaatsje en kunnen hier voor het eerst profiteren van ons luifel. Minder leuk is dat er een stel lompe Brabanders in een huurcamper bij ons komt staan die de hele dag hun generator door de stilte laten loeien. Verder is het bloedheet, 35 C. 's Avonds geeft de ranger een leuke voordracht over het ontstaan van dit landschap. Mooi met film. Die Amerikanen kunnen de zaak goed verzorgen. En ze zijn allemaal even vriendelijk.

Een voorproefje van Los Angeles

Einstein was here, so were we...


Maartje krijgt bezoek uit Nederland.

Het is niet gemakkelijk om Maartje aan de telefoon te krijgen: telkens krijg je het bericht: ja, ze is in een meeting. Bel over een uur maar terug. Maar uiteindelijk krijgen we onze getalenteerde biochemica dan toch te spreken en maken we een afspraak. Donderdag 22 mei rijden we onze Nederlandse bus S. Catalina Ave in, en daar staat ze ons inderdaad al op te wachten. Prachtige omgeving, palmbomen, uitzicht op Mount Wilson en een gezellig appartement.



Na gisterenavond aan het einde van 12 uur experimenteren nog snel wat inkopen gedaan te hebben om het bezoek hartelijk welkom te heten, kon de rondleiding door 346 S. Catalina vanochtend beginnen. De dag begon met het starten van 15 bacterie kweken ’s ochtends vroeg was mijn geweten voor vandaag ook gesust. Jan en Doriet hebben er al 8000 kilometer opzitten, maar na alle belevenissen nog geen foto’s op de site.... daar moet nu toch eindelijk verandering in komen. Met een echte laptop in plaats van een openbare bibliotheek computer gaat het uploaden van foto’s en deze op de weblog opslaan toch wel wat makkelijker...



Maartje verzorgt voor ons een rondleiding over het terrein en door de gebouwen van Caltech, de universiteit waar zij al die geleerde experimenten doet. En je kunt goed merken dat zij er best wel trots op is hier te mogen wonen en werken. En wij kunnen ons dat helemaal voorstellen. Wat een inspirerende omgeving!!! Haar laboratorium, de bibliotheek, de boekwinkel, de gene-pool, alles ademt de sfeer van talent en enthousiasme. Maar wat je in deze omgeving niet zou verwachten, tijdens een voor deze streken zeldzame regenbui valt de stroom uit. Gelukkig hebben wij dan al de verrukkelijke lunch op die ons in het restaurant geserveerd werd.



De eerste uitdaging was alle parkeerlimieten te omzeilen... hier 2 uur, daar 1 uur, een andere straat tussen 9 en 4... Zonder caltech parkeerkaart moet je wat improviseren. De normaal zo mooie campus lag nog vol met restanten van Ditch day gisteren, waarop de seniors hun colleges verwisselen voor het bouwen van vele zo-moeilijk-mogelijke opdrachten voor de lagere jaars studenten. Resten beton, dozen, halve kanonnen, opblaasbootjes in de vijvers... Maar gelukkig vinden Jan en Doriet de campus nog steeds erg mooi. Dat de stroom na een Ditch-day water ongelukje in de Chandler dining hall nog niet helemaal goed gerepareerd was bleek vanmiddag toen deze opnieuw uitviel. In de bookstore was hier gelukkig niets van te merken en konden we even bladeren door boeken van alle oude en nieuwe meesters.



Tenslotte moest er natuurlijk gefotografeerd worden. Een niets vermoedende passant kreeg wat fototoestellen in de hand gedrukt met het verzoek ons vast te leggen, zodat u allen kunt zien dat wij er werkelijk waren. En natuurlijk hebben we een van die prachtige paars bloeiende bomen uitgezocht waarmee Pasadena en ook de Caltech campus vol staan. Wij gaan nu weer terug naar de camping voor ons verdere bezoek aan Los Angeles en danken Maartje voor de gastvrije ontvangst. Toch wel weer bijzonder, zo’n bezoek aan een bekende zo ver van huis.

Zion en verder

Op zaterdag 10 mei krijgt Doriet aan de kassa van de winkel een mooie anjer omdat het morgen moederdag is. En omdat de winkel jubileert, krijgen we ook nog ieder een handige knijpfles voor water. En die zal zeer bruikbaar blijken. Dan op naar Zion National Park. Alweer een prachtige weg door schitterend landschap en bijpassend weer. Zion is-het wordt eentonig-onbeschrijfelijk mooi. Je rijdt een Canyon in, behoorlijk naar beneden dus, door een landschap van kaalgeslepen bergen die er als met een roomspuit zijn neergelegd. Af en toe breekt het geheel en rijzen loodrechte rode rotswanden omhoog. De canyon zelf is wonderlijk groen, nou ja, wonderlijk, er stroomt een rivier door. Via een smalle tunnel kom je bij het Visitor Center, waar we een mooie parkeerplaats vinden. Je mag niet met je eigen auto de canyon in, je gaat per shuttlebus. Op een paar plaatsen kun je uitstappen en een trail doen. Wij doen er twee: een helemaal naar het eind , waar de canyon zich versmalt. Indrukwekkend hoge rotswanden die je a.h.w. insluiten. Een tweede trail gaat naar de wenende berg: een rotsmassief waar water uitdruppelt zodat er een prachtige groene vegetatie ontstaat. Het is fantastisch. Er zijn geen woorden voor. De terugreis is ook weer subliem: je voorruit is een filmscherm en je kijkt ademloos naar de beelden. Terug in Kanab eten in het restaurant tegenover de campground(geen keten!!!!) En daarna: jawel, Don Monteath en zijn visie op Europa-Amerika en de wereld. En die is zo gek nog niet.

Zondag 11 mei Stralende zon en strak blauwe lucht. Mama gebeld ivm moederdag. Dan naar Bryce Canyon. Eerst door Red Canyon, inderdaad zo rood als onze bloempotten. Daarna is de rit naar Bryce Canyon niet erg spectaculair. Dat wordt het pas als je door een dennenbos(zoiets als in Aalst) je weg zoekt en plotseling voor die gapende canyon staat. En die canyon staat dan weer helemaal vol met rode en witte rotstorentjes die in de loop der eeuwen door water en ijs en wind zo afgesleten zijn. Het temperatuurverschil kan op deze hoogte 30 graden per bedragen!!!!Er zijn 200 dagen per jaar dat het aanwezige water bevriest en weer ontdooit. Daardoor barst het gesteente en vormen zich torentjes in alle denkbare vormen. Als je het nog wilt zien moet je er vlug bij zijn: de gids vermeldt dat dit over 3 miljoen jaar niet meer bestaat. En ook weer mensen die je aanspreken omdat ze die gekke auto op de parkeerplaats herbben zien staan.

Voor maandag 12 mei wordt in het park zwaar weer voorspeld-je zit per slot op 2400 meter hoogte en dat is 's avonds best wel fris-onweer en sneeuwbuien, dus we maken dat we wegkomen. Het ziet er inderdaad ook dreigend uit. We nemen een binnenweg naar Cedar City. En dat is weer zo'n gelukkig besluit. Een prachtige weg over een bergpas van 3226 meter hoog. Het is weer helemaal winter en onvoorstelbaar mooi. Op sommige plaatsen lijkt de aarde open te barsten, brokken zwarte steen lijken boven te komen. Gestolde lava. De dennebomen zijn wel groen, maar er staan ook op berken lijkende bomen die aan het geheel een geel-zilverige kleur geven. Er ligt ook nog veel sneeuw. Als we weer omlaag gaan, rijden we tussen hoge rotsen die eerst grauw zijn en daarna van terra overgaan in helder rood. Cedar City is een saaie stad, haaks op elkaar staande straten. Maar in het Visitor Center mogen we de hele middag internetten. De nacht brengen we door op de parkeerplaats van Wal Mart (dat is in heel de Verenigde Staten bij deze winkel toegestaan) die hier echt op een RV-park lijkt. Voordeel is dat Wal Mart 24 uur per dag open is en er altijd toezicht is op de parkeerplaatsen die meestal groter zijn dan een voetbalveld of twee.

Dinsdag 13 mei rijden we dan naar Las Vegas. Dat is goed te merken: het landschap verandert in woestijn. In Mesquite, op de grens van Arizona en Nevada krijgen we goede tips van de mensen van het welkomstcenter. Onderweg worden we zelfs nog getroffen door een minitornado: wel schrikken maar gelukkig geen schade. In Las Vegas rijden we bijna recht naar Sam's Town RV-park. Dat hoort bij een complex van hotel-casino. We krijgen een fantastisch plaatsje onder palmen en bloeiende oleanders. In het casino kun je voor $10 p.p. een dinerbuffet krijgen. Erop af!!! Gratis wijn en bier erbij, het is voor niks en het is voortreffelijk. 's Avonds genieten we eigenlijk alleen nog maar van het heerlijke weer.
Woensdag 14 mei. Met de gratis shuttlebus van Sam naar Las Vegas. De beroemde Strip gedaan. Van de Venetian tot Tropican alles gezien. Wondere wereld. Volkomen namaak. En als je dat eenmaal in de gaten hebt, is de lol er vlug af. The Venetian: alles onecht, tot en met de hemel boven de kanaaltjes waarover de gondels varen. Maar de inrichting van de hotellobby is ongelofelijk: zoveel marmer en Venetiaanse kronen zie je in Venetie echt niet. En de Parijse gebouwen zijn ook echter dan in Parijs. Maar wat ontbreekt is de sfeer, de gezelligheid. Het publiek is hier echt vee dat er doorheen gejaagd wordt.(Opvallend: bordjes die naar de uitgang verwijzen, zijn vrijwel onvindbaar.

De parken van Utah

Vrijdag 2 mei nemen we afscheid van Moab. We zijn er zo lang geweest dat het een beetje thuis lijkt.Prachtig weer en dan op weg naar Monticello en Blanding. De mevrouw van het Visitor Center herkent ons en is zo blij als wij haar bedanken dat zij ons naar Moab gestuurd heeft dat we weer een pakket welkomstspullen krijgen. Er zit een fijn scheermes bij en een aantal tubetjes handcreme die je hier wel nodig hebt want het is erg droog, je zit hier voortdurend op 2000 meter hoogte en je huid wordt erg schraal. En dan gaat het naar Bridges Natural Monument, dat is op 2300 meter. Het is een hoogvlakte, doorsneden door canyons. Het verschil met Europese landschappen is de ruimte die benadrukt wordt door de leegte. In Europa zie je altijd dorpen liggen, hier niet. het landschap is leeg, er is alleen de natuur en die is spectaculair. Hier lijkt het landschap op een zee met versteende golven. En dan Natural Bridges. Het verschil met Arches is dat Brdges gevormd zijn door een rivier, je kijkt er dus van boven op. Arches zijn door de wind ontstaan en daar kijk je van onderen tegen op. Deze bridges liggen in een meanderende canyon van grillige gele steenformaties, allemaal rond afgesleten door het water dat er nu nauwlijks is. Het is fantastisch. We bemachtigen het laatste plaatsje op de campground.
De volgende dag ontmoeten we bij een van de bridges een leuk stel uit Assen: op huwelijksreis. Wij melden maar dat we op onze 40-jarige huwelijksreis zijn.
Van de Bridges gaar het dan naar Monument Valley, via Mexican Hat. Doriet meende eerst Beatrix te zien in een rotsformatie. het was inderdaad een mexicaan met een prachtige hoed op. In rode steen.

Tijdens de voorbreiding van onze reis gebruikten we een boekje met een prachtige foto op de omslag: een lange weg naar een rode rotsformatie. Nu rijden wij in die foto!!! Monument Valley, een rode woestijnvlakte waar her en der grillige rotsformaties, ook rood, omhoog torenen. Een droomlandschap. Een camping waar helemaal niets is, maar een onvergetelijke plaats. Daar in het poederfijne woestijnzand je boek zitten lezen(On the road!!!) en af en toe opkijken naar al die rotsen om je heen, we geloven het zelf niet. Wel moeten we regelmatig aan Fransen en Nederlanders informatie geven over hoe wij met die auto van ons hier gekomen zijn.
Op zondag 4 mei bewonderen we hier de zonsopgang. Roodgekleurde wolken boven donkerrode rotsformaties; niet van deze wereld.
En dan gaan we op weg naar Grand Canyon. Door de woestijn!!! Dan langzaam de hoogvlakte op en dan zie je plotseling in het vlakke land al de eerste kronkels van de canyon. We gaan het park binnen door de oostelijke ingang, kunnen terecht op de campground en genieten die eerste avond al meteen van een adembenemende zonsondergang. Erg verwonderlijk is dat niet, we zitten 2400 meter hoog.
Maandag 5 mei.
Wat te schrijven over de Grand Canyon? We hebben de oostelijke uitzichtspunten bezocht. Er drijven stevige wolken in de lucht zodat je overal schaduwplekken ziet. Maar al met al blijft het indrukwekkend. En onbeschijfelijk. En vrijwel ontoegankelijk voor de mens. Misschienis dat wel het overheersende gevoel als je ernaar kijkt: je eigen kleinheid tegenover dit natuurgeweld, je eigen tijdelijkheid tegenover wat hier al talloze miljoenen jaren aan de gang is. Onbegrijpelijk maar wel adembenemend mooi.
Dinsdag 6 en woensdag 7 mei wandelen en shutlebussen langs alle uitzichtspunten. Dat is hier een geweldige service: gratis bussen die de hele dag rondrijden en je brengen waarheen je wilt. Die Amerikanen kunnen het uitstekend organiseren. O ja, we hebben alletwee een Amerikaanse pet gekocht!!! Geen gezicht volgens mij, maar wel geheel naar de heersende mode. En ook weer naar de aardige bibliotheekmevrouw van het kantoor van Grand Canyon National Park gegaan. Erg druk is het niet in die bibliotheek, dus zij is naar alle waarschijnlijkheid best gelukkig met onze komst. We mogen de computer gebruiken zo lang er niemand anders komt. Nou, die komt dus niet.
Vrijdag 9 mei
Vertrek van Grand Canyon en weer een tocht door de woestijn. Heuvels rondgeslepen door de wind en gortdroog. Daarna overweldigende natuur vooral bij Marble Canyon waar een brug over de Coloradorivier gaat.. Evenverder wordt het nog mooier: de Vermilion Clifs. Inderdaad: diep rood-bruin, maar ook geel-grijs en groen. En steeds maar schitterend weer. We eten en maken een foto van de auto tegen de achtergrond van rode en grijze lagen van het bergmassief.Als dat geen prachtige plaat is voor Peugeot-Poessl. In Kanab komen we op een gammel RV-park terecht. En naast ons komt Don Monteath: pick-up met trailer met 4 slides, een groot huis op wielen. Hij een geweldige prater, baas van Virgin Air in Belgie en Ierland. Zeer onderhoudend.

Moab en verder

Wat te zeggen van Moab? Het ligt prachtig tussen hoge rode bergruggen en de lente is hier al volop. Verder echt Amerikaans: een brede weg met haakse dwarsstraten. Lage gebouwen die ver uiteen staan. Daarin alle vertegenwoordigers van het Amerikaanse fast food gebeuren, bankgebouwen winkels en een visitor center. Daar ga je het eerst naartoe. En daar word je dan te woord gestaan door een Nederlander die hier al 20 jaar woont en werkt en ons precies uitlegt wat we moeten gaan doen. Eerst naareen RV-park want de campground in Bridges national Park is 's morgens om 7 uur al vol. Geen nood, er zijn hier genoeg campings en zo komen we ook hier weer onder de pannen. Leuk, dat kleine busje van ons tussen al die Amerikaanse giganten. Het is werkelijk niet te geloven!!! En dan 's middags naar Canyonlands National Park. Dat is nog een heel eind rijden, maar die inspanning wordt ruim beloond. Een rivier die zich door berglandschap wringt, diep beneden je. En omdat het al laat in de middag is, kleurt alles diep rood. Spectaculair. De overkant is 10 km verder, je weet niet meer waar je moet kijken. En daar moeten we de volgende dag echt van bijkomen. We slenteren wat door Moab, eten een reusachtige portie ijs en en werken, heel eventjes maar, in de bibliotheek.
Woensdag 30 april rijden we naar Arches National Park. Dat is weer een belevenis van de eerste orde. Overal grillige rode rotsformaties waar je allerlei beelden in kunt zien. Maar het allermooist zijn de door de wind gevormde bruggen: duizelingwekkend en prachtig van kleur. En bedenk wel: alles op 2500 meter hoogte! Tegen de middag gaat het bertekken en blijft Doriet in de auto terwijl ik een trail ga doen. Een trail, zo heet elke uitgezette wandeling door parken, en die zijn altijd schitterend. En deze wordt ook weer een hoogtepunt. Landscape Arch, een superslanke brug, ter lengte van een voetbalveld, adembenemend. In 1991 is er nog een paar ton steen afgevallen zodat hij nu extra slank is. Je ziet er een foto die gemaakt is door iemand die er bij was toen dat gebeurde. Nog een klauterpartij naar nog twee andere bruggen en dan ben je vlug twee uur onderweg. Fantastisch!!
Donderdag 1 mei blijven we nog maar in Moab omdat het er zo prettig is en zulk mooi weer. En nu maken we de wandeling samen en fotograferen er met twee toestellen lustig op los.
Als we ons weer vergapen aan een gigantisch rotsblok dat boven op een slanke zuil balanceert, is het weer raak. Een aantal Amerikanen is buitengewoon geinteresserd in onze auto, moet er alles van weten, vooral ook het brandstofverbruik, en terwijl ik dat allemaal sta uit te leggen is Doriet in gesprek met de echtgenote van een van hen. Het gesprek gaat over het concert in Carnegie Hall, maar ook over Doriets oma die in 1960 al onze reis maakte maar dan met de Greyhound bus. Dat verhaal maakt veel indruk!!! 's Avonds eten we in een restaurant-niet van een keten-tegenover de campground. En daar aten we zeer goed.

Nieuwe belevenissen in USA

Zo, nu zitten we in de bibliotheek van Grand Canyon National Park en kunnen eindelijk weer eens op ons gemak wat aan de weblog werken. Dat blijkt onderweg hier in de VS toch soms wel eens problematisch. Maar waar waren we gebleven? We vertrokken uit Little Rock. Dan gaan we de grote weg naar het Westen op, en dat merk je aan alles. Het verkeer wordt nog rustiger dan het al was: een uur op de cruise control en je bent 100 km verder. Bovendien wordt het warmer, voor de zoveelste keer dit jaar rijden we de lente in. En even later zitten we in de zomer. En in Texas rijd je inderdaad door de prairie: eindeloos ver kijken, zoiets bestaat in Europa niet. En aan het eind van de dag is er altijd weer een prachtige campground waar alles gericht is op het gemak van de toerist. Zo heb je hier altijd douches die zo ingericht zijn dat je kleren niet ook meteen gewassen worden en zijn de toiletten altijd ruim en schoon. Kom daar eens om op een Franse camping!!! Dat is trouwens, denken we, toch een kenmerk van de Amerikaanse cultuur: toilethygiene.
Amarillo is de volgende stop op onze reis: de beroemde Route 66. Nou, dat valt vies tegen; een beetje oude troep en dat was het dan. Maar wel mooie keramische paarden, levensgroot, op elke straathoek. Even buiten het stadje een echte Amerikaanse attractie: een maffe landeigenaar heeft 10 oude modellen Cadillac schuin in de grond gegraven. Hoe kom je op het idee?! Maar intussen hebben geneaties graffittispuiters er hun bussen verf op leeggespoten en is het werkelijk een absurd kunstwerk geworden.
Op zaterdag 26 april komen we na Albuquerque, Gallup en Cortez aan bij Mesa Verde. En daar gaan we zondag 27 april kijken. De camping ligt op 2130 meter hoogte en het is dus behoorlijk koud 's nachts. Maar 's morgens schijnt de zon weer aan een strakblauwe lucht. En wat te zeggen van Mesa Verde? Het is het eerste park dat we aandoen in het Westen, we hebben er foto's van gezien, maar de werkelijkheid is nog fantastischer. Plotseling blijkt door het land een canyon te lopen die je van enige afstand niet ziet. En in die canyon hebben Indianen 1000 jaar geleden onder overhangende rotsen complete dorpjes gebouwd. Je vraagt je af hoe die mensen hier in die kou hebben kunnen leven. Want ook nu zien we hier en daar nog sneeuw liggen. En als we weer bij de auto komen, worden we aangesproken door een Nederlandse die met Amerikaanse man en kinderen op stap is en een restaurant heeft in Aspen Colorado. Als we zin hebben, moeten we vooral komen eten. Helaas is dat wel erg ver uit de richting.Via Cortez rijden we dan naar Monticello en zoeken daar een campground. Net open, de winter is amper voorbij en het lijkt lente te worden.
Maandag 28 april willen we via Blanding verder naar het westen rijden, maar een vriendelijke medewerkster van het Visitor Center stuurt ons resoluut terug: eerst naar Moab en gaan kijken in Canyonlands National Park en Arches National Park. En daar hebben we geen spijt van gekregen. Daarover een volgende keer meer.