Van Yosemite naar Lee Vining

Zondag 8 juni

Het is mooi weer als we opstaan en we zijn best vroeg op pad. We gaan vandaag Tioga Road rijden, dwars door Yosemite naar Lee Ving. En dat wordt weer een van de hoogtepunten van de reis. De weg loppt voor ons van west naar oost, even ten noorden van de Valley. Het landschap wordt beheerst door gigantische granietformaties, en terwijl je er in Yosemite Valley tegen opkeek, sta je hier op hoogte en kijk je het dal in. Bijvoorbeeld in Olmsted Point. dat is een werkelijk ongelofelijk uitkijkpunt. Je kijkt een dal in dat tussen granietblokken ligt. Die rotsen zijn vaak kaal, op een enkele plek groeit er plotseling een boom uit een spleet. De toppen zijn nog besneeuwd. Een van die toppen is Half Dome, de granietrots die Yosemiet beheerst. Hier zie je hem van de andere kant. Er is een borstwering van rotsblokken en -blokjes en een bruale marmot amuseert het publiek en laat zich fotograferen. Als we weer weg willen rijden worden we aangehouden door de parkpolitie. Hebben we iets misdaan? Nee hoor, hij wil weten of het verstandig is voor zijn volgende reis naar Europa bij ons zo'n auto te kopen als de onze. Hij heeft ons al een paar keer in het park gezien en grijpt nu zijn kans. Hij krijgt ons kaartje en eentje van SeaBridge en we spreken af dat hij zal mailen.

Verder gaat de tocht. Overal ligt de sneeuw nog tussen de bomen en overal zijn meertjes: blauw water tussen donkere bomen en besneeuwde graniethellingen en toppen op de achtergrond. Betoverend mooi!!! Bij eentje gaan we onze boterham eten. Maar het wordt nog mooier. Naarmate we hoger komen, en we gaan 3200 meter halen, wordt de begroeiing schraler. We bereiken de hoogvlakte van Tuolumne Meadows. Die meadows hebben met weide alleen het platte gemeen. Verder is het drassig land met laag struikgewas. Smeltende sneeuw zorgt voor het vocht. En dan is daar het bergmeer. Het is op 8 juni nog gedeeltelijk dicht gevroren. Het water weerspiegelt de strakblauwe lucht, op de granietrotsen ligt nog overal sneeuw. Je weet niet waar je moet kijken, zo mooi. De weg het dal in is ook adembenemend. Je ziet het dal en de begroeiing maar rijdt, bijna steile wand, over een weg op de flank van een volstrekt kale berg. Als je eraan begint, zie je de auto's die al eerder vertrokken zijn als speelgoedautootjes erover rijden. Even diep ademhalen!!! En dan de laatste verrassing: Mono Lake bij Lee Vining. Een onwerkelijk leeg landschap met daarin een gigantisch meer. En daar dan weer twee eilanden in: een klein zwart en een groter wit. Zo bijzonder, je kunt er zelfs geen foto van maken. Moe van al dat moois draaien we Mono Vista RV-park op. Het is heerlijk warm in de zon, we zitten nog maar 2370 meter hoog en gaan er ons gemak van nemen. De was doen en zo. Als we goed en wel in de zon zitten, rijden steeds meer huurcampers het terrein op: allemaal Nederlanders.