Zo. eindelijk een computer gevonden waarop we onze weblog kunnen bijwerken. We zitten nu in Greenbelt, even ten noorden van Washington, waar we in het Greenbelt National Park onze eerste campground gevonden hebben. Maar nu eerst het voorafgaande.
Zondag 23 maart zijn we vertrokken uit Waalre, waar Jos Hoens zo vriendelijk was ons naar het station te brengen. Dank Jos! Daarna waren we te gast bij Dorietje in Amsterdam, die zeer bezorgd haar ouders verzorgde.
Maandag 24 maart zijn we via Muenchen naar New York-Newark gevlogen. Toen ik de kaartjes voor die vlucht bestelde, kregen we te horen dat Doriets naam te lang was voor een e-ticket. Geen idee waarom en waarom dat belangrijk zou zijn. Nu weten we dat: we mogen niet naast elkaar zitten. Dat maakt de vlucht erg saai, maar na de vermoeienissen van de laatste weken kunnen we wel lekker wegdommelen. Hartelijk welkom van Yakov en Jane als we in Newark aankomen.
Dinsdag 25 maart gebruiken we om lekker wat te luieren en bij te komen. Yakov en Jane (dat zijn, voor wie het nog niet weet, de schoonouders van Dorietje, moeten gewoon werken, dus we zijn alleen thuis.
Woensdag 26 maart is een prachtige dag, met zon en 21 graden. We zitten buiten en controleren of alle techniek werkt: de telefoon, de fototoestellen, de aansluitingen voor Amerikaanse stopcontacten. 's Avonds komt Dorietje uit Nederland aan.
Donderdag 27 maart gaan we met Jane, die naar haar werk moet in Manhattan, voor het eerst naar New York. Dat doenwe per trein en dat is prettig voor ons want zo hebben we een uitstekende gids voor het openbaar vervoer. En dat levert direct al een eerste buitengewone ervaring op want we komen aan in Metrostation WTC en kunnen daar dus recht in de krater kijken die is overgebleven na de aanslagen van 11 september. Je hebt er veel over gehoord, gelezen en gezien, maar er met je neus boven op staan is wel wat anders. Daar word je stil van. Als we ontdekt hebben hoe we de foto van ons fototoestel moeten halen doen we er eentje bij.
Maar in New York heb je weinig tijd om stil te staan en voor je het weet word je meegezogen in de massa van overigens zeer vriendelijke mensen. Voor een ontbijt hadden we thuis geen tijd, even na 7 uur waren we al onderweg, en dat gebruiken we in de hal van een wolkenkrabber. Indrukwekkend geheel van marmer en roestvrij staal, zowel van buiten als van binnen. We hebben onze eerste Starbuckservaring!!!! Dat hadden we eigenlijk al op Schiphol willen doen, maar daar kost een bekertje koffie 4.25 euro. Hier betaal je 2 dollar en dat is 1.25 euro!!!!! En dan duiken we Century 21 in, een outletwinkel waar alle beroemde merken te kop zijn voor bedragen waar je, met Nederlandse Bijenkorfprijzen in gedachten, echt hebberig van wordt. We moeten er namelijk netjes uitzien als we naar het concert gaan. 's Avonds komt Robert aan uit Vancouver, maar hij blijft in New York om te repeteren met zijn violist.
Vrijdag is de grote dag van het concert in Carnegie Hall. De hele familie ziet er prachtig uit en we gaan met de auto naar New York. Carnegie Hall is een buitengewoon indrukwekkend gebouw en het mooie is dat we in de hal verwelkomd worden door allerlei mensen die we ook al van het trouwfeest kennen. Kortom, we voelen ons helemaal thuis. De zaal biedt plaats aan 3000 bezoekers en is net niet helemaal uitverkocht. En wat te zeggen van het concert: het publiek geeft een staande ovatie en laat de musici pas na 3 toegiften vertrekken. Een van de toegiften is van Bartok: de roemeense volksdansen, een stuk dat Dorietje ooit in Frankrijk tijdens een zomercursus heeft gestudeerd en dat zij hier als presentje krijgt.
Na de uitvoering is er een receptie in een naburig hotel: een gebouw met een hal als die van een Frans chateau met spiegelende wanden. We moeten naar de 41ste verdieping en hebben daar een schitterend uitzicht over avondlijk New York. Champagne en overheerlijke hapjes. Ik maak een praatje met Jaime Laredo, voor violisten onder jullie welbekend en moet mij voorstellen als een unknown Dutch violin player. En dat gaat hier allemaal zomaar. Verder bijt ik een stuk van een kies af en dat is natuurlijk niet zo mooi.
We komen laat thuis en omdat Robert morgen meteen weer naar Vancouver terug moet( wat een leven!) gaan we vlug naar bed.
Zaterdag 29 maart brengen we hem dus naar het vliegveld, maar gaan eerst aan bij de Ihop, een keten waar je kunt ontbijten. Veel Amerikanen doen dat daar zelfs in nachtgewaad. Echt Amerikaans: pannenkoeken, gebakken aardappelen met spek en ei, brood en koek en koffie zoveel als je wilt, overladen dus. Wat ons opvalt is dat alles hier in het groot gaat, maar dat wisten we natuurlijk al. Het personeel is uiterst vriendelijk en de service voortreffelijk. Een leuke ervaring. Als Robert vertrokken is rijden we met Jane en Yakov en Dorietje naar Atlantic City, een stad waar ze Las Vegas na willen doen voor mensen aan de oostkust. Gigantische hallen vol goud en marmer en gokautomaten. Een hallucinerende ervaring in een volstrekt onechte wereld. De stad ligt mooi aan de kust en heeft een prachtig breed zandstand, maar daar is eigenlijk niemand in geinteresseerd.
Zondag 30 maart is gereserveerd voor de boodschappen. Jane en Yakov werken de hele week en hebben maar een dag om hun voorraden op peil te brengen. En daar heb je hier autoritten voor nodig van 30 km en meer. Met Dorietje ga ik naar Willowbrook Mall, een winkelwaar ik een mooi jasje zie voor Doriet sr. Maar die is er niet en daarom koopt Dorietje het.